Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019

ΤΟ «ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ»



 Νίκος Ι. Καραβέλος Δικηγόρος-Συγγραφέας                    


Επ’ εσχάτων, παρατηρείται το φαινόμενο, με άκρως «επιστημονικό τρόπο», η Επιστήμη της Ιστορίας να μετατρέπεται σε «ιστορική εκδοχή».
Πανεπιστήμια, Σχολές, Ινστιτούτα και λοιπά ανωφελή ιδρύματα προωθούν και χρηματοδοτούν τη συγκεκριμένη μεταμφίεση.
Η Ιστορία όμως θα παραμείνει Επιστήμη είτε το θέλουν είτε όχι τα Ιδρύματα Λάτση, Νιάρχου ή Μποδοσάκη, είτε το θέλει είτε όχι ένας κουτοπόνηρος της (αντι)παιδείας υπουργός!.
Η Ιστορία θα παραμείνει Επιστήμη, με τα λάθη, τις ανεπάρκειες, τους ταξικούς διαφορισμούς των ιστορικών που τη συγγράφουν. Θα μείνει Επιστήμη κι ας λαθεύει, μήπως όλες οι επιστήμες δεν λαθεύουν;
Η Ιστορία θα είναι Επιστήμη, όπως τα Μαθηματική, η Φυσική, η Αστρονομία, η Νομική, η Ιατρική και άλλες. Επιστήμη και ταυτόχρονα Τέχνη.
Ποτέ «εκδοχή», όπως το ήθελαν οι απολυταρχίες της Ιεράς Συμμαχίας, ο φασισμός του Μεσοπολέμου και οι εμετικές νεοταξίτικες θεωρίες των αγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού.
Η Ιστορία είναι Επιστήμη γιατί μαθαίνεται, αγαπιέται, αποδεικνύεται, ανατρέπεται.
Αντιθέτως, η «εκδοχή» είναι σάβανο!.
Πρέπει, λοιπόν, αυτά να ειπωθούν.
Να η ανάγκη και πάλι για το «κρυφό σχολειό».
Θα το ξαναπούμε, μέρες που έρχονται, για μία ακόμη φορά:
«Κρυφό σχολειό» υπήρχε την περίοδο της Τουρκοκρατίας κι ας λένε ό,τι θέλουν. Υπήρχε, όχι γιατί οι Τούρκοι απαγόρευαν τα σχολεία (κατά περιόδους συνέβαινε κι αυτό), αλλά γιατί δεν επέτρεπαν να διδάσκονται «ανατρεπτικά» μαθήματα. Το ίδιο συνέβαινε και σε όλες τις περιόδους ανελευθερίας. Όσοι ζήσαμε μαθητές επί χούντας το ξέρουμε καλά. Σχολεία υπήρχαν και τότε, αλλά τι μας δίδασκαν;
Υπό αυτήν την έννοια «κρυφό σχολειό» υπήρξε. Και θα συνεχίσει να υπάρχει όσο θα υπάρχει ανελευθερία, όσο οι απαγορεύσεις θα υπονομεύουν τη γνώση. Θα υπάρξει και τώρα καθώς σήμερα οι απαγορεύσεις πραγματοποιούνται κομψά και επικίνδυνα, μέσω πλέον της σύγχυσης! Κάθε καλόπιστος πολίτης το αντιλαμβάνεται. Τα αρνούνται μόνο οι συνωμότες και όσοι αρνούνται τις συνωμοσίες, δηλαδή οι ηλίθιοι.
«Κρυφό σχολειό» λοιπόν, για να διδάσκεται η Ιστορία ως Επιστήμη. Για να ακονίζει και να ζεσταίνει το μυαλό και τις ψυχές των ανθρώπων.



Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2019

Είμαστε… ελεύθεροι να συμφωνούμε με εντολές και υποδείξεις



Καταρρέει με το πέρασμα του χρόνου και υπό το βάρος της πραγματικότητας η κυρίαρχη (νέο) φιλελεύθερη σοφιστεία περί της ύπαρξης ενός παγκοσμιοποιημένου πεδίου όπου τα δρώντα υποκείμενα ξεδιπλώνουν τις αρετές τους διεκδικώντας ελευθέρα και με ίσους όρους τα μερίδια που τους αναλογούν σε όλα (οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό) τα επίπεδα. Παρά το νεοφιλελεύθερο λούστρο ο κόσμος παραμένει όπως ακριβώς ήταν χιλιετίες τώρα: αρένα συγκρούσεων.

Η πραγματικότητα άλλωστε είναι προφανής και αμείλικτη: η υδρόγειος αποτελεί όντως ένα ενιαίο πεδίο δράσης με κανόνες που έχουν ορίσει οι ισχυροί με τέτοιον τρόπο που να εξυπηρετούνται και να διαιωνίζονται τα συμφέροντά τους. Κάτω από τους ισχυρούς, οι οποίοι σφάζονται μεταξύ τους ή δια αντιπροσώπων τους για την επέκταση της ισχύος τους, στοιχίζονται ως πιόνια οι αδύναμοι, οι οποίοι είτε συμμορφώνονται στις υποδείξεις και εντολές είτε συνθλίβονται.

Ελευθερία υπάρχει όπου οι πιάτσες στην οικονομία και την πολιτική είναι «πιασμένες» από τις κυρίαρχες οικονομικές δυνάμεις της Δύσης. Πρόκειται για την ελευθερία της συμφωνίας των ανίσχυρων με τους κανόνες που οι ισχυροί έχουν ορίσει.

Επιπρόσθετα, οι ισχυροί κρατούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να παραβιάζουν ακόμη και τους δικούς τους κανόνες αν πρόκειται να προωθήσουν ή να περιφρουρήσουν τα συμφέροντά τους. Για παράδειγμα, μπορούν να χειροκροτήσουν έναν φίλο τους δικτάτορα ή να εργαστούν για την πτώση μιας εκλεγμένης κυβέρνησης.

Ωστόσο, τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά ή τόσο ομαλά για τους παγκόσμιους κλειδοκράτορες και θεματοφύλακες της δημοκρατίας και της ελευθερίας, όπως μας αφήνει να καταλάβουμε με δήλωσή του ο πρόεδρος του ευρωπαϊκού συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ:

«Υπάρχουν εξωτερικές αντιευρωπαϊκές δυνάμεις που επιδιώκουν – ανοικτά ή μυστικά – να επηρεάσουν τις δημοκρατικές επιλογές των Ευρωπαίων, όπως συνέβη με το Brexit και με έναν ορισμένο αριθμό προεκλογικών εκστρατειών στην Ευρώπη. Και αυτό θα μπορούσε να συμβεί και πάλι με τις ευρωπαϊκές εκλογές του Μαΐου».

Παρόμοια ανήσυχος εμφανίζεται και ο δικός μας τοποτηρητής Τζέφρι Πάιατ. Ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα σε δηλώσεις του δεν έκρυψε τη δυσφορία του για το γεγονός ότι το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, παρ’ ότι ξεπουλήθηκε με τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς, δεν κατέληξε εκεί που έπρεπε.

Για να μην πολυλογούμε, λοιπόν, το πλαίσιο της ελευθερίας μας περιγράφεται σαφέστατα μέσα από τις ανήσυχες υποδείξεις και τις παρατηρήσεις των δυο αξιωματούχων: μπορούμε να ψηφίζουμε όποιους μας επιτρέπουν και να ξεπουλιόμαστε σε όποιους μας υποδεικνύουν…

Πηγή: ΠΟΝΤΙΚΙ 7-3-2019



Κυριακή, 17 Μαρτίου 2019

«Ας είμαστε ρεαλιστές»...Στο πνεύμα του …Σημίτη ο «πραγματισμός» της κυβέρνησης!





Του Δημήτρη Μηλάκα
Ο ρεαλισμός, θα μπορούσε να διακρίνει κάποιος, έχει να κάνει με δύο πράγματα: Πρώτον, με τον βαθμό προσέγγισης όλων των δεδομένων που συνθέτουν την πραγματικότητα και, δεύτερον, με τον τρόπο αντίδρασης μέσα σ’ αυτήν. Η ρεαλιστική προσέγγιση είναι τελικά αντικειμενική διαδικασία αξιολόγησης δεδομένων. Η αντίδραση σε αυτά τα δεδομένα αποτελεί επιλογή. Με άλλα λόγια, η ορθή αποτίμηση της πραγματικότητας δεν συνεπάγεται και την υιοθέτηση βέλτιστων επιλογών.
Μιλώντας με παραδείγματα, θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι οι 300 του Λεωνίδα έδωσαν μια μάταιη μάχη, αφού τα ρεαλιστικά δεδομένα ήταν συντριπτικά εις βάρος τους. Αναλογικά το ίδιο ισχύει και για μια σειρά από μάχες που στην ιστορία της ανθρωπότητας κάποιοι επέλεξαν να δώσουν έστω κι αν είχαν όλες τις ρεαλιστικές δικαιολογίες για να τις αποφύγουν.
Ο κόσμος, προφανώς, θα ήταν διαφορετικός αν οι αποφάσεις των ανθρώπων, των κοινωνιών και των κυβερνήσεων καθορίζονταν από τα μετρήσιμα δεδομένα. Μια γρήγορη ματιά, για παράδειγμα, στις ελληνικές εφημερίδες την περίοδο της γερμανικής Κατοχής είναι αρκετή για να διαπιστώσει κάποιος ότι ο ρεαλισμός υπαγόρευε συμμόρφωση, ακινησία και όχι αντίσταση. Παρ’ όλα αυτά, δεν ήταν ο ρεαλισμός που υπαγόρευσε τις επιλογές αυτών που αντιστάθηκαν...

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019

Η διέξοδος στο κακό που συμβαίνει στην Πατρίδα υπάρχει. Τη θέλουμε ναι ή όχι;



Δημήτρης Κυπριώτης 
     

Πολλές φορές όταν εξετάζουμε τα προβλήματα της Ελλάδας, τις περισσότερες φορές περιοριζόμαστε σε διαπιστώσεις του σήμερα και προσπαθούμε να δώσουμε απαντήσεις πάνω σε αυτές, ξεχνώντας να «ρίξουμε» έστω και μια ματιά στο παρελθόν ή πολύ περισσότερο στις γενεσιουργές αιτίες αυτών των προβλημάτων.

Με την προσωπική αυτή διαπίστωση, ας ακουστούν και πραγματικότητες που δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν ως μη αντικειμενικές, αφού έχουν πιστοποιηθεί ιστορικά. Έτσι λοιπόν:

Με την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα το 1821, ακολούθησαν τη χώρα και τους Έλληνες γνωρίσματα, που έκτοτε ποτέ δεν μας εγκατέλειψαν. Τα δάνεια, οι εμφύλιες διαμάχες, η διχόνοια, οι έριδες, οι κομματικές και προσωπικές αντιπαραθέσεις, οι αρχηγισμοί και φυσικά η κομματοκρατία με τη ρουσφετολογική διακυβέρνηση.

Βέβαια για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, υπήρξαν και μικρές διακυβερνητικές περίοδοι, με προσπάθειες αποφυγής ειδικά αυτού του τελευταίου γνωρίσματος, με κυρίαρχη την προσπάθεια που καταβλήθηκε για  χρηστή διακυβέρνηση και εφαρμογή αξιοκρατίας, την περίοδο του Καποδίστρια.

Έτσι οι κοτζαμπάσηδες που πήραν τη σκυτάλη από τους Οθωμανούς, την παρέδωσαν με τη σειρά τους σε πολιτικούς, που τήρησαν με θρησκευτική ευλάβεια και ακρίβεια θα λέγαμε,  τις συνθήκες και τους όρους άσκησης μιας εξουσίας, που στηρίζεται στο ρουσφέτι και στο βόλεμα των ημετέρων, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που να αποτελεί απαράβατη αρχή για την κάθε διακυβέρνηση.
 
Έκτοτε, με την παρέλευση δύο σχεδόν αιώνων και έχοντας η Ελλάδα  αντιμετωπίσει πτωχεύσεις, πολέμους, κατοχές, δικτατορίες και εμφυλίους, το ερώτημα που δημιουργείται είναι: «ποιο άραγε είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας;» Το οικονομικό ή το ιδεολογικό;

Αν θέλαμε να είμαστε ειλικρινείς και να μην απαντήσουμε μόνο με το δικό μας στενό συμφέρον, αλλά η απάντησή μας να είναι καλά ζυγισμένη, έχοντας ως αφετηρία τη γνώση του ιστορικού παρελθόντος, θα απαντούσαμε ότι το βασικό, πρόβλημα της χώρας δεν είναι το οικονομικό ή ακόμα και το ιδεολογικό, ειδικά μάλιστα τα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, αλλά η νοοτροπία που έχει καλλιεργηθεί στους Έλληνες  και η μη λειτουργία ή ακόμα και η υπολειτουργία  των θεσμών του κράτους και επόμενα η αναξιοκρατία.

Μετά την επανάσταση του 1821 κληρονομήσαμε νοσηρή νοοτροπία από τους Οθωμανούς και δεν απαλλαχθήκαμε ποτέ από αυτή. Και να ήταν μόνο αυτό, αντί να απαλλαχθούμε εντελώς από αυτή, έγινε το εντελώς ανάποδο, αφού  εξελίχθηκε σε επιστήμη, ειδικά τελευταίες δεκαετίες, διαπιστώνεται σήμερα ότι διαπερνά όλους τους θεσμούς(παιδεία, υγεία, συνδικαλισμό, κράτος, κοινοβούλιο, τοπική αυτοδιοίκηση) και  συνίσταται στην έλλειψη αρχών και αξιοκρατίας και την επικράτηση του ατομικού ωφελιμισμού.

Όλα  αυτά τα γνωρίσματα έχουν καλλιεργηθεί συστηματικά από τα δύο κόμματα εξουσίας, που έχουν κυβερνήσει τον τόπο από 20 χρόνια το καθένα τις τελευταίες δεκαετίες και δυστυχώς συνεχίζεται και ενισχύεται  τώρα, ακόμη σε μεγαλύτερη «δόση», από την σημερινή καθεστωτική διακυβέρνηση της χώρας.

Όταν λοιπόν αναζητάμε «το που οφείλεται αυτή η κατάσταση», δεν χρειάζεται να ψάχνουμε για πολύ, αρκεί να στραφούμε κατευθείαν σε αυτούς που εξέθρεψαν και συνεχίζουν να εκτρέφουν αυτές τις νοοτροπίες, σε αυτούς που δεν εφάρμοσαν αρχές και θεσμούς προς χάρη του κομματικού συμφέροντος, αλλά και σε μεγάλη μερίδα των  Ελλήνων πολιτών, που εμποτισμένοι  με αυτήν τη νοοτροπία μέχρι με το μεδούλι, στήριξαν με τις εκλογικές τους προτιμήσεις αυτούς τους πολιτικούς και αυτά τα κόμματα που εκπροσωπούν αυτή τη νοσηρότητα. Φυσικό αποτέλεσμα η Ελλάδα να βιώνει συνεχώς κρίσεις αξιών, θεσμών και  αρχών, αλλά και κρίσεις εθνικές, οικονομικές , περιβαλλοντικές, κοινωνικές.

Για αυτούς όλους τους λόγους, αν οι Έλληνες δεν γιατρευτούν από αυτή τη νοσηρή νοοτροπία και αν εξακολουθήσουν να συντηρούν διεφθαρμένα κόμματα εξουσίας, ειδικά τώρα που γνώρισαν τη συμπεριφορά  «δεξιών και αριστερών» κομμάτων και αφού διαπίστωσαν ότι αυτά τα κόμματα διακατέχονται από την ίδια λογική και πρακτική, θα είναι άξιοι της τύχης τους, για ότι και αν καταστροφικό συμβεί στη χώρα και στους Έλληνες τα χρόνια που έρχονται. 

Η διέξοδος από αυτήν τη νοσηρή κατάσταση, δεν είναι μόνο  η πολυδιαφημισμένη ΕΝΟΤΗΤΑ των Δημοκρατικών και Πατριωτικών Δυνάμεων, που ακούει ο Έλληνας και  δεν τη βλέπει, όσο  το σταμάτημα της ΔΙΧΟΝΟΙΑΣ, του ΑΡΧΗΓΙΣΜΟΥ και της ΜΕΜΨΟΙΜΙΡΙΑΣ που ταλανίζει αυτές τις δυνάμεις. Παραδείγματα,  «ουκ ολίγα»……..


Τρίτη, 12 Μαρτίου 2019

ΓΙΑΤΙ Συγκλονίζει το πόρισμα των εισαγγελέων για το Μάτι;



Του Δημήτρη Κυπριώτη

Είναι γεγονός ότι το πόρισμα των Εισαγγελέων, για τις φονικές πυρκαγιές στο Μάτι, συγκλόνισε την κοινή γνώμη, που έφτασε ακόμη και στο σημείο να «δυσανασχετεί»  για τις μικρές ποινές που προβλέπονται από το Νόμο, για όσους ευθύνονται και επέδειξαν εγκληματική αμέλεια  στην περίπτωση αυτή.

 Καταγράφεται στο πόρισμα: 

……«Εάν είχε κατ΄ ελάχιστον λειτουργήσει το σύστημα Πολιτικής Προστασίας και είχε ενεργοποιηθεί ένας μηχανισμός ενημέρωσης-προειδοποίησης των κατοίκων των περιοχών που απειλούνταν, εκείνοι θα είχαν το χρόνο να απομακρυνθούν πριν πλησιάσει η φωτιά……»  και παρακάτω…….« ο μηχανισμός Πολιτικής Προστασίας της χώρας δεν λειτούργησε κατά τα προβλεπόμενα από τον σχετικό νόμο και σύμφωνα με τις εγκυκλίους, σε όλες τις φάσεις της αντιμετώπισης της ως άνω πυρκαγιάς και γενικά της διαχείρισης του εν λόγω καταστροφικού φαινομένου και κρίσης………….» και, «Ειδικότερα, τα ως άνω σοβαρά λάθη, ενέργειες, αρρυθμίες και δυσλειτουργίες εντοπίζονται κυρίως στη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, στο Πυροσβεστικό Σώμα, την ΕΛ.ΑΣ. την Περιφέρεια και τους Δήμους.»

Δεν χρειάζεται κανείς τίποτα παραπάνω για να αντιληφθεί την ανυπαρξία τελικά κράτους, γιατί διαφορετικά αν λειτουργούσε δεν θα καίγονταν άνθρωποι και δεν θα χάνοντας 100 ζωές!

Ας μην αυταπατόμαστε και οι αρμόδιοι-αναρμόδιοι ας μην καμώνονται ότι δεν έχουν αντιληφτεί τη διάχυτη αίσθηση ότι οι θεσμοί του ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν λειτουργούν με τον αρμόζοντα τρόπο. Αυτό, ισχύει για το θεσμό της Κυβέρνησης, για το θεσμό της Βουλής, για το θεσμό της Αντιπολίτευσης και των πολιτικών κομμάτων, για το θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και, προπάντων, για το «θεσμό των θεσμών», το ίδιο το κράτος.

Βέβαια οι αναφορές περί ανυπαρξίας κράτους, επιβεβαιώνονται από δημοσκοπικά δεδομένα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες, που επιβεβαιώνουν τη δυσθυμία των Ελλήνων πολιτών, ιδιαίτερα απέναντι στην πολιτική κοινωνία και τους φορεί της.


Αυτό μπορούμε να πούμε ότι είναι ένας ακόμη σοβαρός λόγος για τη ψυχολογική αποξένωση των πολιτών από την πολιτική και τους πολιτικούς και οδηγεί σε μια γενικευμένη κρίση, που παρακολουθούμε τα τελευταία ειδικά χρόνια, αποδοχής και νομιμοποίησης του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Και για εξειδικεύσουμε ακόμη περισσότερο τα παραπάνω, στη σημερινή εποχή το πιο  χαρακτηριστικό σύμπτωμα της κρίσης του πολιτικού συστήματος, είναι νη αδυναμία αποτελεσματικής διαχείρισης κρίσεων από το κράτος.

Αυτή  ακριβώς η αδυναμία που εξελίχθηκε σε εγκληματική αμέλεια  συνέβη στο Μάτι και προηγούμενα στη Μάνδρα, αφού είχαν προηγηθεί οι καταστρεπτικές πυρκαγιές του 2007. Όλα αυτά τα γεγονότα που παρακολούθησαν οι Έλληνες πολίτες επιβεβαίωσαν διαχρονικά, με τον πιο τραγικό τρόπο, την παθογένεια ενός πολιτικού συστήματος που γυρίζει διαρκώς γύρω από τον εαυτό του, ενώ στο επίπεδο διοικητικού μηχανισμού είναι ανήμπορο να προστατέψει τη ζωή και την περιουσία των πολιτών και το δασικό πλούτο της χώρας.

Μόνος τρόπος για να αποκατασταθεί αυτή η «πληγή» δεν μπορεί να είναι άλλος από αυτό που λέμε ΑΝΑΘΕΣΜΙΣΗ του κράτους, με πολιτικό προσωπικό όμως εντελώς νέο, που θα είναι απαλλαγμένο από τις νοοτροπίες του κομματισμού και της ρουσφετολογίας, αφού εκεί βρίσκεται και η αιτία της κακοδαιμονίας του κράτους από ιδρύσεως του.

Κυριακή, 10 Μαρτίου 2019

Το έθιμο του πετάγματος του Χαρταετού



Ο χαρταετός που πετάμε την Καθαρά Δευτέρα, δεν είναι απλώς ένα ακόμα παιχνίδι, που ίπταται στον αέρα εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Το πέταγμά του στα ύψη και ο χορός του με τον άνεμο, ψηλά στον καταγάλανο ουρανό, υποδηλώνει την ανάταση, την κάθαρση της ψυχής μετά το διονυσιακό ξεφάντωμα της Αποκριάς. Μολονότι ο χαρταετός πρωταγωνιστεί στα δικά μας Κούλουμα, θα πρέπει να θυμηθούμε ότι πατρίδα του είναι η μακρινή Ανατολή.
Η ιστορία του χαρταετού έχει βαθιές ρίζες στην αρχαία Κίνα ξεπερνώντας τα 2.400 χρόνια ζωής. Αρχικά, βέβαια, υλικό κατασκευής των χαρταετών δεν υπήρξε το χαρτί, αλλά το ξύλο. Οι λαοί της Ανατολής χρησιμοποιούσαν τους χαρταετούς σε μαγικές τελετές, θρησκευτικές εκδηλώσεις και σε τελετουργίες για τον εξορκισμό του κακού. Πίστευαν ότι όσο ψηλότερα ανεβεί ο αετός τόσο πιο τυχεροί θα είναι.
Ο αυτοκράτορας της Κίνας Γουέν Χσουν έκανε πειράματα πτήσεων με αετούς φτιαγμένους από μπαμπού, χρησιμοποιώντας για επιβάτες τους κρατούμενούς του. Οι τυχεροί που επιζούσαν κέρδιζαν την ελευθερία τους.
Μια από τις πιο εντυπωσιακές γιορτές με χαρταετούς που ‘‘χορεύουν’’ στους αιθέρες πραγματοποιείται εδώ και χιλιάδες χρόνια στη Βόρεια Ινδία, για την υποδοχή της άνοιξης, με εντυπωσιακές τελετές που έχουν τις ρίζες τους στην ινδουιστική μυθολογία. Για τον ίδιο λόγο, στη Λαχώρη του Πακιστάν κάθε Φεβρουάριο γίνονται πανηγυρικές εκδηλώσεις, που επανα- φέρουν στη μνήμη παγανιστικές συνήθειες του παρελθόντος.
Αλλά και στην ελληνική αρχαιότητα, ο χαρταετός δεν ήταν άγνωστος. Αναφέρεται ότι ο αρχιμηχανικός Αρχύτας του Τάραντα -4ος αι. π. Χ.- χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον αετό, ενώ υπάρχει και ελληνικό αγγείο της κλασικής εποχής με παράσταση κόρης, η οποία κρατά στα χέρια της μια μικρή λευκή σαΐτα (είδος αετού) με το νήμα της, έτοιμη να την πετάξει.
Πιθανότατα βέβαια, τα πειράματα ή τα παιχνίδια των Αρχαίων Ελλήνων με τους “αετούς” θα πρέπει να γίνονταν με πανί τουλάχιστον ως το Μεσαίωνα, καθώς η χώρα μας δεν διέθετε σε αφθονία το χαρτί.
Πολύ αργότερα ο Μάρκο Πόλο γυρίζοντας από τα ταξίδια του, φέρνει το χαρταετό στην Ευρώπη του Μεσαίωνα, όπου τον περιγράφει και για τις επικίνδυνες επανδρωμένες πτήσεις του.
Τα νεότερα χρόνια, πολλές λεπτομέρειες για την παρουσία του χαρταετού στη Γηραιά Ήπειρο έχουμε το 1450 στη Γερμανία και το 1606 στην Ισπανία. Στη δεύτερη περίπτωση, ένας κληρικός αναφέρει στο ημερολόγιό του ότι χρησιμοποιούσαν τον χαρταετό σαν παιχνίδι χαράς την ημέρα του Πάσχα.
Ακολουθούν οι χρόνοι της επιστημονικής χρησιμοποίησης των χαρταετών (ή και υφασματαετών) ώσπου το 1752 στην Αμερική ο Βενιαμίν Φραγκλίνος εκτέλεσε το διάσημο πείραμά του, διαπιστώνοντας με τεχνητό αετό τον ηλεκτρισμό της ατμόσφαιρας και του κεραυνού, οπότε και κατασκεύασε το αλεξικέραυνο. Το 1880 ο Αυστραλός Hargrave σχεδίασε έναν τεράστιο αετό για μετεωρολογικές παρατηρήσεις.
Υπάρχει προφορική παράδοση που αγγίζει τα όρια του μύθου, ότι τη μεγάλη γέφυρα του Νιαγάρα την άρχισαν, ρίχνοντας απέναντι με χαρταετό το πρώτο σχοινί.
Ο Χαρταετός έφθασε στην Ελλάδα πρώτα από τα λιμάνια Ανατολής (Σμύρνη-Χίο-Κωνσταντινούπολη), τα λιμάνια της Επτανήσου, της Σύρας, των Πατρών και ακολούθησαν τα αστικά κέντρα, όπου μπορούσε κανείς να αγοράσει σπάγκο και χρωματιστό χαρτί. Η κατασκευή ενός χαρταετού σήμερα είναι σχετικά εύκολη υπόθεση καθώς υπάρχουν όλα τα τεχνικά μέσα.
Απαιτείται βέβαια κοφτερό μυαλό από τον κατασκευαστή, επιδέξια χέρια και φυσικά φαντασία! Ο χαρταετός στη μακραίωνη ιστορία του χρησιμοποιήθηκε με διάφορους τρόπους, για τη μέτρηση της θερμοκρασίας και της ταχύτητας των ανέμων, για μελέτες της ατμόσφαιρας και του ηλεκτρισμού, αλλά ακόμα και για αεροφωτογραφίσεις.
Για το πέταγμα του χαρταετού πρέπει με προσοχή να επιλέγουμε ανοιχτούς χώρους χωρίς ηλεκτροφόρα καλώδια. Ακόμη να είναι μακριά από γκρεμούς και ποτέ σε ταράτσες, εξ αιτίας των δυστυχημάτων από τις πτώσεις. Πάντως, είτε ως άθυρμα ή συνήθεια του χθες, του σήμερα αλλά και του αύριο, έχει τη δύναμη, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους για κάθε χώρα, να ξεσηκώνει όλο τον κόσμο, μικρούς και μεγάλους και να τους παρασύρει σ’ ένα διαφορετικό παιχνίδι, επίπονο και επίμονο, αγωνιώδες και πολύχρωμο, με επιτυχίες ή απογοητεύσεις, αλλά πάντοτε ένα πανηγύρι συγκινήσεων, συναγωνισμού και χαράς.
Πηγή: www.patris.gr


Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

ο Θάνατος του Κ. Παλαμά: "Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα!"




Σαν χθες, 27 Φλεβάρη το 1943, πεθαίνει στην Αθήνα, σε ηλικία 84 ετών, ο κορυφαίος Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας Κωστής Παλαμάς. Υπήρξε μια από τις σπουδαιότερες πνευματικές φυσιογνωμίες του νέου Ελληνισμού.
Στο ποιητικό του έργο κυριαρχεί η Ελλάδα ως ιδανικό και αντικείμενο αγάπης, η πορεία του ελληνικού έθνους μέσα στους αιώνες, η προσπάθεια δημιουργικής αφομοίωσης του αρχαιοελληνικού πνεύματος και της λαϊκής παράδοσης και το πνεύμα της οικουμενικότητας του ελληνικού πολιτισμού.

Τράνταζε ο Σικελιανός
«Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα…
Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα!

Και στον «Εξάγγελο» ο Μ. Λουντέμης:
«Ρίγη προφητικά μάς διαπέρασαν όλους. Οι τόνοι της φωνής του ξεχύθηκαν εξαγγελτικοί ως κάτω στην πόλη, εισέβαλαν απ’ τα Προπύλαια κι ανέβηκαν στην Ακρόπολη! Κι εκεί… Το ποίημα δεν είχε ακόμα τελειώσει. Οι τόνοι του μόλις είχαν αρχίσει να σβήνουν… Και τότε, με τα χείλη του Λαού, απάντησε —από απόσταση ενός αιώνα— σε τούτον τον Έ λ λ η ν α Ποιητή, ένας άλλος Έ λ λ η ν ας   Ποιητής: Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή Σε γνωρίζω από την όψη που με βια μετράει τη γη….. Είχαμε ασυναίσθητα γονατίσει Και ψέλναμε Μεγαλόφωνα. Τον Ύμνο μας, της αστρομέτωπης Λ ε υ τ ε ρ ι ά ς!»

Όταν τελείωσε η νεκρώσιμη ακολουθία, ο Σπύρος Μελάς, ο Άγγελος Σικελιανός και νέα παιδιά σήκωσαν το φέρετρο και κατευθύνθηκαν προς τον χώρο της ταφής. Την ώρα που θα εναπόθεταν το φέρετρο μέσα στη γη, πλησίασε ο αντιπρόσωπος του κατακτητή, ο δοσίλογος πρωθυπουργός Λογοθετόπουλος, να καταθέσει στεφάνι.

Τότε, ο λογοτέχνης Γιώργος Κατσίμπαλης άρχισε να τραγουδά τον Εθνικό Ύμνο: «Σε γνωρίζω από την κόψη…». Ακολούθησε το συγκεντρωμένο πλήθος, «πρώτα δειλά –περιγράφει ο Κωνσταντίνος Τσάτσος– ύστερα η φωνή κατάκτησε όλον τον κόσμο, μυριόστομη. Ήταν η στιγμή η πιο συγκινητική. Ο κόσμος τραγουδούσε με πάθος. Κάποιος φώναξε Ζήτω η ελευθερία του πνεύματος. Αλλά ο κόσμος ήθελε ελευθερία σκέτη και φώναζε Ζήτω η Ελευθερία!».

Ένα από τα σημαντικά έργα του Παλαμά είναι ο «Δωδεκάλογος του Γύφτου»,
που  είναι ο καρπός της ανήσυχης στάσης του ποιητή απέναντι στις οικονομικές Εθνικές Κοινωνικές, Πολιτικές και Πνευματικές διαμορφώσεις σε μια κρίσιμη στιγμή της νεότερης ιστορίας μας.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ «ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΥ» Με πόσες αλήθεια  ομοιότητες μέχρι και σήμερα;

«Στον οικονομικό τομέα συνεχίζεται η ίδια η τακτική. Νέες φορολογίες όπως είναι η αύξηση του δασμού του σταριού (1905), εξαθλιώνουν ακόμα πιο πολύ τις απορότερες τάξεις. Η ολιγαρχία κερδοσκοπεί πάνω στη λαϊκή δυστυχία. Οι φόροι βαρύνουν τις παραγωγικές τάξεις. Το 1903 “ο Έλληνας θα φορολογείται με 49 χρυσές δραχμές ετησίως κατά κεφαλή. Τα τρία τέταρτα θα διαθέτει υπέρ των πατριωτικών σκοπών. Ενώ τίποτα το ριζικό δεν θα γίνεται δια την πολεμική οργάνωση, η ολιγαρχία στράγγιζε τις παραγωγικές τάξεις, συμμαχούσα με την κεφαλαιοκρατία»