Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΠΑΛΛΑΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ (Ε.Π.Α.Μ)





ΕΜΠΡΟΣ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ
ΜΕ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ




Δύο μήνες μετά την μεγάλη μάχη του Συντάγματος που έδωσε ο λαός για να προστατέψει τις κοινωνικές κατακτήσεις, τα δημόσια αγαθά, την ίδια την δημοκρατία και να αποτρέψει την εκποίηση της χώρας στην τρόϊκα και στους τραπεζίτες, η δυναμική του λαϊκού ξεσηκωμού συνεχίζεται.
Τώρα, σε μια κρίσιμη συγκυρία, όπου η καταστροφική λαίλαπα των πολιτικών του Μνημονίου έρχεται να αφανίσει όλα τα λαϊκά στρώματα με τα νέα χαράτσια και να βυθίσει στη φτώχεια και το χάος την κοινωνία για πολλές δεκαετίες, η αντίσταση πρέπει να ενταθεί και να κλιμακωθεί.
Ο ίδιος ο λαός έχει πλέον την ευθύνη να απαλλαγεί από τον ζουρλομανδύα του ΔΝΤ, να εμποδίσει την διάλυση της χώρας, και να πάρει τις τύχες του στα χέρια του.
Μετά την αρχική φάση της απόγνωσης και ύστερα της αγανάκτησης, ο φετινός Σεπτέμβρης πρέπει να σηματοδοτήσει την αναβάθμιση της αυτοοργάνωσης των αντιστασιακών δυνάμεων και την συγκρότησή τους σε βάθος χρόνου μέχρι την τελική νίκη.
Είναι καθήκον όλων να παλέψουμε για να διευρυνθεί η απονομιμοποίηση του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος που είναι υπεύθυνο για το ξεπούλημα, να μην αφήσουμε να εφαρμοσθούν οι συμφωνίες του «μεσοπρόθεσμου», να προστατέψουμε την κοινωνία από τον εμφύλιο που θέλει να πυροδοτήσει η ξενόδουλη ελίτ με την προπαγάνδα που διασπείρει και την ανέχεια που φέρνει.
Δεν έχουμε άλλη επιλογή από του να ανοίξουμε μόνοι μας τον δρόμο για το μέλλον, ανατρέποντας το σάπιο σημερινό κατεστημένο μέσα από ένα παλλαϊκό πατριωτικό αγώνα. Να αρνηθούμε τα επαχθή χρέη, να βγούμε από τα δεσμά του ευρώ, να ανασυγκροτήσουμε την οικονομία με εθνική στρατηγική, να κατακτήσουμε την αληθινή δημοκρατία, να φέρουμε την αναγέννηση και την ελπίδα ξανά στη χώρα.
Δεν θα κάνουμε πίσω, δεν φοβόμαστε τίποτα, δεν μας διασπά καμμιά διαχωριστική γραμμή, δεν αγωνιζόμαστε προσωρινά με εκλογικό ορίζοντα, δεν θα δεχθούμε καμμιά λύση «εθνικής σωτηρίας»… χωρίς τον λαό και το έθνος.
Εμείς ερχόμαστε, αυτοί φεύγουν. Είμαστε πολλοί και παντού. Είμαστε εκατομμύρια. Είμαστε ο ελληνικός λαός!
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ, ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ, ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΙΣ 3 ΚΑΙ 10-11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ
ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ Δ. Ε. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΦΑΡΜΟΣΘΕΙ ΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ
ΝΑ ΚΑΘΙΣΟΥΝ ΣΤΟ ΣΚΑΜΝΙ ΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ

ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ (ΕΠΑΜ)
01-9-2011
Πάλης Ξεκίνημα

 

Γιατί η κυβέρνηση εμπαίζει τους στρατιωτικούς.

Άρθρο του Α.Τσουκαράκη


Αντισυνταγματάρχης (ΣΔΓ)
Πρόεδρος Συνδέσμου Υποστήριξης και Συνεργασίας Μελών Ενόπλων Δυνάμεων

Από: Οn Αlert
 
Είναι αδιαμφισβήτητα παραδεκτό, και αναμφίβολα αποδεκτή από την Ελληνική κοινωνία η κοινωνική προσφορά των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

«Οι Ένοπλες Δυνάμεις, εκτός του κύριου επιχειρησιακού έργου τους, προσφέρουν επιπλέον και κοινωνικό έργο με σκοπό τη στενότερη σύνδεσή τους με την κοινωνία, μέσα από την ανάπτυξη πρωτοβουλιών για τη στήριξη προγραμμάτων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τη συνδρομή σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών», αναγράφει το site του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας. Και συνεχίζει: «Για το σκοπό αυτό, προσωπικό και μέσα των Ενόπλων Δυνάμεων διατίθενται, συμβάλλοντας στην ολοκλήρωση αποστολών ανθρωπιστικής βοήθειας, στην κατασκευή μικρών τεχνικών έργων, στην πρόληψη και καταστολή δασικών πυρκαγιών, στην αναδάσωση, στη διάθεση εξειδικευμένου τεχνικού και επιστημονικού προσωπικού, σε επιπρόσθετη υγειονομική υποστήριξη σε ακριτικές και άλλες περιοχές, στην έρευνα και διάσωση και γενικότερα σε υποστήριξη Διοικητικής Μέριμνας».

Η Ελληνική κοινωνία έχει καταγράψει στη συνείδησή της την αγόγγυστη προσφορά των Ελλήνων στρατιωτικών – γιατί άνθρωποι βρίσκονται πίσω από την προσφορά αυτή – όπου και όταν τους ζητήθηκε να συνδράμουν, εκεί που άλλοι μηχανισμοί αδυνατούσαν ή δήλωναν αναρμοδιότητα. Αλλά, και το έμφυτο αίσθημα αλληλεγγύης του Έλληνα στρατιωτικού, ως Έλληνα πολίτη, είναι αυτό που ενδυνάμωσε, ενδυναμώνει και θα ενδυναμώνει τη θέληση για υπέρβαση του δύσκολου και του ακατόρθωτου, και την προσφορά του στο κοινωνικό καλό και σύνολο. Η ιστορία έχει καταγράψει την πίστη του Έλληνα στρατιωτικού σε στέρεα ιδανικά και αξίες, οι οποίες στον τόπο και στο χρόνο που χρειάζεται εμψυχώνουν, συσπειρώνουν, ενδυναμώνουν και βοηθούν να ξεπεραστούν τα όποια ανυπέρβλητα κωλύματα και εμπόδια, από όπου και εάν προέρχονται.

Ωστόσο, αν και η κοινωνία φαίνεται να δείχνει διαχρονική εμπιστοσύνη προς τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και το έμψυχο ανθρώπινο δυναμικό της, κομμάτι της οποίας είναι, δε διαφαίνεται να συμβαίνει το ίδιο από την Πολιτεία προς τους Έλληνες στρατιωτικούς, η οποία προσπαθεί το τελευταίο χρονικό διάστημα, νομιμοφανώς, να τους απαξιώσει, να καταρρακώσει το ηθικό τους και να δοκιμάσει τις αντοχές τους.

Ας θυμηθούμε ότι πρώτοι οι Έλληνες στρατιωτικοί υπέστησαν (ως πειραματόζωα) σημαντική μείωση στο εισόδημά τους, χωρίς αντίδραση και επιχειρηματολογική αντίκρουση, καθόσον κάτι τέτοιο τους είπαν ότι δεν τους αρμόζει, αλλά και δεν συνέβη, τουλάχιστον, από τα πρόσωπα τα οποία, θεσμικά, θα έπρεπε να το πράξουν ή γιατί αυτά δεν υπάρχουν ή γιατί, πολύ απλά, δεν το επιθυμούσαν.

Αν και πολλάκις ο Σύνδεσμος Υποστήριξης και Συνεργασίας Μελών Ενόπλων Δυνάμεων (www.sysmed.gr ) έχει διαλαλήσει ότι το εισόδημα των Ελλήνων στρατιωτικών βασίζεται σε επιδοματική πολιτική και δεν θα πρέπει οι Έλληνες στρατιωτικοί να αντιμετωπίζονται με αυτό τον τρόπο, δεν εισακούστηκε.

Σε σχετική απάντηση στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, μετά από ερώτηση Έλληνα Βουλευτή, αναφορικά με την υπαγωγή ή μη των Μετοχικών Ταμείων των Ενόπλων Δυνάμεων στο Υπουργείο Εργασίας και τη μεταφορά της περιουσίας τους στο Ενιαίο Ταμείο, που συστάθηκε, διατυπώθηκε η αδιαμφισβήτητη άποψη ότι: «Οι φορείς του ΥΠΕΘΑ δεν θα μετατραπούν σε καμιά περίπτωση σε Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης  του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, αλλά θα παραμείνουν στην υπαγωγή του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας», ενώ ήδη προτάθηκε από τον αρμόδιο φορέα σχέδιο νόμου με την εξής διατύπωση:
«Η προτεινόμενη για επεξεργασία και σχολιασμό διάταξη έχει, ως εξής: ΑΡΘΡΟ ΜΟΝΟ «1. Τα Μετοχικά Ταμεία Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας, οι Ειδικοί Λογαριασμοί Αλληλοβοηθείας Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας, ο Ειδικός Λογαριασμός Πρόνοιας ναυτικού, οι Ειδικοί Κλάδοι Οικονομικής Ενίσχυσης Μερισματούχων Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας, το Ταμείο Αρωγής Μονίμων Πολιτικών Υπαλλήλων/ΥΕΘΑ/ΓΕΣ, το Ταμείο Αλληλοβοηθείας Υπαλλήλων/ΜΤΣ, το Ταμείο Εθνικής Άμυνας, το Ταμείο Εθνικού Στόλου, το Ταμείο Αεροπορικής Άμυνας, το Νοσηλευτικό Ίδρυμα Μετοχικού Ταμείου Στρατού, ο Αυτόνομος Οικοδομικός Οργανισμός Αξιωματικών, το Ταμείο Αρωγής και Θυμάτων Πολέμου, το Πολεμικό Μουσείο, η Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων, η Ελληνική Θαλάσσια Ένωση και η Υπηρεσία Αξιοποίησης Μετεγκατάστασης Στρατοπέδων υπάγονται στις διατάξεις των άρθρων 45 έως 52 του ν.3863/2010 (ΦΕΚ Α΄ 115). 2. Όπου στις διατάξεις του ν.3863/2010 αναφέρονται Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης νοούνται και οι φορείς της προηγούμενης παραγράφου….».

Τελευταία δίδονται υποσχέσεις ότι η Πολιτεία καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια να μην πειραχτεί περαιτέρω το εισόδημα των Ελλήνων στρατιωτικών, ως αναγνώριση στο έργο που αυτοί προσφέρουν. 

Μα η Πολιτεία δεν είναι αυτή που θεσπίζει κανόνες; Νομοθετεί; Εφαρμόζει; Έναντι ποίων καταβάλλει προσπάθεια; Ποιους προσπαθεί να πείσει; Τον ίδιο της τον εαυτό; Μα καλά, δεν έχει πειστεί; Μάλλον είναι προφανέστατο, ή δεν θέλει να πειστεί. Ας αφήσουμε δε και το σενάριο ότι ήδη το εισόδημα υπολείπεται κατά πολύ από το παραγόμενο – προσφερόμενο έργο.

Ο Σύνδεσμος Υποστήριξης και Συνεργασίας Μελών Ενόπλων Δυνάμεων θα καταβάλλει κάθε δυνατή νόμιμη προσπάθεια να πείσει την Πολιτεία, με έγγραφά του και άρθρα του, προς αυτή την κατεύθυνση και να αναδείξει τους όποιους προβληματισμούς έχουν οι Έλληνες στρατιωτικοί. Και οι προβληματισμοί είναι πάρα πολλοί και σημαντικοί.

Για παράδειγμα: Υπάρχει σημαντικός αριθμός συναδέλφων, οι συνοδοί σκύλων, οι οποίοι, τουλάχιστον στο Στρατό Ξηράς, εκτελούν υπηρεσίες που αγγίζουν και τα 15 24ωρα το μήνα. Δηλαδή μία ημέρα (ολόκληρη ή τμηματικά) μέσα για εκτέλεση υπηρεσίας και μία ημέρα ή μισή (από το μεσημέρι και μετά, ανάλογα με τη Μονάδα) έξω (εκτός στρατοπέδου), προκειμένου το υπόλοιπο της ημέρας να ασχοληθούν με τα νεογέννητα τέκνα τους, με την πολύτεκνη οικογένειά τους, με την κοινωνική ζωή τους, με το περιβάλλον τους, με το σπίτι τους.

Και η εκτέλεση της υπηρεσίας συμπεριλαμβάνει από την εκπαίδευση του σκύλου (που δεν είναι καθόλου εύκολη δουλειά) έως τις πολύωρες περιπατητικές περιπολίες με το σκύλο. Μάλιστα, πολλοί συνάδελφοι αντιμετωπίζουν ορθοπεδικά προβλήματα με τη μέση τους (από το τράβηγμα του σκύλου) ενώ αρκετοί έχουν υπερβεί, κάπως, την ηλικία και η υγεία τους εγκυμονεί κινδύνους. Αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν, από την αγάπη τους για τα ζώα και την προσφορά τους στο κοινωνικό σύνολο, βρίσκονται στο ακριβώς απέναντι γήπεδο, στην απόγνωση και την απογοήτευση. Δεν ήταν αυτό που περίμεναν. Δεν τους ακούει κανείς.

Ως πότε άραγε θα συμβαίνει αυτό; Ως πότε οι Έλληνες στρατιωτικοί θα θέτουν ερωτήματα και δεν θα λαμβάνουν απαντήσεις; Ποιος άραγε χάνει και ποιος κερδίζει;

ΧΑΡΑ ΟΙ «ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ» ΠΟΥ ΤΑ ΒΡΗΚΑΝ ΟΙ ΔΥΟ...



Τελικά ποιος να ήταν ο πραγματικός λόγος που οδήγησε τους δύο αρχηγούς, τον πρωθυπουργό και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον Παπανδρέου και τον Σαμαρά, να δώσουν τα χέρια για χάρη της Παιδείας; Με υποχωρήσεις φυσικά για να τηρηθούν και τα προσχήματα...

Και έτσι ξαφνικά επιτεύχθηκε η πολυπόθητη συναίνεση, για την οποία αγωνιωδώς μήνες τώρα προσπαθούν γνωστοί «νταβατζήδες» και οικονομικοί και επιχειρηματικοί παράγοντες δήθεν για το καλό της χώρας, πάνω από το οποίο βέβαια βρίσκεται το δικό τους, ο εαυτούλης τους, το... παντεσπάνι τους...

Και εκεί που όλοι προέβλεπαν άγριες συγκρούσεις, κλείσιμο των πανεπιστημίων, Δεκεμβριανά του 2008, με την αξιωματική αντιπολίτευση να λέει «όχι», μπήκαν τα σπαθιά στις θήκες...

Και τη χαρά δεν την έκρυψαν. Με πρώτο τον Καρατζαφέρη, που το δικαιούνταν, άλλωστε, μια και τούτη τη φορά τού βγήκε το παιχνίδι που έπαιξε.

Χαρά που φάνηκε λίγες ώρες μετά από τα... φιλικά κανάλια, που είδαν να δικαιώνονται οι... αγώνες τους. Και την επομένη, το πρωί της Πέμπτης, σημαιοστολισμένες κυκλοφόρησαν οι εφημερίδες, από τα «Νέα» μέχρι την «Καθημερινή», που μιλούσαν για ιστορικό συμβιβασμό, για κάτι πραγματικά πρωτόγνωρο που δεν έχει προηγούμενο, με 250 ψήφους της Βουλής να περνάει καυτό νομοσχέδιο για την Παιδεία, που κάνει μεγάλες ανατροπές, με την κοινή συναινέσει ΑΧΡΗΣΤΕΥΣΗ των φοιτητικών παρατάξεων, που από κει που ουσιαστικά ΔΙΟΙΚΟΥΣΑΝ τα πανεπιστήμια και εξέλεγαν τους καθηγητές, πετάχτηκαν στην ανεργία...

Έσφαξαν τα δικά τους παιδιά... Όχι φυσικά χωρίς λόγο... Είχαν αρχίσει να γίνονται ανυπάκουα και να απογαλακτίζονται... Και να επιβάλλουν τα δικά τους συμφέροντα...

Την πλήρωσαν βέβαια και εκείνοι οι Νεοδημοκράτες που πίστευαν ότι πραγματικά το κόμμα τους διαφωνούσε ριζικά και καταγγέλλει το πόνημα της κυρίας Διαμαντοπούλου ως αντισυνταγματικό και έβγαζαν πύρινους λόγους στη Βουλή και σε κανάλια και στο τέλος αδειάστηκαν...

Δύο-τρεις μέρες πριν, αν έλεγες ότι θα γίνονταν αυτά που συνέβησαν στο παρασκήνιο, πίσω από τις κλειστές πόρτες της Ολομέλειας της Βουλής, θα σε έβγαζαν για τρελό ή ότι ζεις σ’ άλλη χώρα της Ευρώπης, εκσυγχρονιστική, ή στη Βόρεια Αμερική, όπου εκεί είναι οι μετριοπαθείς και οι μορφωμένοι...

Βλέποντας αυτές τις ξαφνικές αγάπες, δεν είχαν άδικο εκείνοι που σωστά διερωτούνταν, καλά, ρε παιδιά, αφού τα βρίσκετε μεταξύ σας τόσο εύκολα, όταν το συμφέρον το επιτάσσει, γιατί δεν το κάνατε δύο μήνες πριν, εκείνη την Τρίτη που ο Παπανδρέου πρότεινε στον Σαμαρά να φτιάξουν κυβέρνηση, προσφερόμενος ο Γιώργος να μην είναι πρωθυπουργός; Γιατί «όχι» τότε και γιατί τώρα «ναι»;

Θα διαψευστούν άραγε όσοι αρχίσουν να λένε ότι τα της Τετάρτης ήταν προάγγελος, πρόβα, πρόπλασμα για μια οικουμενική κυβέρνηση; Την οποία μόνιμα ορέγονται οι «νταβατζήδες»; Και φυσικά και ο Καρατζαφέρης, ο οποίος το έχει τάμα να γίνει υπουργός;

Ή ισχύει αυτό που έντονα συζητείται κατ’ ιδίαν σε παρέες, ένθεν και ένθεν, και περισσότερο στην αξιωματική αντιπολίτευση, το «κράτα με να σε κρατώ»;

Και αυτό που αφήνουν να εννοηθεί είναι ότι κανένας δεν θέλει εκλογές... Γιατί τα προβλήματα τρομάζουν... Και κάποιοι στη ΝΔ τρέμουν με τη σκέψη ότι μπορεί να γίνουν κυβέρνηση...

Έχοντας ενδεχομένως ακούσει κάποιον βουλευτή-στενό φίλο ενός από τους δύο αρχηγούς να λέει ότι την κρίση θα την πληρώσουν δύο κυβερνήσεις, εννοώντας τη σημερινή και αυτήν που θα έρθει...

Που σημαίνει, αν επιβεβαιωθεί η εκτίμηση-πρόβλεψη, ότι για τη συνέχεια κάτι το νέο, το διαφορετικό από σήμερα, θα προκύψει... Αν προκύψει...  Γιατί ηγέτες δεν γεννιούνται έτσι ξαφνικά..                                                                         Πηγή: Το ΠΑΡΟΝ
    

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Επιστρέφει η δουλεία

 
 
Τέσσερα χρόνια μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, και τώρα βρισκόμαστε μπροστά στο άμεσο ενδεχόμενο ενός νέου, ακόμη πιο καταστροφικού κραχ.
● Τέσσερα χρόνια μετά, και το κύριο καταστροφικό δυναμικό της κρίσης δεν έχει ακόμη εκδηλωθεί,ούτε έχει εκτονωθεί.
● Τέσσερα χρόνια μετά, και η κοινωνία αντιμετωπίζει ίσως τη χειρότερη κρίση που έχει βιώσει ποτέ. Κι αυτό διότι, μπορεί έως τώρα να μην είχαμε επίσημες πτωχεύσεις κρατών, αλλά οι συνθήκες κοινωνικής πτώχευσης και δυστυχίας που κυριαρχούν – πλέον, ακόμη και στις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες –, είναι κυριολεκτικά πρωτοφανείς.
Τα 45 εκατ. φτάνει ο αριθμός στις ΗΠΑ όσων δεν πεθαίνουν της πείνας χάρη στα κρατικά κουπόνια διατροφής. Το 50% αυτού του αριθμού είναι παιδιά και 20% υπερήλικοι χωρίς στον ήλιο μοίρα. Ο αριθμός αυτός αναμένεται να διπλασιαστεί τα επόμενα χρόνια, με ή χωρίς «ανάπτυξη». Είναι αυτό που οι οικονομικοί αναλυτές ονομάζουν «jobless recovery», δηλαδή «ανάκαμψη χωρίς δουλειές». Όχι, όμως, μόνο χωρίς δουλειές, αλλά και χωρίς απολαβές, χωρίς εγγυήσεις έναντι της εξαθλίωσης, χωρίς ούτε εικονική άνοδο του βιοτικού επιπέδου για την συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων.
Στην Ευρώπη, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ειδικού παρατηρητηρίου του ΟΗΕ, ο αριθμός όσων ζουν από συσσίτια και παροχές φιλανθρωπίας υπερβαίνει τα 63 εκατ. Ανάμεσα στις πρωτεύουσες με το πιο έντονοπρόβλημα είναι το Λονδίνο, το Παρίσι, η Μαδρίτη και το Βερολίνο.
Την ίδια ώρα, οι εργαζόμενοι έχασαν μέσα στα τελευταία χρόνια ό,τι είχαν κερδίσει από τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Εργατικά δικαιώματα, κατοχυρώσεις απέναντι στην αυθαιρεσία της αγοράς και του εργοδότη, κοινωνική ασφάλιση κ.ο.κ. Όχι μόνο οι «κοπρίτες» εργαζόμενοι της «διεφθαρμένης» Ελλάδας, αλλά το σύνολο των εργαζομένων στην Ευρώπη.

Επισήμως σκλάβοι
Η ανεργία καλπάζει. Οι εργατικές αμοιβές έχουν αποσπαστεί πια από τις ανάγκες διαβίωσης και αυτό που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούσαν “breadwinner wage”, δηλαδή μισθός που εξασφαλίζει το ψωμί της οικογένειας: μια κατάκτηση των εργατικών αγώνων από τις αρχές του 19ου αιώνα αποτελεί σήμερα όνειρο απατηλό για τουλάχιστον τα δύο τρίτα των Ευρωπαίων εργαζομένων. Στην ευρωζώνη, πάνω από το ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού αμείβεται με μισθούς κάτω των 500 ευρώ, ενώ πάνω στο έδαφός της ευδοκιμεί ένα ακόμη φαινόμενο από τα παλιά: το δουλεμπόριο.
Σύμφωνα με τον ΔΟΕ, κυρίως στις χώρες της ευρωζώνης, πάνω από 12,5 εκατ. άνθρωποι βρίσκονταιεπίσημα υπό καθεστώς δουλείας, μέσα από κυκλώματα δουλεμπόρων που τους φέρνουν κυρίως από χώρες της Ασίας και της Αφρικής, αλλά και της ανατολικής Ευρώπης. «Καραβιές» ολόκληρες έρχονταιμεθοδευμένα στις χώρες της Ε.Ε. και της ευρωζώνης, για να χρησιμοποιηθούν σαν δουλική εργασία.
Ο «Τρίτος Κόσμος» μετακόμισε πια οριστικά στην καρδιά του «Πρώτου Κόσμου» με όρους απάνθρωπης εκμετάλλευσης και μαζικής εξαθλίωσης σε πρωτοφανή επίπεδα, ειδικά για τις κοινωνίες της ανεπτυγμένης Ευρώπης και φυσικά των ΗΠΑ.

«Ο Μαρξ είχε δίκιο»!
Η κατάσταση είναι τέτοια, που ανάγκασε ακόμη και τον Νουριέλ Ρουμπίνι να παρατηρήσει πρόσφατα σε μια ζωντανή συνέντευξή του στην τηλεόραση της «Wall Street Journal» (11.8) τα εξής:
WSJ: «Μας περιγράψατε μια σκοτεινή εικόνα για την αναιμική οικονομική επέκταση που συντελείται, με έναν αυξανόμενο κίνδυνο μιας νέας ύφεσης στο άμεσο μέλλον. Αυτό ακούγεται πολύ άσχημο. Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση και τι οι επιχειρήσεις, ώστε να βάλουν μπρος την οικονομία; Ή απλώς πρέπει να περιμένουν να δουν τι θα συμβεί;».
Ρουμπινί: «Οι επιχειρήσεις δεν κάνουν απολύτως τίποτε. Στην πραγματικότητα δεν βοηθούν. Όλος αυτός ο κίνδυνος τις έκανε πιο νευρικές... Υποστηρίζουν ότι προχωρούν σε περικοπές επειδή υπάρχει υπερβολική προσφορά, και δεν προσλαμβάνουν εργάτες επειδή δεν υπάρχει αρκετή τελική ζήτηση. Ωστόσο, εδώ υπάρχει ένα παράδοξο... Αν δεν προσλαμβάνεις εργάτες, δεν υπάρχει και αρκετό εργατικό εισόδημα, καταναλωτική εμπιστοσύνη, κατανάλωση, ούτε αρκετή τελική ζήτηση.
Στην πραγματικότητα, τα τελευταία δύο με τρία χρόνια είχαμε μια επιδείνωση, διότι υπήρξε μια ογκώδης ανακατανομή εισοδήματος από την εργασία προς το κεφάλαιο, από τους μισθούς προς τα κέρδη, ενώ η ανισότητα των εισοδημάτων έχει αυξηθεί... Έτσι, η ανακατανομή του εισοδήματος και του πλούτου κάνει το πρόβλημα της ανεπαρκούς ζήτησης ακόμη χειρότερο. Ο Καρλ Μαρξ το είχε αντιληφθεί σωστά.
Σε κάποιο σημείο, ο καπιταλισμός μπορεί να αυτοκαταστραφεί. Δεν μπορείς να αποσπάς εισόδημα από την εργασία στο Κεφάλαιο, χωρίς να έχεις υπερβάλλουσα προσφορά και έλλειμμα γενικής ζήτησης. Αυτό είναι που έχει συμβεί. Νομίζαμε ότι οι αγορές λειτουργούν. Δεν λειτουργούν. Το άτομο μπορεί να είναι ορθολογικό. Η εταιρεία, προκειμένου να επιβιώσει και να ευημερήσει, μπορεί να σπρώχνει τα εργατικά κόστη όλο και πιο χαμηλά. Ωστόσο, τα εργατικά κόστη είναι κάποιου άλλου το εισόδημα και η κατανάλωση. Γι’ αυτό είναι μια αυτοκαταστροφική διαδικασία».

Τερατογένεση
Τον Νουριέλ Ρουμπινί δεν μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει ως οπαδό του Μαρξ. Αντίθετα, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της σημερινής κυρίαρχης οικονομικής σκέψης, που έχει αποβάλει παντελώς την κοινωνική οπτική από την προβληματική της.
Γι’ αυτήν, η οικονομία είναι ένα σύστημα δεικτών και λογιστικών μεγεθών, όπου απλά πρέπει να βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος διαχείρισής τους. Δεν την ενδιαφέρει καθόλου αν αυτά τα μεγέθη απηχούν κοινωνικές καταστάσεις, αντιθέσεις, σχέσεις εκμετάλλευσης και εξουσίας. Δεν την απασχολεί αν οι δείκτες καθορίζουνανθρώπινες ζωές, αν συνεπάγονται δυστυχία και κοινωνική απαξίωση. Έλα όμως που οι δραστικές πολιτικές λιτότητας και των περικοπών αναγκάζουν σήμερα ακόμη και τους εκπροσώπους αυτής της πιο χυδαίας εκδοχής – απ’ όλες όσες γνώρισε στην ιστορική πορεία η οικονομική σκέψη – να παραδεχτούν δειλά δειλά ότι η συντριβή της εργαζόμενης κοινωνίας έχει σπρώξει προς μια «αυτοκαταστροφική διαδικασία» την παγκόσμια οικονομία.
Το «μοντέλο ανάπτυξης» της παγκόσμιας οικονομίας, που υπήρχε πριν από την πρόσφατη παγκόσμια κρίση, βασιζόταν στη δυνατότητα μιας χούφτας τεράστιων επιχειρηματικών κολοσσών με οικονομική επιφάνεια πολύ μεγαλύτερη από τα περισσότερα κράτη, να επιβάλουν έναν διεθνή καταμερισμό εργασίας όπου, στις χώρες του «Τρίτου Κόσμου», παρήγαν με εξαιρετικά χαμηλά κόστη το μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων και υπηρεσιών, οι οποίες πήγαιναν προς κατανάλωση στον ανεπτυγμένο «Πρώτο Κόσμο».
Όσο οι ανεπτυγμένες αγορές εξασφάλιζαν την τελική ζήτηση γι’ αυτά τα προϊόντα και τις υπηρεσίες, τόσο λειτουργούσε το όλο κύκλωμα χωρίς σοβαρές εμπλοκές από τη μαζική δυστυχία και υποβάθμιση που συνεπαγόταν για την εργαζόμενη κοινωνία των χωρών παραγωγής.
Για να στήσουν το κύκλωμά τους στην παγκόσμια οικονομία, οι υπερεθνικοί αυτοί γίγαντες απαιτούσαν όχι μόνο την κατάργηση των συνόρων και των εθνικών ρυθμίσεων, των εθνικών νομοθεσιών κ.ο.κ., αλλά και διαθέσιμα κεφάλαια που καμία εθνική οικονομία από μόνη της δεν μπορούσε να τους εξασφαλίσει – ούτε καν οι ΗΠΑ. Έτσι επήλθε μια τερατογένεση. Δημιουργήθηκαν οι κεφαλαιαγορές που γνωρίζουμε σήμερα σε διεθνές επίπεδο, ικανές να συγκεντρώνουν χρηματικά κεφάλαια 20 φορές μεγαλύτερα από το παγκόσμιο ΑΕΠ.
Οι τράπεζες πολύ γρήγορα μετατράπηκαν σε κυρίαρχη έκφραση αυτής της διαδικασίας, και η ανάγκη παραγωγής μιας τέτοιας πληθώρας κεφαλαίου γέννησε μια απίστευτων διαστάσεων κερδοσκοπία, με κάθε είδους πιστωτικό προϊόν και δάνεια σε διεθνές επίπεδο. Έτσι φτάσαμε στην παγκόσμια κρίση, που ξέσπασε τον Αύγουστο του 2007 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Κοινωνική γενοκτονία
Πώς αντιμετώπισαν την κρίση αυτή οι κυβερνήσεις; Πρώτα και κύρια, στράφηκαν σε μια πρωτοφανών διαστάσεων προσπάθεια διάσωσης των ισολογισμών των τραπεζών. Πάνω από 16 τρισ. δολ. «ζεστό χρήμα» διοχέτευσε η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ τα δύο τελευταία χρόνια, προκείμενου να βελτιωθεί τεχνητά η εικόνα των τραπεζών. Μόνο στις μεγάλες αμερικανικές τράπεζες (Bank of America, Citi, Goldman Sachs, JP Morgan κ.ο.κ.), η Fed διοχέτευσε 1,2 τρισ. δολ., περίπου το ποσό που οι ιδιοκτήτες κατοικιών στις ΗΠΑ οφείλουν στη βάση των 6,5 εκατ. ενυπόθηκων δανείων που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν (Bloomberg, 22.8).
Η τακτική αυτή ακολουθήθηκε και στην Ε.Ε., όπου τα κράτη και το Δημόσιο φορτώθηκαν τα χρέη και τα ελλείμματα της τραπεζικής αγοράς. Τα χρέη, ιδιωτικά και δημόσια, που μέχρι τότε θεωρούνταν ελέγξιμα και πηγή όχι μόνο σημαντικών κερδών για τις τράπεζες, αλλά και βασικός μοχλός επέκτασης της καταναλωτικής ζήτησης στις ανεπτυγμένες χώρες, άρχισαν να εκτινάσσονται.
Τι έκαναν οι κυβερνήσεις; Επέβαλλαν άγριες πολιτικές λιτότητας και περικοπών, με αποτέλεσμα να προκύψει μία από τις μεγαλύτερες ανακατανομές εισοδημάτων και πλούτου, που έχει συμβεί στις ανεπτυγμένες χώρες από την εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης. Η Ελλάδα υπήρξε το πιο πρόσφορο και εύκολο πειραματόζωο αυτής της συνταγής. Αποτέλεσμα; Η γενίκευση της δυστυχίας σε τέτοιο βαθμό, ώστε πολλοί σήμερα – και δικαιολογημένα – μιλούν για κοινωνική γενοκτονία ακόμη και στις πιο πλούσιεςχώρες. Κι αυτό επειδή τα μέτρα περιορισμού και λιτότητας που υιοθετούνται, χτυπούν με ιδιαίτερα ανελέητο τρόπο τις νέες γενιές: ανεργία και εξαθλίωση...
Ο πακτωλός ρευστού χρήματος εις βάρος της κοινωνίας εξασφάλισε μια εικονική βελτίωση των τραπεζικών, κυρίως οικονομικών, και της δυναμικής των κεφαλαιαγορών, με αποτέλεσμα μια εικονική άνοδο του ΑΕΠ τον περασμένο χρόνο. Χαράς ευαγγέλια για τους πληρωμένους καλαμαράδες της οικονομολογίας των κερδοσκόπων. Πέτυχαν το ακατόρθωτο. Να ανακάμψει η οικονομία χωρίς να ανακάμψει η τελική ζήτηση. Περιχαρείς, οι λακέδες της οικονομικής εξουσίας γέννησαν νέες θεωρίες: μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη χωρίς να στηρίζεται στην τελική καταναλωτική δαπάνη, δηλαδή στην αγοραστική δύναμη του πληθυσμού. Αρκεί η κερδοσκοπία στις αγορές.
Οι ίδιοι που πήραν ακόμη και Νόμπελ Οικονομίας την προηγούμενη δεκαετία, «αποδεικνύοντας» ότι η κρίση δεν αποτελεί πλέον αντικείμενο της οικονομικής θεωρίας, ετοιμάστηκαν να διεκδικήσουν νέα Νόμπελ, «αποδεικνύοντας» ότι η αγορά και η οικονομία μπορούν να δουλέψουν άψογα και κυρίως «ορθολογικά»,χωρίς να έχουν ανάγκη απ’ το αυξανόμενο εισόδημα του εργαζόμενου. Ζήτω! Νέες περίλαμπρες σελίδες ανοησίας και προστυχιάς γράφτηκαν με τη μορφή της οικονομικής φιλολογίας…

Πώς να σωθούν οι τράπεζες χωρίς... χρήμα;
Έλα, όμως, που η κρίση υποτροπίασε. Οι τράπεζες έχασαν μέσα σε τρεις εβδομάδες σχεδόν το σύνολοτων εικονικών κερδών που είχαν εξασφαλίσει από το «τσάμπα» χρήμα των κυβερνήσεων. Ωστόσο, οι κεντρικές τράπεζες και οι κυβερνήσεις το βιολί τους... Οι τράπεζες της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας κρατιούνται όπως - όπως στον αφρό με έκτακτα μέτρα και παρεμβάσεις της ΕΚΤ.
Οι πληροφορίες λένε ότι νέος πακτωλός δολαρίων από την Fed αναχαίτισε κάπως την πτώση των χρηματαγορών στις ΗΠΑ – και κυρίως την απαξίωση των τραπεζικών μετοχών. «Δεν κοιμάμαι τις νύχτες», δήλωσε ο Τσαρλς Βίπλοζ, διευθυντής του Διεθνούς Κέντρου για Χρηματικές και Τραπεζικές Μελέτες, που εδρεύει στην Γενεύη και χρηματοδοτείται από την κεντρική τράπεζα της Ελβετίας και μια σειρά άλλες τράπεζες. «Μπήκαμε σε μια νέα φάση της κρίσης» (Bloomberg, 23.8).
«Υπάρχουν αρκετά χρήματα στη Γη για να σωθούν οι τράπεζες;», αναρωτιόταν πρόσφατα ο Τζόναθαν Βέιλ, σχολιαστής της Bloomberg (11.8). Και δεν έχει άδικο. Ο νέος γύρος πριμοδότησης των τραπεζών φαίνεται ότι θα φέρει την παγκόσμια οικονομία, όχι μόνο πιο κοντά σε ένα νέο παγκόσμιο κραχ, αλλά και σε μια σειρά από αναπόφευκτες χρεοκοπίες κρατών. Με πρώτη υποψήφια φυσικά την Ελλάδα

«Πρακτικά αφερέγγυοι»
Ο Νουριέλ Ρουμπινί είχε σημειώσει τον Ιανουάριο του 2009 ότι ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα των ΗΠΑ ήταν «χρεοκοπημένο» και «πρακτικά αφερέγγυο»: «Βρήκα ότι οι πιστωτικές απώλειες μπορούν να φτάσουν στο ύψος των 3,6 τρισ. δολ. για τα ιδρύματα των ΗΠΑ, τα μισά εκ των οποίων είναι τράπεζες και διαμεσολαβητές», έλεγε τότε ο Ρουμπινί.
«Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε αυτό σημαίνει ότι ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα των ΗΠΑ είναι πρακτικά αφερέγγυο, γιατί ξεκινά με ένα κεφάλαιο της τάξης των 1,4 τρισ. δολ. Τα προβλήματα του Citi, της Bank of America και των άλλων υποδηλώνουν ότι το σύστημα είναι χρεοκοπημένο», κατέληγε ο Ρουμπινί. «ΣτηνΕυρώπη συμβαίνει το ίδιο πράγμα».
Βελτιώθηκε η κατάσταση που περιέγραφε τότε; Ούτε κατά διάνοια. Αντίθετα, χειροτέρεψε. Το αμερικανικό τραπεζικό σύστημα κατέγραψε απώλειες που υπερβαίνουν τα 5 τρισ. δολ., ενώ το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα έχει πάνω από 17 τρισ. δολ. «τοξικά χαρτιά» στο ενεργητικό του, καθώς και κεφάλαιο που κινείται γύρω στα 2 - 3 τρισ. δολ.

«Διαγραφή χρεών ή ύφεση δίχως τέλος»
Τα δεδομένα αυτά υποδηλώνουν ότι ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα, και στις δυο όχθες του Ατλαντικού, είναι ανεπανόρθωτα χρεοκοπημένο και δεν μπορεί να διασωθεί, σε όσες ενέσεις ρευστότητας κι αν υποβληθεί. Ωστόσο, το σύστημα και το πολιτικό προσωπικό του είναι καταδικασμένα σε μια «σισύφεια προσπάθεια» να επαναλαμβάνουν διαρκώς τα ίδια και τα ίδια, με την ψευδαίσθηση ότι κάπως έτσι θα κατευνάσουν τους δαίμονες που τα ίδια έχουν απελευθερώσει. Έστω κι αν κάθε τέτοια προσπάθεια στοιχίζει σε απίστευτο βαθμό για την κοινωνία…
Μην στενοχωριέστε όμως. Το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα δεν πρόκειται να καταρρεύσει, όπως φοβάται ο Νουριέλ Ρουμπινί. Δεν πρόκειται να καταρρεύσει, ακόμη κι αν συνεχίσει ακάθεκτο στην ίδια αυτοκαταστροφική πορεία. Μπορεί να καταρρεύσουν χώρες, κράτη, τράπεζες, επιχειρήσεις και ναπεινάσουν λαοί ολόκληροι – ακόμη και στον λεγόμενο ανεπτυγμένο κόσμο –, αλλά μη φοβάστε: το κυρίαρχο σύστημα δεν πρόκειται να καταρρεύσει. Έχει ανεξάντλητες εφεδρείες αναπαραγωγής, ακόμη και σε συνθήκες της πιο γενικευμένης βαρβαρότητας. Δεν μπορεί να καταρρεύσει από μόνο του, ακόμη κι αν το θελήσει. Μόνο οι λαοί μπορούν να επιφέρουν την κατάρρευση του κυρίαρχου συστήματος.
Ούτε είναι σωστή η άποψη ότι η κρίση αυτή είναι παροδική: ένα είδος οικονομικού κύκλου. Τόσο το πολιτικό προσωπικό όσο και οι διεθνείς μηχανισμοί παρέμβασης δεν διαθέτουν βιώσιμη στρατηγική διεξόδου που θα επιτρέψει στο κυρίαρχο παγκόσμιο σύστημα να ανασυγκροτηθεί και να βγει με κάποιον τρόπο από την υπάρχουσα κρίση. Αν διέθετε κάποια τέτοια στρατηγική, έστω υπό διαμόρφωση, δεν θα περιοριζόταν σε μέτρα πανικού και έκτακτες παρεμβάσεις, όπως κοπή χρήματος, αγορές ομολόγων και παροχή ρευστότητας από τις κεντρικές τράπεζες. Πώς είναι δυνατόν να θεωρεί κάποιος ότι μπορεί μια οικονομία να ανακάμψει με έκτακτα μέτρα και παρεμβάσεις;

Ώς το κόκαλο
Επιπλέον, η καθίζηση του λαϊκού εισοδήματος σε συνδυασμό με τις συνεχιζόμενες πολιτικές λιτότητας και περικοπών, που έχουν φτάσει το μαχαίρι στο «κόκαλο» για την εργαζόμενη κοινωνία ακόμη και των πιο ανεπτυγμένων οικονομιών της Δύσης, εξασφαλίζουν ότι ακόμη και η επέκταση της οικονομίας θα συνεχίσει να είναι εικονική και εξαιρετικά αναιμική.
Η κατάσταση είναι τέτοια, ώστε αναγκάζει ακόμη και ορισμένους καθ’ όλα αξιοσέβαστους καθηγητές Οικονομικής – οι οποίοι δεν έχουν κανένα λόγο να συμπαραταχθούν με όλους εμάς τους «γραφικούς» – να πουν: «Θα έχουμε μια διαρκή ύφεση χωρίς τέλος, αν δεν αρνηθούμε το χρέος...», όπως έγραφε πριν από έναν μήνα ο καθηγητής Στιβ Κιν για τις ΗΠΑ. Ενώ ο Νουριέλ Ρουμπινί έγραφε στην «Financial Times» (8.8): «Από τη στιγμή που αυτή είναι μια κρίση αφερεγγυότητας και ταυτόχρονα ρευστότητας, πρέπει να αρχίσει μια συντεταγμένη αναδιάρθρωση του χρέους. Αυτό σημαίνει μια απευθείας μεγάλη μείωση του ενυπόθηκου χρέους, για περίπου το 50% των Αμερικάνικων νοικοκυριών που πνίγονται...».
Όσο θα βαθαίνει η ύφεση πυροδοτώντας νέα κραχ τόσο περισσότερες φωνές θα μιλούν για «σβήσιμο» του χρέους, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος του. Φωνές ακόμη κι από τα δώματα της εξουσίας. Μόνο που η αλήθεια είναι ότι η σημερινή δομή της οικονομίας, η κυριαρχία των κεφαλαιαγορών και το πολιτικό προσωπικό που της αντιστοιχεί διεθνώς, δεν είναι σε θέση να υλοποιήσουν κανένα τέτοιο αίτημα. Μόνο ο ίδιος ο λαός μπορεί να το κάνει, αν συνειδητοποιήσει ότι διαφορετικά δεν μπορεί να γλιτώσει από τον κοινωνικό κανιβαλισμό...

Ανακοίνωση του ΕΠΑΜ.Η συγχώνευση Alpha-Eurobank επιδεινώνει δραματικά τα δεδομένα της οικονομίας και των τραπεζών


Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011





Η συγχώνευση Alpha-Eurobank αποτελεί μια χαρακτηριστική έκφραση του βαθέματος της κρίσης βιωσιμότητας που διαπερνά ολόκληρο το εγχώριο τραπεζικό σύστημα. Οι συγκεκριμένες τράπεζες επιβιώνουν ήδη εδώ και καιρό στο «κόκκινο». Η κεφαλαιακή τους επάρκεια είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη και επιβιώνουν αποκλειστικά χάρις στην επιδότηση από το κράτος και στις ενέσεις ρευστότητας από την ΕΚΤ. Η συγχώνευσή τους επιδεινώνει δραματικά τα δεδομένα της οικονομίας και των τραπεζών:
 
Πρώτο: Ενισχύει την ολιγοπωλιακή σύνθεση ενός τραπεζικού τομέα, ο οποίος ήδη πάσχει σοβαρά από έναν από τους υψηλότερους δείχτες μονοπωλιακής συγκέντρωσης στην Ευρώπη. Σ’ έναν τραπεζικό τομέα που λειτουργεί εδώ και χρόνια με «συμφωνίες κυρίων», με πρακτικές καρτέλ και τραστ, προστίθεται ένα ακόμη τραπεζικό μονοπώλιο. Πρόκειται για ένα νέο τραπεζικό μονοπώλιο που θα εντείνει ακόμη περισσότερο τον τοκογλυφικό, σαράφικο και πειρατικό χαρακτήρα του εγχώριου τραπεζικού συστήματος με κύριο σκοπό να εκμεταλλευθεί άμεσα την μονοπωλιακή του θέση για να «παρκάρει» στα ταμεία του περισσότερο ρευστό σε βάρος της οικονομίας, των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρηματιών.

 
Δεύτερο: Επιδιώκει να εμφανίσει ότι θα ενισχύσει κεφαλαιακά τους δύο ομίλους ώστε να κάνει ευκολότερη την άντληση ρευστότητας, από την οποία εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά και οι δυο τράπεζες. Στην πραγματικότητα η βελτίωση της εικόνας θα είναι μόνο λογιστική καθότι η κεφαλαιακή ενίσχυση δεν θα γίνει με ρευστό, αλλά κυρίως με τραπεζικούς τίτλους και ανταλλαγές μετοχών. Στόχος του νέου τραπεζικού ομίλου είναι να αποφύγει ένα «πιστωτικό γεγονός» το αμέσως επόμενο διάστημα, λόγω της διόγκωσης των επισφαλειών (κυρίως των μη εξυπηρετήσιμων δανείων) και των χρεών που συσσωρεύουν στα ενεργητικά τους και οι δυο τράπεζες.
 
Τρίτο: Επενδύει στην δημιουργία τεχνητών προσδοκιών στο χρηματιστήριο, ώστε οι βασικοί μέτοχοι, οι οικογένειες που ελέγχουν τις τράπεζες και τα βασικά στελέχη τους να κερδοσκοπήσουν με την πλασματική άνοδο των τραπεζικών μετοχών. Η συγχώνευση επιδιώκει να δημιουργήσει μια νέα, έστω πρόσκαιρη, χρηματιστική φούσκα για να κερδοσκοπήσουν οι γνωστοί ημέτεροι. Πρόκειται για την γνωστή τακτική «άρπαξε όσα μπορείς και τρέχα», που σημειώνεται πάντα στις παραμονές μεγάλων καταρρεύσεων.
 
Τέταρτο: Ενισχύει τις πιθανότητες ενός σοβαρού «πιστωτικού γεγονότος» γιατί η συγχώνευση ενώ δεν βελτιώνει ουσιαστικά την κεφαλαιακή επάρκεια, επιδεινώνει την κατάσταση επισφαλειών, αλλά και της υπερχρέωσης των τραπεζών ιδίως προς την ΕΚΤ. Σκοπός της συγχώνευσης είναι να εξασφαλίσει μεγαλύτερες επιδοτήσεις από το κράτος και χαριστικές παροχές εκβιάζοντας με το μέγεθος του τραπεζικού ομίλου, αλλά και με το επιχείρημα ότι τυχόν κατάρρευσή του θα συμπαρασύρει και την οικονομία. 
 
Πέμπτο: Ενισχύεται η κερδοσκοπική εξάρτηση από το εξωτερικό με την συμμετοχή του Κατάρ, το οποίο συμβάλει ασήμαντα στην κεφαλαιακή επάρκεια του ομίλου και μάλιστα με την μορφή δανείου. Η συμμετοχή του έχει σαν βασικό στόχο, αφενός, να ενισχυθεί η προστατευμένη διαρροή κεφαλαίων και κερδών προς το εξωτερικό, που ήδη αποτελεί μέγιστη αιμορραγία για την ελληνική οικονομία, και, αφετέρου, να λειτουργήσει ως μεσάζοντας για να βρεθεί ενδιαφερόμενος για την προίκα του ομίλου με τα υποκαταστήματα και τις θυγατρικές που διαθέτει στο εξωτερικό και κυρίως στα Βαλκάνια.
 
Τέλος, ο τρόπος που μεθοδεύτηκε και ενισχύθηκε από την κυβέρνηση και την πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων – με εξαίρεση το ΚΚΕ και τον ΣΥΝ – αποδεικνύει την στενή διαπλοκή και ταύτιση του πολιτικού κόσμου με τους τραπεζίτες και τα συμφέροντά τους. 
 
Αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ποιος ενισχύει αυτά τα κόμματα και ποιος τα θέλει στην Βουλή προκειμένου να εξυπηρετούν τα συμφέροντά του.

30/8/2011

Αυτοί που πανηγυρίζουν, δεν πιστεύουν στη δημόσια και δωρεάν παιδεία . Ανακοίνωση του Τμήματος Παιδείας του ΕΠΑΜ


Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011





Ακόμα να κοπάσουν οι πανηγυρισμοί του υψηλού μορφωτικού επιπέδου πλασιέ βιβλίων Άδωνι Γεωργιάδη, σύσσωμης της μη διεφθαρμένης και αξιότιμης οικογένειας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του επιτυχημένου επιχειρηματία χωρίς επιχείρηση Στέφανου Μάνου, των αστέρων της επιδρομής εναντίον των πλατειών εν μέσω θέρους Καμίνη και Μπουτάρη, καθώς και άλλων γνωστών και μη εξαιρετέων ταλιμπάν και ζόμπι του νεοφιλελευθερισμού και της ακροδεξιάς.
 
Γιατί πανηγυρίζουν όλοι αυτοί, γιατί αλληλοσυγχαίρονται εδώ και μερικές μέρες με την κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία εργάζεται άοκνα για την επιτάχυνση της επίσημης πτώχευσης της χώρας και του λαού;
 
Μα για την ψήφιση του νόμου για το πανεπιστήμιο! Μήπως, όμως, θα έλεγε κάποιος, έχουν, έστω εν μέρει, δίκιο; 
Μήπως όλοι αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στον οικονομικό όλεθρο αποφάσισαν να κάνουν μια νέα αρχή; 
Μήπως αποφάσισαν να συναινέσουν επιτέλους για το καλό της παιδείας παρά τις αμαρτίες τους;   
Μήπως, τελικά, δεν είχε παραξηλωθεί αυτή η κατάσταση με το άσυλο, τα φαινόμενα οικογενειοκρατίας, τη διαφθορά, την τεμπελιά και τη λούφα, τις διαφόρων ειδών συναλλαγές ανάμεσα σε καθηγητές και φοιτητές; 
Μήπως δεν έπρεπε, τελικά, να γίνει κάτι για τα πανεπιστήμια;

Για να απαντήσουμε, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι:
 
1) Αυτοί που πανηγυρίζουν, είναι οι κυρίως υπεύθυνοι για την κατάσταση των πανεπιστημίων. 
 
Αυτοί κυβερνούσαν εδώ και πολλά χρόνια, ας μην ξεχνάμε πως ο ίδιος ο Γ. Α. Παπανδρέου ήταν υπουργός παιδείας. Δικά τους κομματικά στελέχη ήταν κατά κανόνα οι πρυτάνεις που συναλλάσσονταν με τις δικές τους κομματικές νεολαίες. Οι ίδιοι προώθησαν μετά μανίας τα περιβόητα ευρωπαϊκά προγράμματα που συνήθως δεν είχαν σχέση με τις ανάγκες της χώρας. Οι ίδιοι επέβαλαν την αγοραία μετάλλαξη ΑΕΙ, σχολών, τμημάτων και εργαστηρίων. Και με αυτά τα προγράμματα διέφθειραν μερίδα πανεπιστημιακών, μετατρέποντάς τους από ακαδημαϊκούς δασκάλους σε μάνατζερ, εργολάβους και εργοδότες. Είναι αυτή η μερίδα των διεφθαρμένων πανεπιστημιακών που καιροφυλακτεί να αναλάβει τη διοίκηση των ΑΕΙ βάσει του νέου νόμου, μαζί με εξωπανεπιστημιακούς πολιτικούς και επιχειρηματίες, σε ένα αυταρχικό, αδιαφανές και ανεξέλεγκτο καθεστώς. Υπό την προστασία, αν όχι υπό την καθοδήγηση, των δικών τους υπουργών δημόσιας τάξης δρουν εδώ και χρόνια και κάποιοι «μπαχαλάκηδες» που καταπατούν το άσυλο. Για να προβάλλουν μετά τις κατάλληλες εικόνες τα καθεστωτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και να ταυτίσουν προπαγανδιστικά με τη βία και την καταστροφή, τον κατακτημένο με το αίμα χιλιάδων αγωνιστών θεσμό του ασύλου.
 
2) Αυτοί που πανηγυρίζουν, δεν πιστεύουν στη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Αδιάψευστη απόδειξη είναι ότι τα δικά τους παιδιά δεν φοιτούν σε δημόσια σχολεία, τα στέλνουν σε ιδιωτικά, πληρώνοντας αδρά. Και μετά τα στέλνουν να σπουδάσουν σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, με πρώτη και καλύτερη την ίδια την υπουργό παιδείας Διαμαντοπούλου.
 
3) Αυτοί που πανηγυρίζουν, παραβιάζουν το Σύνταγμα της χώρας, το οποίο προβλέπει την αυτοδιοίκηση και την επαρκή χρηματοδότηση των πανεπιστημίων ως υποχρέωση της πολιτείας, ακριβώς επειδή δεν μπορεί να υπάρξει επιστημονική έρευνα και διδασκαλία χωρίς ελευθερία. Δική τους επιδίωξη είναι πρώτα απ’ όλα να σταματήσουν να ακούγονται «ενοχλητικές» φωνές στα πανεπιστήμια. Είτε πρόκειται για φωνές καθηγητών, των οποίων η έρευνα και η διδασκαλία δεν συμβαδίζει με τα συμφέροντα του καθεστώτος, είτε πρόκειται για τους νέους και τις νέες που μπορεί να αφυπνιστούν, να ενωθούν και να αγωνιστούν μαζί με το λαό. Οι καθηγητές πρέπει να σταματήσουν να διδάσκουν με παρρησία και να σιωπήσουν. Οι νέοι πρέπει να ψάξουν χώρα για να μεταναστεύσουν ή να υποταχθούν. Το πρωτεύον είναι να μην αγωνιστούν για να μορφωθούν και να δουλέψουν, να μη γνωρίζουν ότι έχουν δικαιώματα, να μη πιστέψουν ότι αυτή η χώρα και το μέλλον τους ανήκει. Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους καταργούν την αυτοδιοίκηση και την ελευθερία στα πανεπιστήμια θεσπίζοντας ολιγαρχικές διαδικασίες για τη διοίκησή τους.
 
4) Αυτοί που πανηγυρίζουν, καταργώντας το πανεπιστημιακό άσυλο, είναι πολιτικοί απατεώνες και υποκριτές, γιατί αν πίστευαν ότι στη δημοκρατία δεν χρειάζεται άσυλο, πρώτα απ’ όλα θα καταργούσαν τη βουλευτική ασυλία και το νόμο περί ευθύνης υπουργών, που τους επιτρέπουν να κουκουλώνουν τα δικά τους εγκλήματα σε βάρος του λαού. Το άσυλο προέρχεται από την παράδοση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, όπου όπως ξέρει όποιος θυμάται λίγη ιστορία, ίσχυε στους ναούς. Αυτό το αναμφισβήτητο γεγονός, όπως και τη διαχρονική χρησιμότητα του ασύλου ως τελευταίου καταφύγιου έναντι της κάθε είδους ολοκληρωτικής ενέργειας της εξουσίας, ξεχνούν οι θαυμαστές της νεοφιλελεύθερης κατοχής της χώρας, αυτοί που έχουν παραδώσει την εθνική μας κυριαρχία στους διεθνείς τοκογλύφους. Δεν είναι μόνο ότι το άσυλο ενοχλεί τα ακροδεξιά τους στερεότυπα και αντανακλαστικά, είναι και το ότι φοβούνται μήπως το πανεπιστήμιο γίνει κέντρο εξέγερσης εναντίον τους, όταν φουντώσει η λαϊκή οργή. Ο αυταρχισμός τους έχει κι ένα συμβολισμό για το πως εννοούν το “τέλος της μεταπολίτευσης”: επιστροφή στο χουντικό καθεστώς, σ' ένα Πανεπιστήμιο, με άμεση αστυνόμευση των ιδεών, με παρουσία δυνάμεων καταστολής στις αίθουσες. Με την άνεση που έστειλαν τα τεθωρακισμένα εναντίον της νεολαίας και οι τότε ομόλογοί τους ξενόδουλοι δωσίλογοι, την 17η Νοεμβρίου του 1973.
 
5) Αυτοί που πανηγυρίζουν, με το νόμο που ψήφισαν, δεν προσπαθούν να αναβαθμίσουν το πανεπιστήμιο αλλά να ξεπουλήσουν την περιουσία του, να το μετατρέψουν σε ανώνυμη εταιρεία η οποία θα πουλά την έρευνα και τη διδασκαλία επιβάλλοντας με αδίστακτο και κυνικό τρόπο δίδακτρα στις λαϊκές οικογένειες άμεσα, εν μέσω της δραματικής οικονομικής ύφεσης. Ο νόμος τους είναι προϊόν άκριτου μιμητισμού και ξενοδουλείας, που δεν έχει καμιά σχέση με την ελληνική ιστορία και πραγματικότητα. Επιδιώκει να μετατρέψει τα πανεπιστημιακά ιδρύματα σε σχολές κατάρτισης όπως τα ιδιωτικά κολέγια και τους αποφοίτους τους σε φθηνό δυναμικό χαμηλής επιστημονικής στάθμης. Θέλουν το κατοχικό Πανεπιστήμιο-Επιχείρηση: αυταρχικό εκπαιδευτήριο, υποταγμένο στις συγκυριακές ανάγκες της αγοράς, που θα παράγει πειθαρχημένους υπάκουους εκτελεστές. Ουσιαστικά, ο νόμος που ψήφισαν ταιριάζει γάντι με τη μετατροπή της χώρας σε στυμμένη λεμονόκουπα των ξένων δανειστών, σε οικονομικό προτεκτοράτο.  
 
Το πανεπιστήμιο χρειάζεται αλλαγή. Χρειάζεται να γίνει χώρος παιδείας, όπου οι καθηγητές και οι φοιτητές του θα ερευνούν τα πραγματικά προβλήματα της χώρας, πρώτα απ’ όλα τους τρόπους με τους οποίους η Ελλάδα θα ανασυγκροτηθεί παραγωγικά και θα αναγεννηθεί πνευματικά. Χρειάζεται να προσανατολιστεί στη διδασκαλία που θα αναπτύσσει την κριτική σκέψη, την ουσιαστική ανθρωπιστική μόρφωση και την κατάκτηση της ολοκληρωμένης επιστημονικής γνώσης. 
 
Η νεολαία μας χρειάζεται ένα πανεπιστήμιο κύτταρο ελεύθερης ανιδιοτελούς έρευνας, στην υπηρεσία των πραγματικών αναγκών του λαού, ένα χώρο κριτικού αναστοχασμού και δημιουργικότητας, ανοικτό στην κοινωνία, που θα χαράσσει προοπτικές για το μέλλον. Χρειάζεται Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, που με τις επιστήμες και τις τέχνες θα καλλιεργούν ολόπλευρα αναπτυσσόμενες προσωπικότητες και αγωνιστική αξιοπρεπή στάση ζωής. Γι’ αυτό χρειάζεται πραγματική ακαδημαϊκή ελευθερία, δημοκρατία, συστηματική εργασία και επαρκής χρηματοδότηση. 
 
Αυτή την αλλαγή, όμως, δεν θα τη φέρουν τα ιδιοτελή συμφέροντα κάποιων τυχάρπαστων και σαλταδόρων επιχειρηματιών που εποφθαλμιούν την περιουσία, τα επιτεύγματα και τη στρατηγική σημασία των πανεπιστημίων. Ούτε, βέβαια, μπορούν να προωθήσουν μια τέτοια αλλαγή όσοι παρέδωσαν τη χώρα στην επικυριαρχία των δανειστών και κατακρεούργησαν τα λαϊκά εισοδήματα. 
 
Την αλλαγή αυτή μπορεί να τη φέρει -και θα τη φέρει- μόνο ένα παλλαϊκό κίνημα για τη σωτηρία και την ανασυγκρότηση της χώρας
 
Και, σήμερα, στο πανεπιστήμιο, όπως και σε κάθε εκπαιδευτικό χώρο οι νέοι και οι νέες, μαζί με τους δασκάλους και τους γονείς τους έχουν ένα καθήκον με κρίσιμη σημασία: 
 να οικοδομήσουν με τους αγώνες τους ένα πραγματικό μέτωπο παιδείας-εργασίας που θα γίνει οργανικό μέρος αυτού του παλλαϊκού κινήματος.   

Nεολαία Αριστερής Πρωτοβουλίας-Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΚΑΙ Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ


Nεολαία Αριστερής Πρωτοβουλίας ΠΑΣΟΚ

Το νομοσχέδιο που κατατέθηκε για την παιδεία αποτελεί, δυστυχώς, ακόμη μια πρόσκαιρη, πρόχειρη και επιφανειακή εκπαιδευτική μεταρρύθμιση εντυπωσιασμού και καθόλου ουσίας. 
 
Καταργεί στην ουσία τη συνδιοίκηση και αφαιρεί τη δυνατότητα από τους φοιτητές να έχουν άποψη και λόγο στα δρώμενα του Πανεπιστημίου.
 
 
Η κυβέρνηση στην προσπάθειά της να περάσει το ν/σ για την παιδεία δεν δίστασε, για ακόμη μια φορά, να επιλέξει να διαβάλει τον εύκολο στόχο που αυτή τη φορά ήταν οι φοιτητικές παρατάξεις.
 
Πρόκειται για μια πάγια τακτική της παρούσας κυβέρνησης να υποβαθμίζει τη σημασία και το ρόλο διάφορων κοινωνικών ομάδων, ώστε να μπορεί ευκολότερα να περνάει τους νόμους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση των δημόσιων υπαλλήλων. Όλο αυτό το διάστημα ακούγαμε για τα περίεργα επιδόματα που λάμβαναν, όμως κανένας δεν είχε μπει στο κόπο να μας...
ενημερώσει ότι όλα αυτά ήταν επιλογές και ‘τρικ’ των εκάστοτε υπουργών, ώστε να μην δοθούν πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς.
 
Στο χώρο της παιδείας, η Υπουργός επέλεξε να στοχοποιήσει τους φοιτητές μιλώντας για κομματικοποίηση και συνδιαλλαγή μέσα στο Πανεπιστήμιο. Όμως τη συνδιαλλαγή ποιος την προκάλεσε; Οι φοιτητές ως ο τελευταίος τροχός της αμάξης; Είναι ευρέως γνωστό ότι τη διοίκηση και την εξουσία στα πανεπιστήμια ανέκαθεν την κατείχαν οι καθηγητές.
 
Ακόμη και στο ακραίο σενάριο να είναι κάποιος φοιτητής ή κάποια φοιτητική παράταξη διεφθαρμένη, είναι δυνατόν να έχει τόση δύναμη που να επηρεάζει τα πάντα μέσα σε ένα ίδρυμα, χωρίς τη ‘συναίνεση’ της εποπτεύουσας αρχής; Και γιατί, εφόσον είχαν παρατηρηθεί φαινόμενα συνδιαλλαγής, δεν καταγγέλθηκαν;
 
Κανείς δεν είναι αντίθετος στην καταπολέμηση της αδιαφάνειας, των ύποπτων σχέσεων και της κάθε λογής συνδιαλλαγής. Όμως δεν είναι δυνατό να χρησιμοποιεί κάθε Υπουργός τη δύναμη της εξουσίας προκειμένου να καταργήσει το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση και στη δημοκρατική συμμετοχή στα δρώμενα της πανεπιστημιακής κοινότητας. Αυτές οι λογικές μας παραπέμπουν σε εποχές που θεωρούσαμε ότι είχαν φύγει ανεπιστρεπτί.
 
Και δυστυχώς πολλοί από τους ψηφίσαντες την κατάργηση του φοιτητικού κινήματος στα πανεπιστήμια, κάποτε υπήρξαν πρωτεργάτες και θεματοφύλακές του.
 
Σε ποια κομματικοποίηση αναφέρεται η Υπουργός; 
 
Οι φοιτητές έφεραν τα κόμματα στο Πανεπιστήμιο;
 
Γιατί σε κάθε προεκλογική περίοδο, είτε πρόκειται για φοιτητικές είτε για βουλευτικές εκλογές, οι πρόεδροι των κομμάτων επισκέπτονται τα Πανεπιστήμια;
 
Από την άλλη πλευρά, γιατί η Υπουργός δεν αναφέρεται στην κομματικοποίηση του Πανεπιστημίου από την πλευρά του διδακτικού προσωπικού; 
 
Γιατί δεν αναφέρθηκε στην επιθυμία πολλών εκ των καθηγητών για πολιτική καριέρα; 
 
Για το γεγονός ότι πολλοί καθηγητές αφήνουν την πανεπιστημιακή έδρα για την πολιτική καρέκλα φταίνε οι φοιτητές; 
 
Μήπως, τελικά, οι ίδιοι οι καθηγητές έχουν μετατρέψει το Πανεπιστήμιο σε προθάλαμο κομματικής εξέλιξης;
 
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί μια από τις κεντρικότερες σχολές της Αθήνας, το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου μια πλειάδα καθηγητών έχει ταχθεί ανοιχτά με το ΠΑΣΟΚ ή τη Ν.Δ. 
 
Ενδεικτικά αναφέρουμε, μιας και όλα περιστρέφονται γύρω από την οικονομία:
 
• Αλογοσκούφης Γ.– (Υπουργός Οικονομικών επί ΝΔ),
• Χριστοδουλάκης Ν.– (Υπουργός Οικονομικών επί ΠΑΣΟΚ),
• Ζανιάς Γ. - (Πρόεδρος Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων της σημερινής κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ),
• Σταϊκούρας Χρ. - (Βουλευτής ΝΔ),
• Παπακωνσταντίνου Γ. – (πρώην Υπουργός Οικονομικών και νυν Υπουργός Περιβάλλοντος της σημερινής κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ),
• Λουρή Ελ. – (Διευθύντρια του οικονομικού γραφείου του Καραμανλή επί ΝΔ),
• Πανάρετος Ι. – (πρώην γ.γ Υπ. Παιδείας της σημερινής κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ),
• Τζωάννος Ι. – (γ.γ Υπουργείου Ναυτιλίας επί Ν.Δ.), κ.λ.π.
 
Οι φοιτητές φταίνε που όλοι οι προαναφερθέντες παραμέρισαν το ερευνητικό και διδακτικό τους έργο για τα κάλλη της όποιας καρέκλας;
 
Οι περισσότεροι από τους προαναφερθέντες ήταν ή είναι υπεύθυνοι για τον ορθό σχεδιασμό της οικονομικής πολιτικής της χώρας. Άραγε, για τη σημερινή κατάντια της οικονομίας φταίνε οι φοιτητές;
 
Πολλοί από τους προαναφερθέντες όχι απλώς διετέλεσαν υπουργοί ή σύμβουλοι αλλά συμμετείχαν και στα κομματικά ψηφοδέλτια των βουλευτικών εκλογών. Οι φοιτητές φταίνε που το 70% των πανεπιστημιακών συχνάζει στα γραφεία όλων των πολιτικών κομμάτων;
 
Αν συνυπολογίσουμε και τους αποσπασμένους-διορισμένους καθηγητές των υπολοίπων σχολών τότε δημιουργείται εύλογα η ανησυχία για το επίπεδο σπουδών στα ελληνικά πανεπιστήμια της χώρας και το βαθμό της κομματικοποίησης.
 
Μήπως τελικά απώτερος σκοπός της Υπουργού ήταν ο πλήρης έλεγχος των διοικήσεων των Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και η κατάργηση οποιασδήποτε μορφής ελέγχου σε φαινόμενα κακοδιαχείρισης;
 
Άραγε, οι φοιτητές φταίνε για την κακοδιαχείριση στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων; Οι φοιτητές φταίνε για τα αδήλωτα εισοδήματα των πανεπιστημιακών; Οι φοιτητές φταίνε για ταξίδια των πρυτανικών αρχών στο εξωτερικό με χρήματα του ελληνικού Λαού;
 
Σίγουρα η Υπουργός δεν θέλησε να ασχοληθεί με το πρόβλημα στη ρίζα του. Για την απαξίωση του ελληνικού πανεπιστημίου δεν φταίνε μόνο οι φοιτητικές παρατάξεις και κυρίως δεν είναι υπαίτιες. Αναμφισβήτητα, υπήρξαν φαινόμενα διαφθοράς, όμως σε βαθμό πολύ χαμηλότερο από τους έχοντες την εξουσία.
 
Το άσυλο, έννοια τόσο παρεξηγημένη και ισοπεδωμένη τα τελευταία χρόνια, αναφέρεται στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών μέσα στα πανεπιστήμια. Είναι έννοια ταυτισμένη με τη δημοκρατία στην κοινωνία.  
 
Το άσυλο δεν είναι οι καταστροφές και οι τραμπουκισμοί, πράξεις εντελώς καταδικαστέες. Είναι άλλο πράγμα κάποιος να αποσκοπεί στην προστασία του και άλλο να επιδιώκει την κατάλυσή του. 
 
Δεν περιμέναμε από τους βουλευτές-χειροκροτητές του ΠΑΣΟΚ να απαρνηθούν τόσο εύκολα τα δημοκρατικά τους φρονήματα και τις ρίζες τους.
 
Το πανεπιστημιακό άσυλο διαφέρει από τη βουλευτική ασυλία στο γεγονός ότι οι εκπρόσωποι του κοινοβουλίου και της εκάστοτε κυβέρνησης μπορούν να αυθαιρετούν, να εισπράττουν μίζες και να χτίζουν περιουσίες χωρίς να υπόκεινται σε κανένα, απολύτως, έλεγχο.  Επιπλέον, τυγχάνουν και του προνομίου της διαγραφής των αδικημάτων τους. Μήπως, τελικά, θα έπρεπε πρώτα να καταργηθεί η βουλευτική ασυλία και στη συνέχεια να συζητήσουμε για τους τρόπους και τα μέσα περιφρούρησης του πανεπιστημιακού ασύλου;
 
Το ΠΑΣΟΚ ανέκαθεν πίστευε στη δύναμη και τη φωνή της νέας γενιάς καθώς αποτελεί το μέλλον του τόπου. Για το λόγο αυτό ο Ανδρέας Παπανδρέου, που εμπνέονταν από τη νεολαία, καθιέρωσε τη φοιτητική εκπροσώπηση.
 
Η σημερινή κυβέρνηση αποδεικνύει, για ακόμη μια φορά, ότι δεν πιστεύει στη νέα γενιά. Αφού καθημερινά υποθηκεύει το μέλλον μας, επιλέγει συνειδητά να μας μεταθέτει και το βάρος των ευθυνών της.
 
 Παράλληλα, επιλέγει να απαλλαγεί από το βάρος οποιασδήποτε αντίδρασης στις αυθαίρετες αποφάσεις της πανεπιστημιακής κοινότητας. Ουσιαστικά, το ν/σ δεν χτυπάει το φαινόμενο της συνδιαλλαγής και της διαφθοράς του καθηγητικού κατεστημένου, αλλά αντιθέτως το οξύνει.
 
Το ν/σ της Υπουργού Παιδείας, το οποίο ανοίγει την κερκόπορτα στην ιδιωτική πρωτοβουλία, αποσκοπεί να εντάξει τα πανεπιστήμια στη λογική της αγοράς. Διότι, όσο καλοπροαίρετα και να σκεφτούμε δεν πιστεύουμε ότι θα υπάρξει ιδιώτης-επενδυτής που θα τον ενδιαφέρει η μόρφωση της νεολαίας περισσότερο από την τσέπη του.
 
Οι πανηγυρισμοί της κατ’ επίφαση σοσιαλιστικής κυβέρνησης και των επαγγελματιών πολιτικών της για τη συναίνεση με την ακρο-συντηρητικο-φιλελεύθερη δεξιά σε ένα τόσο ευαίσθητο ζήτημα όπως αυτό της παιδείας μας δημιουργεί έντονους προβληματισμούς.
 
Ούτε η πιο αυταρχική κυβέρνηση δεν θα τολμούσε να καταργήσει την έννοια του ακαδημαϊκού ασύλου κατά αυτό τον τρόπο.
 
Εμείς οι νεολαίοι θα μείνουμε πιστοί στα οράματα και τις αξίες της δημοκρατικής παράταξης.
 
Θα τιμούμε τους αγώνες του Πέτρουλα και του Λαμπράκη, τη θυσία του Τεμπονέρα και δεν θα συμπορευτούμε με κανένα τιμητή του Καλαμπόκα.
 
Εμείς εξακολουθούμε να διατυμπανίζουμε ότι ούτε τα ‘φάγαμε’, ούτε τα ‘πήραμε’, ούτε συμμετείχαμε στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.
 
Καμία κυβέρνηση δεν θα μας στερήσει το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση και στη διεκδίκηση των ονείρων μας.

Άντωνης ο άγριος που σκορπά ανατριχίλα!

Αληθεύει ότι,

Mόλις σηκώσει το τηλέφωνο ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς κάθεται Σουζα; Κάγκελο…!

Γιατί και σήμερα ακόμη διοαβάσαμε στον  factorx  ότι: Σύμφωνα με πηγή που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς διαμήνυσε σήμερα προς πάσα κατεύθυνση ότι όποιος από το κόμμα προωθήσει ξανά θεωρίες συναίνεσης “να ξεχάσει τη Νέα Δημοκρατία“.Όποιος προωθήσει ξανά θεωρίες συναίνεσης δεν έχει θέση στη ΝΔ”

Και επειδή ανατριχιάσαμε, καλούμε τον Γ. Παπανδρέου να τον πάρει ένα τηλέφωνο και να του ζητήσει συναίνεση σε κάποιο θέμα….