Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Η Εξωτερική πολιτική και το Επιτελείο ου Τραμπ στο μικροσκόπιο!



Αλλαγές αναμένονται στην  αμερικανική εξωτερική πολιτική
Άνοιγμα είναι η πολιτική αποτελεσματικότητα του Ντ. Τραμπ, επειδή μέχρι σήμερα δεν έχει ασκήσει Κυβερνητική εξουσία,  ούτε υπήρξε Γερουσιαστής ή Βουλευτής.  Αλλά και ως προσωπικότητα συγκεντρώνει αντιφατικές κρητικές.  Σύμφωνα  με δημοσκόπηση της Washington Post και του δικτύου ABC, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο λιγότερο δημοφιλής πρόεδρος επί τουλάχιστον τέσσερις δεκαετίες.  Στην ερώτηση «εάν έχετε μια θετική η λιγότερη θετική εικόνα» για τον Ντόναλντ Τραμπ το 54% των αμερικανών έχει μάλλον αρνητική άποψη για τον νέο πρόεδρο, ενώ το 40% εμφανίζεται να έχει θετική εικόνα. 
Τα ποσοστά αυτά ήταν αντιστρόφως ανάλογα την περίοδο της ορκωμοσίας του Μπαράκ Ομπάμα το 2009 με το 79% να έχει θετική άποψη. Παρόλα αυτά η πλειοψηφία των Αμερικανών παραμένει αισιόδοξη ότι θα καταφέρει να εκπληρώσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις. 
Σταχυολογώντας αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις και δηλώσεις του Ντ. Τράμπ, για διεθνή θέματα  αιχμής,  δημιουργείται ένας βασικός καμβάς πάνω στο οποίο μάλλον θα «υφανθεί» η νέα αμερικανική εξωτερική πολιτική.
  1. Θεωρεί τη Ρωσία περισσότερο σύμμαχο και λιγότερο αντίπαλο.  Η ενδεχόμενη αμερικανορωσική προσέγγιση, είναι σαφές ότι θα προκαλέσει  προβλήματα στην  πολιτική των Βρυξελών και του Βερολίνου,  που συνεχίζει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, λόγω της κρίσης στην Ουκρανία, αξιοποιώντας μάλιστα το ΝΑΤΟ.
  2. Έχει ταχθεί κατά της αναθεωρητικής πολιτικής  της Κίνας στη νότια Σινική θάλασσα, στηρίζοντας και τις διεκδικήσεις της Ταιβάν.
  3. Αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα του ΝΑΤΟ, να αντιμετωπίσει τις σύγχρονες μορφές απειλών, όπως η τρομοκρατία και η μετανάστευση και  χαρακτηρίζει την Ατλαντική Συμμαχία ως απαρχαιωμένο και δαπανηρό στρατιωτικό μηχανισμό.  Είναι αποφασισμένος να απαιτήσει από τους Ευρωπαίους να πληρώσουν για τα έξοδα λειτουργίας  του ΝΑΤΟ,  που μέχρι σήμερα πλήρωναν, το μεγαλύτερο μερίδιο, οι ΗΠΑ. Και  ξεκαθάρισε ότι είναι κάθετα εναντίον της ισλαμικής εισβολή στην Ευρώπη.
  4. Εγκωμίασε το βρετανικό Brexit σαν μια σωστή πράξη εναντίον του γερμανικού οικονομικού απολυταρχισμού, όπως είπε, και πρόσθεσε ότι, περιμένει να ακολουθήσουν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες το παράδειγμα της Βρετανίας.
  5. Οι ΗΠΑ πρέπει να στηρίξουν  στο Ισραήλ που είναι ο πιο σημαντικός  στρατηγικός σύμμαχός τους. Έχει χαρακτηρίσει τη συμφωνία με το Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα που προώθησε ο Μπαράκ Ομπάμα, ότι πιο ανόητο έχει δει και έχει αφήσει να εννοηθεί ότι θα την αναιρέσει. Ήδη η ισραηλινή Κυβέρνηση Μπ. Νετανιάχου, έχει εκφράσει την ικανοποίησή της για τις δηλώσεις του νέου  Προέδρου των ΗΠΑ.
  6. Επισήμανε ότι οι πολιτικές επιλογές των ΗΠΑ στη Συρία ήταν αντικρουόμενες, αφού  από την μία επιχειρούσε  να νικηθεί το ISIS και από την άλλη να ανατραπεί ο Άσαντ. Προανήγγειλε νέες πρωτοβουλίες για την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, τις οποίες και συσχέτισε με την αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων της περιοχής. Οι ΗΠΑ θα αναβαθμίσουν τις σχέσεις τους με  την  Αίγυπτο, την οποία θεωρούν ως πυλώνα σταθερότητας. 
Το επιτελείο του Τράμπ
  Έγκυροι αναλυτές που ασχολούνται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική, υποστηρίζουν,  ότι αυτή δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα των αποφάσεων του Προέδρου, αφού υπάρχει ένα δομημένο σύστημα το οποίο λαμβάνει τις πολύ κρίσιμες αποφάσεις, αν και ο αυθορμητισμός και ο απρόβλεπτος χαρακτήρας του Τράμπ,  προκαλούν εύλογες ανησυχίες. Ωστόσο, οι επιλογές υπουργών και συνεργατών του,  στους κρίσιμους τομείς της διπλωματίας, της Άμυνας και της ασφάλειας,  δίνουν το πρώτο στίγμα της κατεύθυνσης και των επιλογών  των  ΗΠΑ  στα Στρατηγικής σημασίας διεθνή ζητήματα.
Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ είναι  ο Ρεξ Τίλερσον, μέχρι πριν λίγες μέρες, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του πετρελαϊκού ομίλου ExxonMobil  και εκ των συνομιλητών του πρόεδρου της Ρωσίας  Βλαντίμιρ Πούτιν. Η επιλογή του Ρεξ Τίλερσον σηματοδοτεί και την ανάδειξη της επιχειρηματικότητας  και της γεωοικονομίας, ως βασικούς παραμέτρους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
Επίσης , για πρώτα φορά σε αμερικανική Κυβέρνηση μετέχουν τρεις απόστρατοι στρατηγοί. 
Ο απόστρατος στρατηγός Μάικλ Φλιν, έχει  αναλάβει τη πολύ σημαντική θέση του σύμβουλου εθνικής ασφάλειας του αμερικανού  προέδρου. Ο  Τζον Κέλι είναι ο πανίσχυρος  υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας. Ο  πρώην πεζοναύτης, στρατηγός ε.α. Τζον Κέλι, έχει αναλάβει να ηγηθεί της αναχαίτισης της παράνομης μετανάστευσης και  να διασφαλίσει την εσωτερική ασφάλεια. Σε αυτόν υπάγονται και οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Ο  απόστρατος στρατηγός Τζέιμς Μάτις, είναι ο  επικεφαλής του αμερικανικού Πενταγώνου. Είναι ο πρώτος στρατηγός που  αναλαμβάνει  το αξίωμα αυτό,  μετά τον Τζορτζ Μάρσαλ το 1950 με Πρόεδρο τον Χάρι Τρούμαν.
 Χ.Καπούτσης

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Πρόσκληση σε ημερίδα για τα Εθνικά θέματα "Κύπρος - Αιγαίο - Θράκη" - 22 Ιανουαρίου 2017

Πρόσκληση



18 Ιανουαρίου 2017
Ημερίδα για τα Εθνικά θέματα 
Το Ε.ΠΑ.Μ ανέλαβε πρωτοβουλία, σε συνεργασία με άλλους πολιτικούς φορείς, για πραγματοποίηση  ημερίδας για την ανάδειξη σημαντικών πτυχών των εθνικών θεμάτων.
Ειδικά, και όσον αφορά στο Κυπριακό  που κυριαρχεί στην επικαιρότητα,  έχουν προσκληθεί και θα παραστούν, μεταξύ άλλων διακεκριμένων ομιλητών, πολιτικές προσωπικότητες της Κύπρου και εκπρόσωποι προσφυγικών σωματείων, οι οποίοι θα μας καταθέσουν την άποψή τους  και τις βιωματικές τους εμπειρίες πάνω στο Κυπριακό ζήτημα.

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Πόσο μακράν κείται η Κύπρος;!



Του Δημήτρη Καζάκη

Μετά από μια "συγκρατημένα επιτυχή" συνδιάσκεψη για το Κυπριακό στη Γενεύη, όπως μας διαβεβαίωσε η ηγεσία Ελλάδας και Κύπρου, το όλο ζήτημα παραπέμφθηκε στα "τεχνικά κλιμάκια". Θα μου πείτε, τι μας ενδιαφέρει εμάς; Η Κύπρος κείται μακράν, έλεγε ο "εθνάρχης" Καραμανλής την εποχή που ο τουρκικός Αττίλας αλώνιζε στην Κύπρο με τις πλάτες του ΝΑΤΟ, αλλά και της δικής του κυβέρνησης.

Από τότε ο ελληνικός λαός έπρεπε να πειστεί ότι η Κύπρος δεν τον αφορά άμεσα. Άλλο Ελλάδα κι άλλο Κύπρος. Άλλο οι Έλληνες κι άλλο οι Κύπριοι. Άλλωστε οι μεγάλοι προστάτες μας, οι Βρετανοί, το είχαν εξιχνιάσει το όλο θέμα από πολύ νωρίς. Οι Κύπριοι μπορεί να είναι ελληνόφωνοι και Ορθόδοξοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία, αλλά "ανθρωπολογικώς" δεν είναι Έλληνες. Έτσι είχε αποφανθεί η αποικιοκρατική τους "επιστήμη" κι αυτό δίδασκαν στα μαθητόπουλα της Κύπρου.

"Ο πληθυσμός της νήσου Κύπρος είναι Κύπριοι διαφορετικής φυλής [απ' ότι οι Έλληνες]," διαβεβαίωναν οι εκπρόσωποι της βρετανικής αποικιοκρατίας τη Βουλή των Κοινοτήτων στις 15 Νοεμβρίου 1920. Λίγα χρόνια αργότερα επέβαλαν το πρώτο αποικιακό Σύνταγμα του 1925 στην Κύπρο που για πρώτη φορά επίσημα διαχώριζε τις δυο κοινότητες.

Βλέπετε, οι Κύπριοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν πείστηκαν ποτέ ότι είναι διαφορετικής ράτσας από τους Έλληνες και συνέχισαν να διεκδικούν την Ένωση. Κι έτσι οι Βρετανοί επινόησαν τις δυο κοινότητες και φρόντισαν να δημιουργήσουν σε κάθε ευκαιρία και με κάθε τρόπο τριβές αναμεταξύ τους, ώστε να δικαιολογούν την δική τους αποικιακή κυριαρχία στο νησί.

Για να κατοχυρωθεί αυτός ο αποικιοκρατικός θεσμός των δυο κοινοτήτων και για να παγιωθεί η ρατσιστική διαίρεση των Κυπρίων, τόσο αναμεταξύ τους, όσο και με την Ελλάδα, έπρεπε το νησί να υποστεί τα πάνδεινα. Έπρεπε να παραδοθεί στο έλεος της αποικιοκρατικής διπλωματίας των μεγάλων δυνάμεων, με τη συνηγορία και των ελληνικών κυβερνήσεων, σε μια εποχή που το διεθνές δίκαιο κατοχύρωνε το δικαίωμα των λαών υπό αποικιακή κατοχή στην ελεύθερη αυτοδιάθεση.

Κι όταν χρειάστηκε η φυλετική, ρατσιστική διαίρεση των δυο κοινοτήτων να αποκτήσει και εδαφική υπόσταση, τότε έβαλαν την ελληνική χούντα να ανοίξει την πόρτα στην τουρκική εισβολή του Αττίλα. Το αποτέλεσμα; Σχεδόν 40% του εδάφους της Κύπρου υπό τουρκική στρατιωτική κατοχή. Πάνω από 200 χιλιάδες πρόσφυγες και πάνω 1.600 αγνοούμενοι έως και σήμερα.

Οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης ακολούθησαν την πεπατημένη που ο Γεώργιος Φιλάρετος, αυτός ο πρόδρομος της αβασίλευτης δημοκρατίας στην Ελλάδα, είχε εύστοχα από τα τέλη του 19ου αιώνα ονομάσει "ξενοκρατία". Αποδέχθηκαν ως τετελεσμένο την τουρκική εισβολή και κατοχή. Αποκήρυξαν το δικαίωμα του Κυπριακού λαού στην εθνική αυτοδιάθεση, που εκφραζόταν ιστορικά με το σύνθημα της Ένωσης. Και αντιμετώπισαν το όλο Κυπριακό πρωτίστως ως πρόβλημα διμερές των δυο κοινοτήτων.

Ο ελληνικός λαός έπρεπε να μάθει ότι το κυπριακό είναι βάρος για την Ελλάδα. Άλλο Ελλάδα, άλλο Κύπρος, ή όπως ήταν και παραμένει το επίσημο δόγμα: η Λευκωσία αποφασίζει, η Αθήνα συμπαρίσταται. Άλλωστε ένα από τα πιο ειδεχθή δείγματα της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος, όταν βρέθηκε στο υπουργείο εφοπλιστών στη δεκαετία του 1980, το είχε ξεκαθαρίσει με τη γνωστή χυδαιότητα που τον διέκρινε: "Αρκετά πληρώσαμε στην Κύπρο από την εποχή του Παπανδρέου του γέρου. Και ακόμα πληρώνουμε. Εμείς δεν οφείλουμε τίποτα στην Κύπρο. Για ότι έπαθε η Κύπρος, δεν φταίει η Ελλάδα... Και για να ακούγεται η Κύπρος πρέπει να σβήσουμε εμείς;" (2/2/1988)

Ήταν η εποχή του Νταβός, του mea culpa και του μνημονίου Παπούλια-Γιλμάζ της Βάρκιζας. Με βάση όλα αυτά και στο όνομα του Κυπριακού, η Τουρκία αφού πέτυχε να απαλειφθεί η έννοια του σεβασμού των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, που αφορά τον Εναέριο χώρο, την Αιγιαλίτιδα Ζώνη και την Υφαλοκρηπίδα. Πέτυχε την κατοχύρωση του δικαιώματος διεξαγωγής δικών της στρατιωτικών ασκήσεων και επιχειρήσεων “έρευνας και διάσωσης” στον διεθνή εναέριο και θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου χωρίς, να προσδιορίζονται τα όρια αυτού του χώρου, αφού η Τουρκία αρνήθηκε οποιαδήποτε σαφή δέσμευση για την αναγνώριση των ελληνικών συνόρων στο Αιγαίο .

Ο Γιλμάζ, μετά την επιστροφή του στην Άγκυρα αναφώνησε θριαμβευτικά: “Επιτέλους, βάλαμε νομικώς πόδι στο Αιγαίο”. Με τις συμφωνίες αυτές και στο όνομα του Κυπριακού, άνοιξε ο δρόμος για τα Ίμια, το γκριζάρισμα 3.000 και πλέον νησίδων και την κυριαρχία του τουρκικού πολεμικού ναυτικού στο Αιγαίο υπό το πρόσχημα στρατιωτικών ασκήσεων.

Έτσι ανατράπηκε ακόμη και σε επιχειρησιακό επίπεδο το δόγμα που ίσχυε από την εποχή των Βαλκανικών πολέμων, δηλαδή από την εποχή του ναυάρχου Κουντουριώτη: ο αποκλεισμός του πολεμικού ναυτικού της Τουρκίας στα στενά. Τώρα με τις ευλογίες των επίσημων κυβερνήσεων της χώρας, αλλά και του ΝΑΤΟ, το πολεμικό ναυτικό της Τουρκίας μπορεί να διεξάγει ευρύτατες στρατιωτικές ασκήσεις στο Αιγαίο για το πώς θα καταλάβει και θα ανακαταλάβει τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου έως και τις Κυκλάδες.

Στις 17/1/1989 ο αντιστράτηγος ε.α. Ανδρέας Σιαπκαράς και παλιός ιερολοχίτης με παρρησία και πατριωτισμό που είναι εξαιρετικά σπάνιος στους εν ενεργεία και εν αποστρατεία ανώτατους αξιωματικούς των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, διότι έχουν εμποτιστεί μέχρι το μεδούλι στον κομματικό πατριωτισμό, βγήκε δημοσίως και κατήγγειλε τη σοβαρότητα των παραχωρήσεων: “Αν η Ελλάς δεν αντιδράσει σθεναρώς υπεραμυνομένη της ακεραιότητάς της, τότε σημαίνει ότι Κυβέρνηση και Βουλή παραδίδουν την Ελλάδα στην Τουρκία.” Και χαρακτήρισε την όλη συμφωνία ως πολιτική Anschluss, δηλαδή προσάρτησης του Αιγαίου και της Κύπρου από την Τουρκία.

Οι εξελίξεις επιβεβαίωσαν με τον χειρότερο τρόπο τις προβλέψεις του Σιαπκαρά. Ο ενδοτισμός οδήγησε Ελλάδα και Κύπρο στα χειρότερα. Η Ελλάδα επίσημα πλέον τελεί υπό καθεστώς κατοχής. Δεν ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα ούτε καν στα σύνορά της. Επιχειρησιακά το Αιγαίο έχει παραδοθεί στο ΝΑΤΟ, στο τουρκικό πολεμικό ναυτικό για ασκήσεις και στην ΕΕ για τη διαχείριση των προσφύγων.

Από την άλλη οι ηγεσίες Ελλάδας και Κύπρου έχουν παντελώς ξεχάσει τα περί τουρκικής εισβολής και κατοχής. Έχουν ξεχάσει το προσφυγικό και τους αγνοούμενους. Κι έχουν αποδεχθεί μια πρωτοφανή για τα χρονικά ρατσιστική διαίρεση του πληθυσμού της Κύπρου με βάση την δια του αίματος συγγένεια ή καταγωγή, αλλά και το θρήσκευμα.

Στο όνομα της ομοσπονδίας πρέπει να αποδεχθούμε ότι μια χώρα σαν την Τουρκία, όποτε θεωρεί ότι κινδυνεύει μια δική της φυλετική μειονότητα σε γειτονικό κράτος, τότε είναι απολύτως νόμιμο να διεκδικεί κυριαρχικά δικαιώματα γι' αυτήν τη μειονότητα. Κι αν το γειτονικό κράτος αρνείται να τα αποδεχθεί, τότε εξ ορισμού αυτό σημαίνει καταπίεση της φυλετικής μειονότητας που δικαιολογεί απειλή πολέμου, ή και στρατιωτική επέμβαση.

Αυτό έχει αποδεχθεί η πολιτική ηγεσία Ελλάδας και Κύπρου ως προϋπόθεση για τη διαδικασία διασκέψεων όπως αυτή της Γενεύης. Κι όχι μόνο αυτό. Έχει αποδεχθεί και το αποικιοκρατικής έμπνευσης φυλετικό-ρατσιστικό διαχωρισμό του νησιού σε δυο κοινότητες. Με άλλα λόγια καταδικάζουν τους Κυπρίους να επιλέγουν εκπροσώπηση με βάση την εθνοφυλετική καταγωγή και το θρήσκευμα.

Μπορεί να φανταστεί κανείς τι πρόκειται να συμβεί σε πογκρόμ και διακρίσεις όσων άτυχων κατοικήσουν σε μια από τις δυο θεσμοποιημένες κοινότητες; Κάθε κοινότητα αναγκαστικά θα επιβάλλει νόμους διαχωρισμού με βάση τους οποίους ο αλλοεθνής που κατοικεί στην κοινότητα να μην έχει τα ίδια πολιτικά δικαιώματα. Κι αυτό ισοδυναμεί με καθεστώς απαρτχάιντ. Όπως, άλλωστε, το βλέπουμε να λειτουργεί άψογα στην πρώτη δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία που αποφασίστηκε μεταπολεμικά: την Παλαιστίνη.
Αλλά τι μας ενδιαφέρει. Η Κύπρος κείται μακράν!


ΟΛΟΙ σήμερα 14 Ιαν,2017 στην πορεία-πικετοφορία για την Κύπρο!


Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Τριγμοί, ρωγμές και η επερχόμενη κατάρρευση στη Γενεύη



Τριγμοί με Νόημα


► 

Ενώ κορυφώνεται η θεατρική υποκρισία των Κυβερνητικών υποστηριχτών της ρατσιστικής Διζωνικής "τελικής λύσης" τύπου απάρταϊντ για την Κύπρο στο Μέγαρο των Εθνών στη Γενεύη, οι διαμαρτυρίες της ανεξάρτητης, υπερ-κομματικής πτέρυγας της Παράταξης του ΟΧΙ άρχισαν να βρίσκουν απήχηση και μες τα κόμματα. Οι ηγεσίες του λεγόμενου "ενδιάμεσου" κομματικού χώρου δείχνουν να βρίσκουν αφόρητη την συνεργασία με το καθεστώς Διζωνιστών: τώρα, έστω και αργά προσπαθούν να συνετιστούν με αυτά που τους λέγαμε πριν φύγουν... Οι τριγμοί ακούονται μέχρι την Κύπρο.

Σε κοινή επιστολή προς τον Πρόεδρο Αναστασιάδη που υπογράφουν αρκετά σημαίνοντα άτομα της υπερ-κομματικής πτέρυγας της Παράταξης του ΟΧΙ και που δημοσιεύτηκε στον Τύπο, δηλώσαμε:

"Ως πολίτες του κράτους του οποίου απειλείται η ύπαρξη, θέλομε να σας πληροφορήσουμε ότι δεν ανεχόμαστε πλέον την διαχείριση του μέλλοντος μας εκ μέρους σας ή από οποιονδήποτε άλλο, χωρίς τη λαϊκή εντολή. Ευχόμαστε όπως οι ηγέτες των πολιτικών κομμάτων αρνηθούν να σας συνοδεύσουν στη Γενεύη ώστε να μη καταστούν συνυπεύθυνοι σε περίπτωση που θα υπάρξει συμφωνία για κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας"
Επιστολή πολιτών στον ΠτΔ για το Κυπριακό

Οι ηγέτες των πολιτικών κομμάτων αγνόησαν αυτό που τους είπαμε, δηλαδή το να μην παν στην Γενεύη ώστε να μην καταστούν συνυπεύθυνοι.... Τους το είχαν ήδη πει και όλοι που είναι ενεργοί μες τις βάσεις όλων των κομμάτων τους. "Να μην πάτε", τους είπαν, "γιατί αν φανείτε συνυπεύθυνοι θα χάσουμε κάθε αξιοπιστία στα μάτια του λαού".

Τώρα, μόνο μερικές μέρες αργότερα και χωρίς να έχει αλλάξει τίποτε απολύτως και ενώ όλα στη Γενεύη κυλούν ακριβώς όπως όλοι γνωρίζαμε θα κυλήσουν, ξαφνικά τους έχει πιάσει φαγούρα να αποταυτιστούν από την διαδικασία στην οποία ήθελαν τόσο πολύ να συμμετάσχουν. Ήταν καιροσκοπισμός; Ήταν φιλοδοξία; Ήταν παραισθήσεις; Ό,τι και να ήταν αυτό που τους έκαμε να αγνοήσουν την ανάγκη να διαχωρίσουν τους εαυτούς τους από τα τεκταινόμενα και να παν γυρεύοντας στα διεθνή Μέγαρα, τώρα ξαφνικά φαίνεται ραγίζει.

Ο Γιώργος Περδίκης ξαφνικά "φακκά" το διαβατήριο του στο τραπέζι και προκαλεί τον Πρόεδρο να τον στείλει πίσω στην Κύπρο:
"...ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου, και εν μέσω διαφωνιών και έντονου διαλόγου αναφέρθηκε στα «τουίτς» του Γιώργου Περδίκη με αποτέλεσμα να σημειωθεί περεταίρω ένταση.

Έπειτα, ο Γιώργος Περδίκης, άρπαξε το διαβατήριο του και το έριξε πάνω στο τραπέζι μπροστά από τον Πρόεδρο, Νίκο Αναστασιάδη, λέγοντας του πως «αν δεν με θέλετε κ. Πρόεδρε μπορώ να φύγω».
Φωνές και ένταση στο Εθνικό μεταξύ Αβέρωφ–Περδίκη και Αναστασιάδη-Πως ξεκίνησε ο καυγάς

Η κα Θεοχάρους ξαφνικά "βλέπει" αυτό που δεν μπορούσε να δει - που ήταν ορατό για όλους τους υπόλοιπους από εβδομάδες τώρα - και αποχωρεί:

Αποχώρησαν από τη Γενεύη Θεοχάρους και Γιωργάλλας 
 
Και σήμερα εκδηλώνεται μια "κάπως" αποχή - έστω συμβολική αποχή από το κόκτειλ πάρτυ - με κοινή ανακοίνωση σχεδόν όλων των κομμάτων:

Εξέδωσαν κοινή δήλωση
ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Αλληλεγγύη και Οικολόγοι δεν συμμετείχαν στη δεξίωση για τη διάσκεψη 

Ο μόνος που δεν αποχωρεί και δεν φαίνεται να συμμετέχει σε τριγμούς είναι ο Γιώργος Λιλλήκας:

«Την δημόσια εκτίμηση μας γι αυτή τη φάση του Κυπριακού όπως  και την κριτική μας για λάθη επί της διαδικασίας και επί της ουσίας, θα την κάνουμε μετά το τέλος της Διάσκεψης».
Συμμαχία Πολιτών: Παρόλο που διαφωνούμε, θα παραστούμε στη Διάσκεψη

Και αυτό είναι άξιον απορίας, ειδικά γιατί ήταν ο υποψήφιος Πρόεδρος για την Παράταξη του ΟΧΙ στις εκλογές του 2013. Όσον και να το εκλογικεύει ο κος Λιλλήκας, αυτή η στάση δεν συνάδει με την εκτίμηση και υποστήριξη που του έδωσε η Παράταξη σε εκείνον το προεκλογικό αγώνα. Το θέλει και μας φτύνει, ή είναι κατά λάθος; Αλλά είναι δυνατόν να χάσει αυτή την ευκαιρία συνεύρεσης σε διεθνές "επίπεδο κορυφής" με τόσες διάσημες πολιτικές προσωπικότητες;

Δεν πιστεύουμε ότι οι υπόλοιποι κομματάρχες του λεγόμενου "ενδιάμεσου" κομματικού χώρου απέχουν και πολύ από την στάση του κου Λιλλήκα, αλλά τουλάχιστον, έστω και θεατρικά, τηρούν κάποια προσχήματα. Θα χρειαστεί να κάμουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ακόμα για να μας πείσουν ότι πράγματι είναι άξιοι να ηγούνται της Παράταξης του ΟΧΙ. 

Αλλά έστω και με τους σχεδόν γελοίους τρόπους που τρίζουν τώρα, κάτι είναι και αυτό. Τουλάχιστον σημαίνει πως προσπαθούν να δείξουν ότι μας "έλαβαν υπ' όψην".

Πέτρος Ευδόκαςpetros@cyprus-org.net

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

H Κυπριακή Δημοκρατία εγκλωβισμένη σε μια απαράδεκτη διαδικασία στη Γενεύη!



Του Δημήτρη Κυπριώτη
Δεν θα θέλαμε να προκαταλάβουμε τις όποιες ανακοινώσεις βγουν στο τέλος της σημερινής ημέρας, αλλά ο λαός πολύ σοφά έχει πει ότι "η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται" αν και στην περίπτωσή μας τα κακά μαντάτα για λύση στο Κυπριακό, έχουν φανεί πολλά χρόνια πριν, από την προεδρεία του " αριστερού" κ. Χριστόφια,  για να ολοκληρωθεί από την προεδρεία του "δεξιού" κ. Αναστασιάδη. Και  όλες αυτές οι ενέργειές τους, γίνονται  μακράν του λαού και ερήμην του.

Στις διαδικασίες που ξεκίνησαν από χθες στη Γενεύη έχουν σημειωθεί τα πρώτα κρούσματα, αλλά όπως φαίνεται οι σθεναρές φωνές που ακούγονται από πολλές πλευρές σε Κύπρο και Ελλάδα, τουλάχιστον προς το παρόν θα απομακρύνουν το "έγκλημα" . 
Και πριν μπούμε στην ουσία ας δούμε πως αντιμετώπισαν τον ηγέτη της Κυπριακής Δημοκρατίας οι έχοντες την ευθύνη των διαπραγματεύσεων.

Μπροστά από όσους συμμετέχουν στη διάσκεψη στη Γενεύη υπάρχουν ταμπέλες που απλώς αναφέρουν το όνομα  του καθενός με τον τίτλο «εξοχότητα».

Η πρακτική αυτή βάζει τέλος στη συζήτηση για το αν ο κ. Αναστασιάδης συμμετέχει ως εκπρόσωπος της ελληνοκυπριακής κοινότητας ή Πρόεδρος της Δημοκρατίας. 

Ο κ. Αναστασιάδης με επιστολή του στον ΓΓ του ΟΗΕ είχε δηλώσει πως στη Γενεύη βρίσκεται τόσο ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας αλλά και ως ηγέτης της ελληνοκυπριακής κοινότητας.Και από ότι φαίνεται δεν τον πολυάκουσαν ή μάλλον είναι σαν να μην άκουσαν καθόλου. Αυτό σημαίνει αυτόματα ότι ο διεθνής παράγοντας δεν αναγνωρίζει τώρα στις διαδικασίες την ύπαρξη της οντότητας του Κράτους της Κύπρου!!

Σε μια άλλη εξέλιξη ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος ανακοίνωσε πως δεν θα λάβει μέρος στη διάσκεψη διαφωνώντας με τη διαδικασία. Εκτός από τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ Νικόλα Παπαδόπουλο, στη δεξίωση που θα γίνει για τη διάσκεψη στη Γενεύη ανακοίνωσαν ότι δεν θα μεταβούν επίσης οι πρόεδροι της ΕΔΕΚ Μαρίνος Σιζόπουλος και ο Πρόεδρος των Οικολόγων Γ. Περδίκης. 



ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Με την ευκαιρία αυτή η προσεχής Ημερίδα για το Κυπριακό που διοργανώνεται από το ΕΠΑΜ και συνεργαζόμενους φορείς(υπάρχουν σχετικές ανακοινώσεις αναρτημένες  )έχουν προσκληθεί να παραστούν εκτός από τα προσφυγικά Σωματεία της Κύπρου και οι Πρόεδροι Ελένη Θεοχάρους και Μαρίνος Σιζόπουλος.


Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Άσσιχτιρ Μουσταφά! Που τα Βάθη της Ψυσιής μου


By solon antartis, submitted on Tue, 01/10/2017 - 15:20


Ολόκληρη η ζωή μου καθορίστηκε από την εισβολή του Ιουλίου του 1974.

Μία από τις πρώτες παιδικές μου αναμνήσεις είναι από την παραλία της εισβολής. Κάτω από μία ομπρέλα ανάμεσα σε ενήλικες ατένιζα την θάλασσα και το άπλετο καλοκαιρινό μεσογειακό φως. Οι Κερυνειώτες ανάμεσα μας γνωρίζουν για την ποιότητα του φωτός για το οποίο μιλώ. Η φυσική ενσάρκωση του μετά τα φυσικά γαλανόλευκου. Η γαλανή-γαλήνη με πλημμύριζε και το μοναδικό πράγμα που διατάραζε αυτήν την αίσθηση πληρότητας ήταν η άμμος στα παιδικά μου δάκτυλα. Ολόκληρη μου η ενήλικη ζωή είναι μία πορεία αναζήτησης εκείνης της αίσθησης γαλήνης και πληρότητας που μου χάρισε μια παραλία δυτικά της Κερύνειας. Είναι γι’ αυτό ίσως που λατρεύω τη θάλασσα. Στα νερά της αισθάνομαι τα λόγια του Δαυίδ «πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι»

Στα τέσσερα μου βίωσα σε κάθε κύτταρο της ύπαρξης μου την αίσθηση ενός πραγματικού υπαρξιακού τρόμου. Την αδυσώπητη γνώση του ότι κάθε στιγμή που περνά μπορεί να είναι η τελευταία μου. Ανάμεσα σε καμένους κάμπους και βυθίσεις πολεμικών αεροπλάνων η συνειδητότητα μου αποκολλήθηκε και η πραγματικότητα βιώθηκε μαυρόασπρη και δισδιάστατη. Το κόμικ στο οποίο μετείχα διεξήχθη νοτιοανατολικά  του Γερόλακκου και δίπλα από το παλιό αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Χρόνια μετά και με τη χρήση των ιερών  βοτάνων των ιθαγενών μίας άλλης ηπείρου οι αναμνήσεις μου ενώθηκαν με την αγωνία της μάνας στο τιμόνι του μικρού Wolkswagen και την γιαγιά  μου δίπλα να κρατά τον αδελφό μου που έκλαιγε. Ολόκληρη η ενήλικη μου ζωή είναι μία πορεία αναζήτησης της υπέρβασης εκείνου του υπαρξιακού τρόμου της 20ης Ιουλίου του 1974. Είναι γι’ αυτό ίσως που αγαπώ τα βουνά του τόπου μας. Μέσα τους αισθάνομαι μία πρωτόγονη αίσθηση προστασίας όπως τότε που στα χωριά πάνω τους οι ανθρώποι μας φιλοξένησαν χιλιάδες σαν και μένα.
Έζησα συσσίτια, αντίσκηνα, παράγκες, ρούχα με δελτίο, ψείρες, ξυρισμένα κεφάλια προτού κλείσω τα 12. Και ασκήσεις για βομβαρδισμούς. Όταν τα διηγούμαι στους μαθητές μου σήμερα με κοιτάζουν σαν να βλέπουν εξωγήινο.
Είδα τον τζύρην (πατέρα) μου να δουλεύει από το πρωίν ως την νύχτα κάνοντας όλων των ειδών τις δουλειές. Τεχνικός στην CYTA νυν ΑΤΗΚ, εισπράκτορας, πελεκάνος-ξυλουργός, χτίστης, οδηγός, πωλητής, εργάτης στο σπίτι βάζοντας κουμπιά σε δέρματα. Μονίμως απών από το μεγάλωμα μου. Χρόνια μετά κατάλαβα… 
Είδα την μάναν μου να δουλεύει που το πρωίν ως την νύχταν και να μας μεγαλώνει. Νοικοτζυρά να σηκώνεται που το χάραμαν του φου, από το λυκαυγές, να μαγειρέψει, να καθαρίσει να μας ετοιμάσει για το σχολείο. Είδα την να δουλεύει καθαρίζοντας σπίτια, φροντίζοντας τα παιδιά άλλων, είδα την μάνα μου «Φιλιππινέζα» να υπομένει αγόγγυστα τις παραξενιές και τις ιδιοτροπίες άλλων για να μας αναγιώσει. Είναι γι αυτό που σήμερα εξοργίζομαι με την ίδια αντιμετώπιση των κοπέλων απο τις Φιλιππίνες και την Σρι-Λάνκα από τους ίδιους ττοππουζοκυπραίους αστούς.
Αγαπώ την μάναν τζιαι τον τζύρην μου. Με δίδαξαν τι σημαίνει θυσία πολύ πριν συναντήσω την ίδια τη λέξη στη ζωή μου. Δεν τους θυμούμαι ποτέ να έχουν χρόνο για τους δυο τους. Ποτέ να έχουν μία έξοδο για διασκέδαση. Φύλαγαν κάθε μπακκίραν, κάθε σεντ, κάθε λεπτό για να μας μεγαλώσουν, να μας σπουδάσουν να μας δουν Ανθρώπους. Κάθε δυσκολία ανάμεσα μας κάθε αίσθημα οδύνης έχει σβηστεί μέσα μου. Για όλα μου τα παράπονα ως παιδί, ως έφηβος, ως νέος τους συν-χωρώ. Μαζί τους εντός, εκτός και επί τα αυτά τους πορεύομαι. Είναι μέρος μου και είμαι μέρος τους. Φυσικά, συναισθηματικά και μετά τα φυσικά. Τα βότανα μου το έμαθαν και αυτό.
Μεγαλώνοντας έζησα την αντοχή και την επιμονή τους να αρχίσουν ξανά από το μηδέν. Άρχοντες νοικοκύρηδες ξεριζωμένοι πεταμένοι στην προσφυγιά με μηδαμινή βοήθεια από το κράτος.
Είδα τους θείους και τις θείες μου να περνούν τα ίδια και να ξενιτεύονται. Άλλος στα πλοία σαν ήρωας του Καββαδία, άλλος στις ερήμους της Αραβίας, άλλη στις χιονισμένες πεδιάδες του Καναδά. Ήρωες Ντοστογιεσφκικοί που κουβαλούσαν όποτε έρχονταν ιστορίες μαγικές. Είδα τους γάμους τους να κλονίζονται, έζησα χωρισμούς, αρρώστιες, θανάτους. Και όμως οι άνθρωποι μου είναι οι ηρωίδες και οι ήρωες μου. Αλύγιστες και αλύγιστοι μέσα στα χρόνια. Ακόμη και στα πρόθυρα του θανάτου.
Όλοι τους με μεγάλωσαν με τις ιστορίες τους. Με τις πανάρχαιες ελιές του Καπουθκιού, του χωριού της μάνας μου, τον ποταμόν της Πέτρας στην κοίτη του οποίου κρύφτηκε ο πατέρας μου για να μην πάει σχολείο, τις εκκλησιές τον σκελετόν των οποίων έστησεν ο παππούς μου ο συνάδελφος του Ιησού, το σινεμά στην Λεύκα, τις κονναρκές στους κάμπους, τον γάδαρον με τον οποίον τούμπαρεν ο πατέρας μου, την αίγιαν που ετσίλλησεν με το αυτοκίνητον ο θείος μου μέσα στην νύχτα και η οποία εκατέληξεν σε εξαίσιο τσιμπούσιν ομηρικόν. Την ανάβαση στον Πενταδάκτυλον με το σαραβαλάκι των νεαρών αρραβωνιασμένων, το παναΰριν στον απόστολον Ανδρέα στο οποίο απέκτησα το σημάδι στο μέτωπο μου πάνω στα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια. 
Και την Πόλην. Την πιο ελληνικήν πόλην του τόπου. Οι γονείς μου δεν είναι Κερυνειώτες. Όπως πολλοί άλλοι όμως αγάπησαν την Πόλην. Μου μετάδωσαν αυτήν την αγάπη με τις διηγήσεις τους και με τα συναισθήματα τους που πλέκονταν ανάμεσα στις λέξεις σαν λευκαρίτικο κέντημα. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια αλλά αισθάνομαι ότι οι γονείς μου άφησαν πίσω την προσωπική τους ευτυχία στην θάλασσα του Μάρε Μόντε και τις ταβέρνες της δικής μας Πόλης. Χρόνια μετά γνώρισα τους πρώτους μου Κερυνειώτες. Ο Αλέκος Ιακωβίδης και ο Νίκος Λιβέρδος καθηγητές μου στην Παιδαγωγική Ακαδημία μου χάρισαν το ευ ζην! Και τις δικές τους αναμνήσεις της Πόλεως. Ο Ερμής Χριστοδούλου που σύναεν τα παιδιά και τα συνόδευεν στην θάλασσα, το μπάσκετ που έγινε θρησκεία σε μια επαρχιακή κωμόπολη της Κύπρου πολύ πριν μπει στα σαλόνια της μπουρζουαζίας, οι χαρές, οι πίκρες, ο χορός. Ο πρώην πεθερός μου ο Κώστας Πασιάς που τα μάτια του αλλάζουν κάθε φορά που μιλά για το Καζάφανι, ο κύριος Κύρος Πιστός που μας εξιστόρησε στο σχολείο πώς κάποια «πελλοκοπελλούθκια» επιτέθηκαν στο απρόσβλητο φρουραρχείο της Κερύνειας και πώς τα πολυβόλα των αποικιοκρατών θέρισαν τα δέντρα σε όλη την Κερύνεια.
Εκατοντάδες άνθρωποι του τόπου μου με τίμησαν με τις ιστορίες τους για τον τόπο μας. Οι ιστορίες τους είναι και δικές μου. Μετέχω μίας παράδοσης ζωντανής που πάει λίγο πιο ανατολικά σε μια αμμουδερή παραλία που ονομάζεται «Αχαιών ακτή». Το συναισθηματικό και πολιτιστικό μου DNAδιαμόρφωσε μέσα μου έναν ακατάλυτο συναισθηματικό δεσμό με τον τόπο της μάνας τζιαι του τζύρη μου, της γιαγιάς τζιαι του παππού μου, του Αλέκου, του Νίκου, της Γιούλας, του Πέτρου, του Λάρη, της Άντρης, του Κώστα, της Μαρίας, του Νίκου, της Σαββούλας του Μιχάλη, της Αρετής, του Γιάννη, του Άγγελου, η δική μου Ελλάδα που αντιστέκεται, η δική μου Ελλάδα που επιμένει, κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει…
Διαβάζω τώρα και για πρώτη φορά επίσημα ότι ο Αττιλάρχης στις διαπραγματεύσεις επικαλείται το δίκαιο του εισβολέα, του φονιά, του κλέφτη, του βιαστή, του σφετεριστή, του εποίκου, πάνω από τον δικό μου συναισθηματικό δεσμό με τον τόπο των προγόνων μου. Καθορίζει μάλιστα τα δέκα χρόνια ως τον χρόνο κάτω από τον οποίο δεν δικαιολογείται ένας τέτοιος συναισθηματικός δεσμός. Ο εγκάθετος της Κατοχής συνεπικουρείται από διάφορους ανάμεσα μας που μου ζητούν να ξεχάσω και να υποταχτώ κι εγώ και όλοι σαν και μένα. Δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι ακόμη και αν ήθελα δεν θα μπορούσα. Κουβαλώ μιαν απόκοσμην γαλανήν θάλασσαν μέσα μου. Κουβαλώ την που τα τέσσερα μου χρόνια. Και κάθε φοράν που πάω τζιαι προσκυνώ την μου τα θυμίζει όλα και μου τα εξιστορεί.
Που τα βάθη της ψυσιής μου λοιπόν Μουσταφά: «Άσσιχτιρ!»
Άσσιχτιρ σε σένα τζιαι στην συναπαρτζιάν σου!

Σόλων Αντάρτης πρόσφυγας, ετών τεσσάρων κατά το σωτήριον έτος της «ειρηνευτικής επιχειρήσεως της Αϊσιέ» ~ solon_antartis@yahoo.com