Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Παιδάκι λιποθύμησε στο σχολείο του από την πείνα!

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011



Οι εικόνες που μας θυμίζουν τα χρόνια κατοχής της χώρας μας από τις δυνάμεις του άξονα –τουλάχιστον όσο αφορά το βιοτικό επίπεδο του κόσμου- είναι αλλεπάλληλες. Τούτη την φορά μας έρχονται από το ρεπορτάζ που μετέδωσε η τηλεόραση Κρήτη TV και το οποίο μπορείτε να δείτε εδώ.

Παιδάκι του δημοτικού σχολείου πηγαίνοντας για μάθημα λιποθύμησε από την πείνα. 

Η εφημερίδα «Νέα Κρήτη» αναφερόμενη στο γεγονός γράφει μεταξύ άλλων:
«Σοκ στο Ηράκλειο! Παιδάκι λιποθύμησε στο σχολείο του από την πείνα
Δεν πίστευαν στα αυτιά τους οι καθηγητές σε Γυμνάσιο του Ηρακλείου. Μετά από λιποθυμία μαθητή, αφού ενημέρωσαν τη μητέρα του για το περιστατικό ανακάλυψαν ότι όλη η οικογένεια είχε να φάει δυο ημέρες, γι αυτό και προκλήθηκε το λιποθυμικό επεισόδιο του μαθητή. Όπως προκύπτει από τους εκπαιδευτικούς δεν είναι το μοναδικό περιστατικό στο νησί που γονείς αφήνουν νηστικά τα παιδιά στο σχολείο αφού πλέον αδυνατούν να ανταπεξέλθουν. Σε πολλές περιπτώσεις δάσκαλοι ,καθηγητές και σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων συνδράμουν οικονομικά όσα παιδιά δεν έχουν μαζί τους χαρτζιλίκι για κολατσιό κάνοντας συμφωνίες με τους ιδιοκτήτες των κιλικίων….».

Παρακολουθώντας αυτή την είδηση και τόσες παρόμοιες που γνωστοποιούνται καθημερινά δεν σου έρχεται να σπάσεις την τηλεόραση βλέποντας στελέχη της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου που υπάρχει σήμερα να θριαμβολογούν που ..έσωσαν την χώρα απ’ την χρεοκοπία;

Λύση Αφανισμού.




“Ανθέλλην” και μίασμα μπορεί να είμαι…
Τετραπέρατος δογματικός. Βολεμένος του καναπέ…Μπορεί.
Βλάκας,όμως,δεν είμαι…
Οπως δεν είναι και εκατομμύρια Ελλήνων.
Παρακολουθούμε,λοιπόν,μιά συνολική επιχείρηση κατατρομοκράτησης και αποπροσανατολισμού από τους ευρωπαίους, την τρίχρωμη “κυβέρνηση”, τα καθεστωτικά ΜΜΕ και επιστήμονες/ειδικούς,σε ότι αφορά την 6η δόση του δανείου της φιλλεληνικής τρόϊκας.

Ως προυπόθεση για την καταβολή αυτής της δόσης είχε τεθεί ηψήφιση του Πολυνομοσχέδιου, κάτι που έγινε.
Παρ’ ότι “η Ελλάς τηρεί τις υπογραφές της” (αγαπημένη έκφρασητων Παπαντρέα και Σαμαρά), η 6η δόση δεν “εκταμιεύεται”.

Αντίθετα…συνδέθηκε με την δέσμευση/αποδοχή/υπογραφή της συμφωνίας της 26-27/10/11 και του “Νέου Προγράμματος” που τη συνοδεύει, από την “κυβέρνηση” και τα κόμματα που τη στηρίζουν.Οι κατά τον χοντροΠροδότη Βενιζέλο “θεσμικοί εταίροι μας”, εκβιάζουν για άλλη μιά φορά.

Διαδικασία επαναλαμβανόμενη και ΒΟΛΙΚΗ για τις ελληνικές κυβερνήσεις!!

Προκειμένου,λοιπόν, να εξασφαλίσουν τα οφέλη τους την Εξαθλίωση του Λαού μέσα από 10ετή,τουλάχιστον, σκληρήΛιτότητα την Επιτροπεία/Ελεγχο/Υποταγή της Χώρας επείγονται να ΔΕΣΜΕΥΣΟΥΝ τις επόμενες κυβερνήσεις,όποιες και νάναι αυτές,αυτοδύναμες ή συνεργασίας 2 ή 3 κομμάτων.

Η Χώρα βρίσκεται σε καθεστώς ελεγχόμενης χρεωκοπίας.

Η “συνταγή” των τοκογλύφων δανειστών και “εταίρων” οδηγεί σε πλήρη χρεωκοπία Ανθρώπους και Πατρίδα.
Η “σωτηρία” δεν επιτεύχθηκε με τις 5 προηγούμενες δόσεις.

Αντίθετα

Σήμερα βρισκόμαστε σε χειρότερη κατάσταση από ότι στην αρχή.Η νέα δανειακή σύμβαση και το νέο Πρόγραμμα Βαρβαρότητας που την συνοδεύει,βάζουν Ταφόπλακα στην Ελλάδα, οδηγώντας στη ναζιστική “Τελική Λύση”

Λύση…ΑΦΑΝΙΣΜΟΥ.

Σ’αυτή τη Λύση δήλωσαν συμμετοχή Πασοκ,ΝΔ και Λάος.

Η διεθνής των τοκογλύφων και των νεοφιλελεύθερων.

Τα ιερατεία της ΕΕ και οι “υπάλληλοι” τους.

Το Κεφάλαιο,η Διαπλοκή,τα καθεστωτικά ΜΜΕ.
ΕΜΕΙΣ…δηλώνουμε…ΑΠΟΧΗ!!

Επιλέγουμε…ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ.

πηγή : http://politikokoraki.blogspot.com/2011/11/blog-post_22.html
 Αναρτήθηκε από τον/την

“Όχημα” για τον Σημίτη ο Κουβέλης;



Την πολιτική στήριξη του Σημίτη απέκτησε ο Κουβέλης που ετοιμάζεται πυρετωδώς για εκλογές την άνοιξη. Στο πλαίσιο αυτό έχει προχωρήσει σε συνεργασία με τον βουλευτή Β. Οικονόμου και τους δημοσιογράφους Μ. Γιομπαζολιά και Χ. Πασβαντίδη, τον πρ. βουλευτή Νίκο Γαλανό, ενώ από χθες λογίζεται στην ΔΗΑΡΙ και ο Νίκος Μπίστης που (με τις «ευλογίες» του Σημίτη;) φεύγει από το ΠΑΣΟΚ και τον Βενιζέλο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην εκδήλωση του εκσυγχρονιστικού περιοδικού «Μεταρρύθμιση», όπου πήγε ο Σημίτης, μίλησαν ο Κουβέλης, ο Μπίστης, ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Ν. Χριστοδουλάκης (και αυτός ενδιαφέρεται να συνεχίσει την πολιτική καριέρα του, ακόμη και εκτός ΠΑΣΟΚ), ενώ συντονιστής ήταν ο Παρασκευάς Αυγερινός που επέμεινε ότι πρέπει να αλλάξει το πολιτικό σύστημα.

Ο Σημίτης δεν μίλησε στην εκδήλωση, αλλά η παρουσία του έστειλε το σήμα (στην εκδήλωση ήταν και πρώην υπουργοί του Σημίτη όπως ο Δρυς και ο Κοντογιαννόπουλος). Ο Κουβέλης επανέλαβε τα περί ανασυγκρότησης του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Στην εκδήλωση παρευρέθη και ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Οδυσσέας Βουδούρης

Antinews
Σημ.axinosp:Έτσι να πέφτουν οι μάσκες του πάλαι ποτέ Ευρωκομμουνισμού του ΚΚΕ εσωτερικού, με τον αρχιερέα της διαπλοκής Σημίτη!!

Ποιοι και γιατί στο εσωτερικό μέτωπο φοβούνται τις Ένοπλες Δυνάμεις




Άφωνη η χώρα παρακολουθεί μια συντονισμένη επιχείρηση συκοφάντησης και υπονόμευσης των Ενόπλων Δυνάμεων, με την δήθεν ανακάλυψη «χουντικών» μεταξύ των 20χρονων και 22χρονων σπουδαστών της Σχολής Ευελπίδων.
Μια καθαρή σκευωρία που ξεκίνησε να εφαρμόζεται από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τον Γ.Παπανδρέου να μιλάει στις Κάννες περί «πραξικοπήματος» και τον «αποκεφαλισμό», ολόκληρης της στρατιωτικής ηγεσίας μέχρι την χθεσινή ανακοίνωση του… αντιπροέδρου της Ν.Δ. και υπουργού Εθνικής Άμυνας, αλλά και του ΓΕΣ, περί «πρωταιτίων»!

Δηλαδή ότι ο νεαρός Έυελπις, ήταν… «πρωταίτιος» και πίσω του βρισκόντουσαν και άλλοι!
Ειδικά η ορολογία της ανακοίνωσης που εκδόθηκε από το ΓΕΣ, φυσικά με την έγκριση της πολιτικής ηγεσίας περί «πρωταίτιου» παραπέμπει στις δίκες της χούντας του 1975, όπου είχαν δικαστεί οι «πρωταίτιοι του πραξικοπήματος».

Ουδέποτε από τότε μέχρι σήμερα σε επίσημη κυβερνητική ανακοίνωση δεν έχει επαναχρησιμοποιηθεί η συγκεκριμένη λέξη και βέβαια αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι.

Ένα καλό ερώτημα το οποίο θέτουν και οι αναγνώστες του defencenet.gr με δεκάδες τηλέφωνα και email είναι αν ο Δ.Αβραμόπουλος όντως «έπεσε στην παγίδα» από το Α/ΓΕΕΘΑ και το σύστημα Μπεγλίτη (αυτό θέλουμε να πιστεύουμε…) και εξέδωσε μια τέτοια ανακοίνωση, θέλοντας ταυτοχρόνως, κατά ορισμένους, να «πουλήσει και μια εκδούλευση» στο ΒΗΜΑ που έβγαλε το θέμα ή αν υπάρχει κάτι βαθύτερο.

Το οποίο «βαθύτερο» έχει να κάνει με έναν διάχυτο, στο σύνολο του νυν πολιτικού κόσμου, προβληματισμό από ορισμένα αδιαμφισβήτητα στοιχεία: Η δημοτικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων είναι στο ζενίθ σε όλες τις δημοσκοπήσεις, φανερές και κρυφές, ως οι εγγυητές της ελευθερίας και της ομαλότητας και η δημοτικότητα των πολιτικών είναι στο ναδίρ. Χάνουν σε αξιοπιστία και εμπιστοσύνη των πολιτών, συντριπτικά οι πολιτικοί και βρίσκονται στην κορυφή οι στρατιωτικοί, έχοντας περάσει στις δημοσκοπήσεις ακόμα και θεσμούς, όπως η Εκκλησία και η Δικαιοσύνη.

Όταν ακόμα και η Αριστερά με δηλώσεις των τριών κομμάτων της (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και Δημοκρατική Αριστερά) τάσσεται υπέρ των κινητοποιήσεων των αποστράτων και κατά των πρόσφατων «αποκεφαλισμών» των στρατιωτικών, τότε είναι εύκολο να γίνει αντιληπτό ότι το επίπεδο σεβασμού και η αξιοπιστίας των στρατιωτικών μέσα στην ελληνική κοινωνία σήμερα έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, και μάλιστα χωρίς να… κουνήσουν ούτε το δακτυλάκι τους, απλά κάνοντας την δουλειά τους…

Αυτό όμως είναι αρκετό για να γίνουν οι ίδιοι εξαιρετικά δημοφιλείς σε μία κοινωνία που όλες οι αξίες καταρρέουν, αλλά και να αποκτήσουν εξαιρετικά ισχυρούς εχθρούς, πάλι χωρίς να το θέλουν και να το επιδιώκουν, όπως οι πολιτικοί ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, αλλά και η πολιτική και η οικονομική ελίτ που ανακάλυψε τον... νέο κίνδυνο κατά της Δημοκρατίας!

Από εκεί ξεκινά ένας πιο συγκεκριμένος προβληματισμός των πολιτικών, ανεξαρτήτως κομματικής απόχρωσης, ο οποίος εσχάτως έχει αγγίξει και τον χώρο της Ν.Δ., αλλά και του ΛΑΟΣ, από τελείως διαφορετική κατεύθυνση όμως: Η δημιουργία δύο νέων κομμάτων από απόστρατους, απειλεί να στερήσει κρίσιμα ποσοστά από ΝΔ και ΛΑΟΣ. Για τι ποσοστά μιλάμε;  

Για 1,5-2,5% εκλογική επιρροή και των δύο κομμάτων μαζί σε κάποιες δημοσκοπήσεις, μέχρι και 2-3% σε κάποιες άλλες. Ποσοστό όμως που θα αφαιρεθεί από αυτά τα δύο κόμματα και κυρίως από το κόμμα της Ν.Δ. Που μπορεί να κάνει την διαφορά μεταξύ των 145 και των 151 εδρών στις επόμενες εκλογές.

Αυτό μπορεί να είναι μία καλή εξήγηση της πρωτοφανούς ανακοίνωσης  του Δ.Αβραμόπουλου, που μόνο ένας Π.Μπεγλίτης θα μπορούσε να εκδώσει. Και παρά το γεγονός ότι ο Π.Μπεγλίτης βρίσκεται αυτή την στιγμή εκτός κυβέρνησης με προσωπικό βέτο του Α.Σαμαρά για όσα προκάλεσε στις Ε.Δ. με τα «πραξικοπήματα» και τους «αποκεφαλισμούς», εν τούτοις βλέπουμε να ακολουθείται η ίδια πολιτική από τον διάδοχό του, αντιπρόεδρο της Ν.Δ.!

Εκτός και αν πιστέψουμε ότι η Δημοκρατία κινδύνευε από έναν 22χρονο Εύελπι, ο οποίος όπως το defencenet.gr έχει αποκαλύψει, είχε στοχοποιηθεί ως ο «πρωταίτιος» -για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο του ΓΕΣ- της συντεταγμένης αποχώρησης των Ευέλπιδων από την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στην Θεσσαλονίκη. Και ξαφνικά ο 22χρονος παρουσιάζεται περίπου ως ο νέος «Τεχέρο» (ο Ισπανός αξιωματικός… πρωταίτιος του αποτυχημένου πραξικοπήματος στην Ισπανία μετά τον θάνατο του Καουντίλιο Φράνκο).

Δηλαδή, αν πιστέψουμε τις ανακοινώσεις υπουργείου και ΓΕΣ, ο 22χρονος (για τον οποίο λέγονται τα καλύτερα λόγια τόσο για την στρατιωτική του κατάρτιση, τον επαγγελματισμό του, την προσήλωσή του στους στρατιωτικούς κανονισμούς όσο και για τα ηγετικά του καθήκοντα, εξ ου και Αρχηγός των Ευέλπιδων)  ξαφνικά προχώρησε σε «ανταρσία» στην ΣΣΕ και άρχισε να βγάζει πύρινο λόγο υπέρ του πραξικοπήματος που έγινε 22 χρόνια πριν… γεννηθεί!

Για πόσο μαλ…κες περνάνε τους πολίτες για να έχουν την απαίτηση να πιστέψουν τέτοια πράγματα;

Σε ό,τι αφορά τα συντηρητικά κόμματα, αυτή η πολιτική είναι τουλάχιστον αφελής και μόνο ζημιές παρά κέρδη μπορεί να αποφέρει. Σε μια χώρα και μια κοινωνία που αναζητεί εναγωνίως ... σωτήρες, κάποιοι θεωρούν καλό να επιμένουν να τους αναδεικνύουν και να τους καταδεικνύουν, έστω με αρχικό κίνητρο την συκοφάντησή τους.

Χθες, η συντριπτική πλειοψηφία των αναγνωστών που έχουν στείλει μηνύματα, σε διάφορα blogs και sites, δεν ασχολούνταν για το αν ήταν αλήθεια ή όχι το συγκεκριμένο γεγονός, αλλά απλά είχαν περιεχόμενο περίπου "Τιμή και δόξα στον Εύελπι"! 

Πέρα από τα παραπάνω, επί του θέματος και ακριβώς επειδή είναι πολύ σοβαρό, πρέπει να τοποθετηθούν τόσο ο πρόεδρος της Ν.Δ., Αντώνης Σαμαράς, όσο και ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γ.Καρατζαφέρης. 

Η σιωπή τους, απλά θα επιβεβαιώσει το δεύτερο σενάριο: Ότι φοβούνται τους στρατιωτικούς, όχι για πραξικόπημα, αλλά ως υποψήφιους στις εκλογές…
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Δοξάζεται (από τους νταβατζήδες) κρυβόμενος. Ως πότε θα κάνει τον Μεξικανό για το χυδαίο χαράτσι της ΔΕΗ;




Ως  πότε ο κρυβόμενος πρωθυπουργός Παπαδήμος θα το παίζει Μεξικανός για το χυδαίο χαράτσι μέσω της ΔΕΗ;
Όταν ο αρμόδιος Γερμανός επίτροπος  Ενέργειας δηλώνει ξεκάθαρα ότι κάτι τέτοιο είναι παρανομία-η σύνδεση του χυδαίου χαρατσιού με τη ΔΕΗ-γιατί ο ευρωπαιστής Παπαδήμος, που πρόσφατα έδωσε άλλα 60 δις στους Τραπεζίτες, δεν παίρνει θέση;
Μήπως έχει την ψευδαίσθηση ο κος Παπαδήμος ότι δεν θα έλθει η ώρα της λογοδοσίας για όλα όσα ζούμε τα τελευταία 2 χρόνια. Για την εσχάτη προδοσία μιας χώρας;
Καλούμε εδώ και τώρα τον Λουκά Παπαδήμο να πάψει να κρύβεται στο Μαξίμου και να πάρει θέση για το φασιστικό χαράτσι της ΔΕΗ που εμπνεύστηκε ο Βενιζέλος.
Καλούμε τέλος τον Αντώνη Σαμαρά να πάψει να εκτίθεται και προσωπικά πλέον με το να στηρίζει αυτή την άθλια συγκυβέρνηση με τους γκαφατζήδες υπουργούς του.

Παρέμβαση ξένων δυνάμεων


Του Δημήτρη Καζάκη οικονομολόγου – αναλυτή

Με τη Συντακτική Πράξη υπ’ αρίθμ. 6 της 20.1.1945 της κυβέρνησης Πλαστήρα,που έμεινε γνωστή στην ιστορία ως «Νόμος περί δωσιλόγων», συγκροτήθηκε το Ειδικό Δικαστήριο και το Κατηγορητήριο που δίκασε και καταδίκασε του δωσίλογους πρωθυπουργούς της κατοχής και τα τσιράκια τους. Στην Αιτιολογική Έκθεση αυτής της Συνταχτικής Πράξης αναφέρεται ότι και «μόνη… η ανάληψις της Κυβερνήσεως [προς διευκόλυνση και υπό τις εντολές των δυνάμεων κατοχής] αποτελεί τυπικόν αδίκημα χωρίς ουδεμία ν’ απαιτείται απόδειξις δόλου».
 
Με άλλα λόγια, και μόνο η συγκρότηση κυβέρνησης υπό τις εντολές ξένων δυνάμεων και προς διευκόλυνση των δικών τους συμφερόντων εναντίον της χώρας και του λαού της, θεωρείται πράξη δωσιλογισμού και εθνικής προδοσίας χωρίς καν να χρειάζεται οποιαδήποτε απόδειξη δόλου ή προθέσεων. Δηλαδή, από τη στιγμή που κάποιος συμμετέχει ή στηρίζει μια δοτή κυβέρνηση υπό καθεστώς εκβιασμού ξένων δυνάμεων, τότε μπορεί να δικαστεί ως δωσίλογος ή εθνοπροδότης ανεξάρτητα με το τι νομίζει ο ίδιος για την πράξη του αυτή ή τι θεωρεί ότι εξυπηρετούσε.
 
H δίκη του 1945
Αυτά βέβαια ίσχυαν με βάση τον μετακατοχικό «Νόμο περί δωσιλόγων». Για την ιστορία, θα πρέπει να πούμε ότι, με βάση αυτήν τη Συνταχτική Πράξη, συγκροτήθηκε τελικά το Ειδικό Δικαστήριο που δίκασε του δωσίλογους της ναζιστικής κατοχής. Η δίκη τους διήρκεσε από την 21η Φεβρουαρίου 1945 έως την 31η Μαΐου ίδιου έτους, οπότε και εκδόθηκε η σχετική απόφαση «περί επιβολής κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού». Η απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου κηρύσσει ένοχους τους παρακάτω για το συγκεκριμένο αδίκημα: «1)Γ. Τσολάκογλου, 2) Κ. Λογοθετόπουλον, 3) Ι. Ράλλην, 4) Π. Δεμέστιχαν, 5)Δ. Πολύζον, 6) Σ. Γκοτζαμάνην, 7) κτορα Τσιρονίκον καί 8) Ι. Πασσαδακήν τοῦ ὅτι ἐν Ἀθήναις καί κατά τάς κατωτέρω ἀναφερόμενας χρονολογίας, καθ’ ἄς οἱ μέν τρεῖς πρῶτοι ἤσαν Πρωθυπουργοί, οἱ δέ λοιποί Ὑπουργοί καί διακεκριμένως ἕκαστος τούτων ἐγένετο συνειδητόν ὄργανον τοῦ ἐχθροῦ πρός διάδοσιν τῆς προπαγάνδας του, ἐξαίρων τό ἔργον τοῦ κατακτητοῦ καί προκαλῶν τήν ἠττοπάθειαν παρά τῷ Ἑλληνικῶ Λαῶ καί τήν περιφρόνησιν τοῦ Ἐθνικοῦ καί συμμαχικοῦ ἀγῶνος». Καταδικάστηκαν, δηλαδή, γιατί λειτούργησαν ως όργανα των κατακτητών, προωθώντας το έργο τους και προκαλώντας την ηττοπάθεια στον ελληνικό λαό.
 
Τι συμβαίνει αυτές τις ημέρες στη χώρα μας; Έχουμε την ολοφάνερη παρέμβαση ξένων δυνάμεων, με τρόπο ιδιαζόντως ειδεχθή, για να επιβάλουν τη θέλησή τους και τα συμφέροντά τους στον ελληνικό λαό. Απαγόρευσαν ρητά την όποια προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία (δημοψήφισμα και εκλογές) προκειμένου να μην αμφισβητηθεί η καταστροφική συμφωνία πτώχευσης της 26ης-27ης Οκτωβρίου. Και απαίτησαν να δημιουργηθεί κυβέρνηση συνεργασίας προκειμένου να περάσουν, ερήμην του ελληνικού λαού, όλες οι συμφωνίες για την ταχύτατη εκποίηση της χώρας. Κι όλα αυτά με τελεσίγραφα. Έφτασαν μάλιστα να απαιτούν τη γραπτή εγγύηση ότι η υπό δημιουργία νέα κυβέρνηση θα είναι απολύτως πιστή και υποτακτική στις εντολές τους.
 
Πρόκειται για δυνάμεις που απαιτούν να επιβληθεί ένα καθεστώς όπου η Ελλάδα θα στερηθεί της κυριαρχίας της προκειμένου να εφαρμοστούν οι καταστροφικές συνταγές της ευρωζώνης. Το λένε ανοιχτά Μέρκελ, Σόιμπλε, Σαρκοζί, και κανένας επίσημος πολιτικός εκπρόσωπος της χώρας δεν έχει τολμήσει ούτε καν να φέρει αντίρρηση. Τελευταίο παράδειγμα ο υπουργός Εξωτερικών της ΓερμανίαςΓκούιντο Βεστερβέλε. Αυτός ο κύριος σε συνέντευξή του στη «Hamburger Abendblatt» (8.11) απαντούσε χαρακτηριστικά σε ερώτηση του δημοσιογράφου για το κατά πόσο ήταν λάθος η αποδοχή της Ελλάδας στο ευρώ: «Δεν πρέπει να στρέφουμε τα μάτια μας πίσω για πάρα πολύ καιρό. 
 
Θέλω το σύμφωνο σταθερότητας να δαγκώνει. Πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα να επιβάλλονταικυρώσεις εάν μια χώρα παραβιάζει τη διαρκή σταθερότητα κατά τα συμφωνηθέντα κριτήρια. Όσες χώρες θέλουν να πάρουν βοήθεια από την Ευρώπη θα πρέπει να είναι έτοιμες να χάσουν την εθνική κυριαρχία τους αν αυτό χρειάζεται».
 
Πιάσατε το νόημα; Δημιουργούν μια «Ευρώπη» που θα δαγκώνει όποιους λαούς και κράτη αδυνατούν να παρακολουθήσουν τα συμφωνηθέντα κριτήρια. Ενώ όποια χώρα χρειάζεται βοήθεια θα πρέπει να παραιτηθεί από την εθνική της κυριαρχία. Πώς; Μα με την επιβολή της μόνιμης εποπτείας του «τεχνικού συμβούλου» κ. Χορστ Ράιχενμπαχ και του στρατού επιτρόπων που τον συνοδεύει. Πότε άλλοτε υπήρξε μια τέτοια ένωση της Ευρώπης; Μόνο τότε που στους κατακτημένους Τσεχοσλοβάκους ο Γκέμπελς στα 1941 τους εξέθετε το μεγάλο όνειρο των ναζί να δημιουργήσουν την Ενωμένη Ευρώπη: «Είμαι πεπεισμένος ότι σε πενήντα χρόνια δεν θα σκεφτόμαστε πλέον με όρους εθνών, αλλά ηπείρων, και ότι τελείως διαφορετικά, ίσως πολύ μεγαλύτερα, προβλήματα θα απασχολούν την Ευρώπη. Μη νομίζετε ότι, καθώς φέρνουμε μια ορισμένη τάξηστην Ευρώπη, το κάνουμε για να βλάψουμε μεμονωμένα έθνη. Η ελευθερία των επιμέρους χωρών πρέπει να εναρμονιστεί με τις συνθήκες του παρόντος και με απλά ζητήματα πρακτικότητας. Ακριβώς όπως ένα μέλος μιας οικογένειας δεν έχει το δικαίωμα να διαταράξει την ειρήνη όλων των άλλων, έτσι κι ένα μεμονωμένο έθνος δεν έχει το δικαίωμα να αντισταθεί στην ευρύτερη τάξη πραγμάτων».
Γερμανική «τάξη»
 
Αυτό μας λένε και σήμερα. Δεν μπορεί η Ελλάδα να διαταράσσει τη νέα τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη, όπου το ευρώ αποτελεί βασικό πυλώνα και σύμβολο. Δεν μπορεί το συμφέρον ενός μικρού λαού και έθνους να αντιστέκεται στα συμφέροντα της «ευρύτερης τάξης πραγμάτων» των ευρωπαϊκών αποικιακών δυνάμεων, των τραπεζών και των αγορών.
 
Τι έπραξαν οι «δικές» μας πολιτικές δυνάμεις; Μα, έτρεξαν αμέσως νασυμμορφωθούν κατά γράμμα. Δεν έχει σημασία πόσο εξωφρενικές και προσβλητικές είναι οι απαιτήσεις των κατακτητών της χώρας. Δεν έχει σημασία πόσο καταστροφικές είναι οι συμφωνίες και οι δεσμεύσεις που θέλουν να επιβάλουν στη χώρα και τον λαό της. Έτρεξαν αμέσως να συμμορφωθούν. Αν πάρουμε τοις μετρητοίς τις προβλέψεις του «Νόμου περί δωσιλόγων», τότε αυτό που γίνεται σήμερα είναι μια ανοιχτή πράξη δωσιλογισμού. Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε, σε εποχή ειρήνης, μια τόσο ανοιχτή εκδήλωση δωσιλογισμού.
 
Για να περάσει η συμφωνία ολοκληρωτικής χρεοκοπίας της Ελλάδας, οι πολιτικές δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας, του ΛΑΟΣ και οι κολαούζοι τηςΝτόρας και του Κουβέλη, δέχθηκαν να προχωρήσουν σε μια κυβερνητική λύση που δεν προβλέπεται καν από το σύνταγμα της χώρας. Οι διαδικασίες κυοφορίας του νέου κυβερνητικού σχήματος δεν έχουν καμιά συνταγματική ή άλληνομιμοποίηση. Είναι τελείως αυθαίρετες και απόλυτα καθοδηγούμενες από το εξωτερικό.
 
Πότε και ποιος έδωσε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας το δικαίωμα και την αρμοδιότητα να μαζεύει τα πρώην «μεγάλα» κόμματα και να τους λέει να τα βρουν; Γιατί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποδέχτηκε έναν ρόλο που υποδείχτηκε από το εξωτερικό και ούτε καν συνάδει με τη συνταγματική και έννομη τάξη της χώρας; Αυτός είναι ο ρόλος του; Τοποτηρητής ξένων επιταγών και εντολών; Κι αν αυτός είναι ο ρόλος του, τότε γιατί εξοργίστηκε με εκείνους που στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου τον φώναζαν «προδότη»; Γι’ αυτό πολέμησε σαν ανταρτοεπονίτης τούς ναζί στα νιάτα του; Για να τους κάνει πλάτες τώρα στη δύση της ζωής του; Ή μήπως δεν είναι ναζιστική η συμπεριφορά των Μερκοζί απέναντι στη χώρα και στον λαό της; Τι άλλο θέλει για να γίνει αυθεντικά ναζιστική; Τα κρεματόρια και τα Ες-Ες; Η τεχνολογία έχει προοδεύσει και οι αγορές έχουν ανοίξει. Σήμερα ο ναζισμός χρησιμοποιεί υπολογιστές και τράπεζες για να διαλύσει χώρες και να εξοντώσει λαούς.
 
Ό,τι και να λένε οι πολιτικές ηγεσίες, όσες δικαιολογίες κι αν επικαλούνται, το γεγονός ότι σήμερα δεν κυκλοφορούν τανκς στους δρόμους (τουλάχιστον, όχι ακόμη) ούτε μελανοχίτωνες, αυτό δεν κάνει λιγότερο δωσιλογική και προδοτική τη στάση των επίσημων εκπροσώπων της ελληνικής πολιτείας. Και αρμόδιος να κρίνει και να δικάσει τη στάση τους είναι μόνο ο ελληνικός λαός. Αφού βέβαια πρώτα απαλλαγεί από τη νέα κατοχή.
 
Το «εθνικό… συμφέρον»
Γιατί όμως γίνονται όλα αυτά; Μα για να μη χάσει η Ελλάδα την 6η δόση και δεν έχει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Έτσι ισχυρίζονται οι σύγχρονοι δωσίλογοι. Άλλωστε, αν πιστέψουμε τους εκάστοτε Κουίσλιγκ, όλες οι προδοσίες και οι δωσιλογισμοί τους έγιναν μόνο και μόνο για έναν λόγο: το «εθνικό συμφέρον».
 
Έτσι και σήμερα. Για το «εθνικό συμφέρον» φιμώνεται ο λαός και δεν του επιτρέπεται να εκφράσει γνώμη για τη συμφωνία 26ης-27ης Οκτωβρίου. Για το «εθνικό συμφέρον» στήνεται μια δοτή κυβέρνηση για να περάσει ερήμην του λαού ό,τι θέλουν οι επικυρίαρχοι. Για το «εθνικό συμφέρον» θα μπει η Ελλάδα στον γύψο των αγορών επ’ αόριστον και θα καταστραφεί ολοκληρωτικά ως χώρα. Όλα για το «εθνικό συμφέρον», που κατά διαβολεμένο τρόπο ποτέ δεν συμπίπτει με το συμφέρον της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων πολιτών.
 
Έτσι και τώρα. Το «εθνικό συμφέρον» επιτάσσει να πάρουμε ως χώρα την 6η δόση. Για ποιον αγωνιούν οι πολιτικές ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ., του ΛΑΟΣ και των κολαούζων; Μα, για τους μισθούς και τις συντάξεις, μας λέει το παπαγαλιστάν. Είναι πραγματικά αξιοπερίεργη η πρεμούρα για τους μισθούς και τις συντάξεις όλων εκείνων που πρωταγωνίστησαν στην καρατόμησή τους. Λες και πρόκειται για αδίστακτους δολοφόνους κατά συρροήν, που ξαφνικά εμφανίζονται να ανησυχούν για την υγεία των θυμάτων τους.
 
Η δόση στους τοκογλύφους και το μεγάλο ψέμα
Όσο για την 6η δόση θα πρέπει να διευκρινίσουμε τα εξής: δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από τον ισχυρισμό ότι χρειαζόμαστε την 6η δόση για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Η αλήθεια είναι ότι η 6η δόση χρειάζεται για να πληρωθούν αποκλειστικά τοκοχρεολύσια και έντοκα γραμμάτια.
 
Τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο πρέπει να πληρωθούν 15,5 δισ. ευρώ σε τοκοχρεολύσια και έντοκα γραμμάτια (3,3 δισ. ευρώ για τον Νοέμβριο και 12,2 δισ. ευρώ για τον Δεκέμβριο). Γι’ αυτά νοιάζονται. Μην τυχόν και αναγκαστεί το ελληνικό κράτος και προβεί σε αναστολή ή παύση πληρωμών προς τουςτοκογλύφους επενδυτές, από τους οποίους ορισμένοι ανήκουν και στο επίσημο πολιτικό προσωπικό της χώρας.
 
Δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι τα περισσότερα νυν και πρώην πρωτοκλασάτα στελέχη των κομμάτων της «εθνικής συνεννόησης» έχουν χαρτοφυλάκιαγεμάτα με κρατικά ομόλογα και έντοκα γραμμάτια. Τους κόβετε για τύπους που δίνουν… του αγγέλου τους νερό; Λέτε να μην κόπτονται να εισπράξουν πάση θυσία τα κουπονάκια από τα ομόλογα ή να εξοφλήσουν στο άρτιο τα έντοκα γραμμάτια που έχουν αγοράσει οι ίδιοι ως «επένδυση» ή κάποιοι άλλοι γι’ αυτούς;
 
Όλα μπορούν να τα ανεχθούν, όλα μπορούν να τα υπομείνουν (αρκεί τα βάρη να φορτώνονται στα γνωστά υποζύγια), αλλά να χάσουν τα λεφτά τους οι τοκογλύφοι, ποτέ. Γι’ αυτό κόπτονται για την 6η δόση, η οποία ισούται με 8 δισ. ευρώ. Πρόκειται για 8 δισ. ευρώ ώστε να πληρωθούν 15,5 δισ. ευρώ στους τοκογλύφους, ντόπιους και ξένους, έως τις 31.12 του 2011.
 
Κράτος – μεσάζοντας
Αντιλαμβάνεσθε την απάτη; Κατανοείτε το ψέμα; Η 6η δόση δεν έχει καμιά σχέση με πληρωμή μισθών και συντάξεων, αλλά με την πληρωμή των δανειστών της χώρας. Καταλαβαίνετε γιατί δεν πρόκειται να «μας» τη στερήσουν; Διότι πολύ απλά γυρίζουν μέσω ημών σ’ αυτούς και στα συμφέροντα που τους στηρίζουν.
 
Το ελληνικό κράτος απλώς εκτελεί χρέη μεσάζοντα ανάμεσα σε πολιτικούς και τοκογλύφους, που συχνά είναι τα ίδια πρόσωπα. Και πάλι όμως δεν φτάνει η 6η δόση για το σύνολο των δανειακών υποχρεώσεων. Δεν είναι αρκετή. Πού θα βρεθούν τα υπόλοιπα; Κάποια από τα επιπλέον 7,5 δισ. ευρώ θα πρέπει να βρεθούν με έκδοση εντόκων γραμματίων του ελληνικού Δημοσίου, σαν τη δημοπρασία που έγινε στις 8.10 για πώληση εντόκων γραμματίων 26 εβδομάδων αντί 1,3 δισ. ευρώ με επιτόκιο 4,89%. Για να μαζέψουν όσα χρειάζονται για τους τοκογλύφους έως το τέλος του έτους, θα πρέπει κάθε εβδομάδα από εδώ και μπρος να κάνουν τέτοιες δημοπρασίες. Κι αν δεν μπορούν, τι άλλη λύση έχουν; Να πάρουν τα υπόλοιπα από τους μισθούς και τις συντάξεις των Ελλήνων εργαζομένων.
 
Καταλαβαίνετε τώρα γιατί ο κ. Βενιζέλος αναζητά εναγωνίως 5 δισ. ευρώ από τους επιπλέον φόρους και το τέλος ακίνητης περιουσίας μέσω ΔΕΗ; Δεν πρόκειται να πάνε σε τακτικές δαπάνες του κράτους, αλλά να συμπληρώσουν όσα λείπουν για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι. Ακόμη κι αν χρειασθεί να κοπούν κι άλλοι μισθοί και συντάξεις. Ακόμη κι αν οδηγηθούν στην ανέχεια και στην εξαθλίωση μερικές ακόμη εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες.
Κάθε φορά που ακούτε για την 6η δόση, θυμηθείτε ότι σας εξαπατούν βάναυσα. Ούτε ευρώ από τις δόσεις δεν πάει σε μισθούς και συντάξεις. Όλα πάνε σε τοκοχρεολύσια, και πάλι δεν φτάνουν. Γι’ αυτό και επιβάλλονται τα μέτρα άγριας λιτότητας και περικοπών, για να βρεθούν τα υπόλοιπα για τους τοκογλύφους. Κι επειδή πάλι δεν φτάνουν, το ελληνικό Δημόσιο συνεχίζει να δανείζεται με επαχθέστατους όρους μέσω εντόκων γραμματίων 3μήνου και 6μήνου.
 
Δεκάρα στους δανειστές – Μονομερής διαγραφή
Αυτός είναι ο λόγος που η στάση πληρωμών του λαού προς το κράτος δεν αφορά τη δυνατότητα του ελληνικού Δημοσίου να πληρώνει μισθούς και συντάξεις, αλλά θέτει εν αμφιβόλω την πληρωμή των τοκογλύφων.
 
Όσο πιο αποφασιστική είναι η στάση πληρωμών του λαού προς το κράτος τόσο πιο έντονα νιώθουν την πίεση οι τοκογλύφοι και το πολιτικό τους προσωπικό. Το ίδιο και με την 6η δόση. Αν δεν δοθεί, δεν τίθεται εν κινδύνω ο μισθός και η σύνταξη, αλλά τα τοκογλυφικά. Γι’ αυτό και πρέπει να απαιτούμε να μην εισπραχθεί, να σταματήσει εδώ και τώρα η καταβολή των δόσεων και να προχωρήσει το κράτος τουλάχιστον σε αναστολή πληρωμών προς τους δανειστές προκειμένου να διασώσει τους μισθούς και τις συντάξεις, να διασώσει τους πόρους του.
 
Μα τότε θα πτωχεύσει η χώρα, λένε κάποιοι. Μα είναι ήδη πτωχευμένη και μάλιστα οι οίκοι αξιολόγησης έχουν ήδη αποφανθεί ότι αν τυχόν και γίνει η εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων (PSI) της 26ης Οκτωβρίου, θα υποβαθμίσουν επίσημα τη χώρα σε κατάσταση D (Default = Πτώχευση). Αν πάμε σε τέτοια πτώχευση, η χώρα θα καταρρεύσει σαν την Αργεντινή και χειρότερα. Ενώ αν πάμε σε μονομερή αναστολή πληρωμών με σκοπό τη διαγραφή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, θα μπορέσουμε ως οικονομία και ως κοινωνία να ελέγξουμε τις συνέπειες. Συνέπειες που δεν είναι τίποτε περισσότερο από τον αποκλεισμό μας από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Αποκλεισμένοι είμαστε ήδη.
 
Όχι σε αργεντινοποίηση
Η ελεγχόμενη πτώχευση που θέλουν να επιβάλουν οι ευρωκράτες είναι ακριβώς η ίδια που επιχείρησε να επιβάλει το ΔΝΤ μαζί με τις ΗΠΑ και στην Αργεντινή το 2001 με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική κατάρρευση της κοινωνίας και της χώρας.
 
Ελεγχόμενη πτώχευση σημαίνει ελεγχόμενη για τους δανειστές και ανεξέλεγκτη ως προς τις συνέπειές της για τη χώρα και τον λαό της. Ενώ μονομερής διαγραφή χρέους σημαίνει στη χειρότερη περίπτωση πτώχευση με ελεγχόμενες συνέπειες που κυρίως αφορούν τις τράπεζες. Οι επιπτώσεις στην οικονομία και την κοινωνία από τη σκοπιά των συμφερόντων του λαού είναι ελάχιστες και σε κάθε περίπτωση δεν συγκρίνονται με τη βαρβαρότητα και τον εφιάλτη μιαςολοκληρωτικής κατάρρευσης τύπου Αργεντινής.
 
Αυτό συνέβη και στην Αργεντινή όταν ο Νέστορ Κίχνερ διέγραψε το 70% του δημόσιου χρέους της χώρας και ο λαός της γλίτωσε την απίστευτη μιζέρια και καταστροφή που βίωνε επί τριετία από την κατάρρευση της χώρας του το 2001 έπειτα από μια εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων (PSI) όπως αυτή που θέλουν να επιβάλουν και στην Ελλάδα σήμερα.

Ηθική ηλιθιότητα…


Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011



Ηθική ηλιθιότητα…


Του παπα Ηλία Υφαντή

Πάμπολλοι είναι αυτοί, που χαρακτηρίζουν το σημερινό κοινωνικο-πολιτικό καθεστώς, ως φασιστική χούντα. Η οποία λειτουργεί ως εντολοδόχος του ναζιστικού καθεστώτος του 4ου γερμανικού Ράιχ.
 
Αλλά υπάρχουν κάποιοι, που αυτήν την πολύφωνη και πολύβουη πραγματικότητα, δεν μπορούν, μέσα στη δική τους ανίατη κώφωση και τύφλωση, να τη δουν και να την πιστέψουν. Με αποτέλεσμα, παρά τα πολύμορφα βασανιστήρια, που υποφέρουν, ένα μέρος του εκλογικού κοπαδιού να επιμένουν να βελάζουν και να σέρνονται ξωπίσω απ’ τα καλοθρεμμένα μπουλντόγκ της εκάστοτε δολοφονικής εξουσίας.

Και έχουν από πάνω και το θράσος να μας λένε: Δεν μπορούμε να μιλάμε για χούντα και φασισμό, αφού η σημερινή πολιτική πραγματικότητα προήλθε ύστερα από εκλογική διαδικασία.
Και δεν μπορούν να καταλάβουν αυτοί και οι πάτρωνές τους ότι μπορούν να λεηλατούν την τσέπη μας και τη ζωή μας, αλλά δεν μπορούν να λεηλατούν τη σκέψη μας και τη συνείδησή μας. Γιατί… Μπορεί η σημερινή πολιτική κατάσταση να προέκυψε ύστερα από εκλογική διαδικασία, αλλά, στην πραγματικότητα, προέκυψε ύστερα από πολλαπλή εξαπάτηση του λαού.
 
Οπότε, στην προκειμένη περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με χούντα απατεώνων. Οι οποίοι τα τανκς, που χρησιμοποίησε η χούντα του’67, για να καταλύσουν την ελευθερία του λαού, τα αντικατέστησαν με την πολύμορφη απάτη.
 
Και, για να γίνει καλύτερα αντιληπτή, όχι απλώς η ομοιότητα, αλλά και η υπέρβαση της τότε χούντας, απ’ το σημερινό καθεστώς, ας κάνουμε κάποιες συγκρίσεις: Η χούντα έστειλε κάποιους στην εξορία. Ενώ το σημερινό καθεστώς στέλνει πάμπολλους νέους μας στην εξορία της ξενιτιάς.
 
Η Χούντα επιστράτευσε για τους αντιφρονούντες βασανιστήρια, ενώ το σημερινό καθεστώς επιβάλλει στη συντριπτική πλειονότητα του λαού βασανιστήρια, όχι μόνο οικονομικά, αλλά και ηθικά. Αποτέλεσμα των οποίων είναι οι αθρόες αυτοκτονίες. Που στην πραγματικότητα είναι δολοφονίες. Πέρα απ’ το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η εταιρεία αυτή των εφιαλτών δολοφονεί συνολικά την Ελλάδα και συλλήβδην τους Έλληνες.
 
Είναι, λοιπόν, προφανές ότι για όλους τους παραπάνω λόγους και πολλούς άλλους, πως το σημερινό καθεστώς μετέβαλε τη δημοκρατία σε δημιοκρατία (=κράτος δημίων). Με το ρεσιτάλ ληστρικών μέτρων, που πήραν σε βάρος του λαού. Προκειμένου να πληρώσουν στους τοκογλύφους εκείνα, που αυτοί και το συνάφι τους κατάκλεψαν.
 
Αλλά εκεί, που υπερέβαλε κάθε έννοια κακοήθειας το σημερινό καθεστώς είναι ο τρόπος είσπραξης του χαρατσιού, που επέβαλε για την ακίνητη περιουσία. Αφού το συνδύασε με τη διακοπή της παροχής του, τόσο απαραίτητου για την επιβίωση του λαού, ηλεκτρικού ρεύματος!
 
Και θα θέλαμε στο σημείο αυτό να διατυπώσουμε μια πολύ σεμνή, για την περίπτωσή τους, παρατήρηση: Αξιότιμοι κύριοι, μιλάτε συχνά και κόπτεσθε για ηθική και δικαιοσύνη και ευνομία. Την ίδια στιγμή, που αποδεικνύετε έμπρακτα και κατά συρροήν πως όχι μόνο δικαιοσύνη και φιλότιμο και συνείδηση δεν διαθέτετε, αλλά ούτε τουλάχιστο κάποια ίχνη ντροπής! Αφού συλλαμβάνεστε για πολλοστή φορά να κατατρύχεστε, όχι απλά από αναισθησία, αλλά απ’ το χειρότερο απ’ όλα τα νοσήματα, που είναι η ηθική ηλιθιότητα.
Κάποιοι, ωστόσο, δήμαρχοι, διαθέτουν όπως φαίνεται και συνείδηση και φιλότιμο. Γι’ αυτό και πήραν το μέρος του δήμου (= του λαού) και στάθηκαν απέναντι στο κράτος των δημίων. Και απευθυνόμαστε στους υπόλοιπους αξιότιμους δημάρχους οι οποίοι τραμπαλίζονται ανάμεσα στη δικαιοσύνη και την ηθική ηλιθιότητα των πολιτικών πατρώνων τους και τους λέμε: Το θέμα, στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι το ποιοι και με ποια κριτήρια θ’ απαλλαγούν απ’ το ηλεκτροκίνητο χαράτσι.
 
Αλλά το ότι το οποιοδήποτε χαράτσι δεν μπορεί να συνδυάζεται-για κανέναν πολίτη- με την διακοπή της παροχής του νερού ή του ηλεκτρικού ρεύματος. Που είναι κοινωνικά αγαθά αναπαλλοτρίωτα για τον οποιονδήποτε. Πάνω σ’ αυτό το θέμα θα πρέπει να πάρετε ξεκάθαρη θέση: Και ν’ αποδείξετε έμπρακτα, αν είστε με το κράτος του δήμου(=του λαού) ή με το κράτος των δημίων και την ηθική ηλιθιότητά τους.
Για να γνωρίζουν και οι δημότες ποια θέση θα πάρουν στις επόμενες εκλογές:  Ώστε να μην ξαναψηφίσουν δήμιους και ηλίθιους!…

Επιστροφή στην απολυταρχία







Ιδρυτικός μύθος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ότι αποτελεί το ιδεώδες πλαίσιο εδραίωσης της δημοκρατίας και της ειρηνικής συνύπαρξης των κοινωνιών, στην ήπειρο που κατεξοχήν έχει δοκιμαστεί από ανθρωποκτόνους πολέμους, αυταρχικά καθεστώτα, φασισμούς και αντιδημοκρατικές εκτροπές. Αυτό αποτέλεσε και το θεμελιώδες επιχείρημα της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ όταν αποφάσισε, με νωπή ακόμη την εμπειρία της δικτατορίας, την ένταξη της χώρας στην τότε ΕΟΚ. 


Ένας λίγο μεταγενέστερος μύθος, καλλιεργημένος και διανθισμένος με πλούτο επιχειρημάτων από τους γκουρού του φιλελευθερισμού και αργότερα του νεοφιλελευθερισμού, λέει πως όχι απλώς η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς γενικότερα, αυτός που προβλήθηκε αλλά και επιβλήθηκε σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη, είναι ασύμβατος με οποιοδήποτε άλλο πολιτικό καθεστώς πέρα από τη δημοκρατία. Αγορά και δημοκρατία, λένε, είναι οι όψεις του ίδιου νομίσματος. Η μία είναι alter ego της άλλης. Στο έδαφος αυτής, άλλωστε, της δοξασίας ενθαρρύνθηκε η κατάρρευση των αυταρχικών καθεστώτων του ανύπαρκτου σοσιαλισμού. Και με την ίδια δοξασία ο νεοσυντηρητισμός επένδυσε στις πολεμικές επιχειρήσεις «εξαγωγής της δημοκρατίας» στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. 

Φυσικά, αυτή η αρχή εφαρμόστηκε αλά καρτ, επιλεκτικά, όπως αποδεικνύει μια πανσπερμία εξόφθαλμων εξαιρέσεων: το ημι-απολυταρχικό καθεστώς του ρωσικού καπιταλισμού, όπου συγκυβερνούν οι (εναλλάξ) τσάροι Πούτιν και Μεντβέντεφ με μια ευάριθμη ομάδα ολιγαρχών, η εδραίωση του καπιταλισμού στην Κίνα υπό το καθεστώς μονοκομματικής δικτατορίας, για την αποτελεσματικότητα της οποίας οι φιλελεύθεροι εκφράζουν έναν κρυφό θαυμασμό, η αγωνιώδης προστασία καθεστώτων όπως η Σαουδική Αραβία από τον ιό της «αραβικής άνοιξης». 

Η αντίληψη αυτή περί μαθηματικής «ταυτότητας» καπιταλισμού και δημοκρατίας έφτασε στο απόγειό της με την εισήγηση του Φουκουγιάμα για «το τέλος της ιστορίας», που ορίζει τον καπιταλισμό ως το σύστημα που κάνει πραγματικότητα την ευημερία για όλους (τουλάχιστον μια ευημερία αντίστοιχη με αυτή που απεικονίζουν οι χολιγουντιανές ταινίες στα προάστια των αμερικανικών πόλεων), βάζει τέλος στις κοινωνικές και διακρατικές συγκρούσεις και, κυρίως, αναδεικνύει την αντιπροσωπευτική δημοκρατία ως το μόνο πολιτικό μοντέλο εντός του οποίου υλοποιείται η καπιταλιστική «ουτοπία» της αειφόρου ανάπτυξης.

Η διάψευση αυτής της αφήγησης ήταν και παραμένει παταγώδης. Στα 22 χρόνια που μεσολάβησαν, οι πολεμικές συρράξεις και οι «απελευθερωτικές» εκστρατείες της Δύσης ήταν οι μεγαλύτερες σε ανθρώπινο και οικονομικό κόστος από την εποχή του Βιετνάμ. Η εδραίωση του καπιταλισμού στην Ανατολική Ευρώπη συνδυάστηκε με την ανάδυση «γκρίζων» καθεστώτων, που κυμαίνονται από εικονικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες μέχρι κανονικότατες απολυταρχίες. Η απελευθέρωση των αγορών κεφαλαίων και αγαθών και τα προσοδοφόρα συμβόλαια εκμετάλλευσης του φυσικού πλούτου εξυπηρετήθηκαν μια χαρά από τα αποκρουστικά καθεστώτα που κλυδωνίζονται τώρα στον αραβικό κόσμο και που επιβιώνουν, σε συνθήκες αιματηρών εμφυλίων, στην Αφρική. Και φυσικά, το απόλυτο παράδειγμα της ευθέως ανάλογης εξέλιξης πολιτικού αυταρχισμού και ιλιγγιώδους καπιταλιστικής ανάπτυξης παραμένει η Κίνα. 

Αλλά, και η ίδια η Ευρώπη, κοιτίδα του καπιταλισμού αλλά και του δημοκρατικού μοντέλου διακυβέρνησης, αποτελεί ένα παράδειγμα αναίρεσης του θεμελιώδους φιλελεύθερου μύθου ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία αποτελεί το πολιτικό οξυγόνο του οικονομικού μας πολιτισμού. Οι εκτροπές προς τον αυταρχισμό ουδέποτε στάθηκαν εμπόδιο στην ανάπτυξη των βασικών οικονομιών που σήμερα δεσπόζουν στη Γηραιά Ήπειρο. Η Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία γεννήθηκε με μια πολιτική γενοκτονία: τον μαζικό τουφεκισμό δεκάδων χιλιάδων κομμουνάρων του 1871. Η σαραντάχρονη δικτατορία του Φράνκο στην Ισπανία και η σχεδόν πενηντάχρονη του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία δεν απέκλεισαν τις δυο χώρες από τον ευρωπαϊκό καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας και το ίδιο περίπου ισχύει για την επτάχρονη ελληνική χούντα. Και φυσικά η χιτλερική Γερμανία και η μουσολινική Ιταλία που βύθισαν όλο τον κόσμο στον θάνατο και στην καταστροφή προσέφεραν μιαν επικερδέστατη διέξοδο στην επιχειρηματική ελίτ που επένδυσε στη στρατικοποίηση της οικονομίας των δύο χωρών. Και όχι μόνον αυτών, αν λάβουμε υπόψη την απογείωση της αμερικανικής οικονομίας στη διάρκεια του πολέμου. 

Το αντεπιχείρημα σ’ αυτό το σκοτεινό παρελθόν της Ευρώπης είναι, όπως υποστηρίζουν οι γκουρού του φιλελευθερισμού, ότι ο μεταπολεμικός κανόνας, τουλάχιστον για την Ευρώπη, είναι η εμπέδωση του δημοκρατικού μοντέλου στις περισσότερες χώρες που παρέμειναν στον δρόμο της καπιταλιστικής ευημερίας. Ότι το κεϊνσιανό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης, που στηρίχθηκε στην κοινωνική διαπραγμάτευση και στο κοινωνικό κράτος, βρήκε την ιδεώδη πολιτική απεικόνισή του στη δημοκρατική εναλλαγή των κομμάτων στη διακυβέρνηση. Και ότι το μεγάλο ευρωπαϊκό πείραμα της ενιαίας, απελευθερωμένης αγοράς και του κοινού νομίσματος είναι και ένα πείραμα αναβάθμισης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Ξαφνικά η δημοκρατία αποκτά διπλή υπόσταση, ως εθνική και ως ευρωπαϊκή. Και οι Ευρωπαίοι αποκτούν διπλή πολιτική δύναμη. 

Σ’ αυτή την ειδυλλιακή αφήγηση παραλείπονται, βεβαίως, μερικές κρίσιμες λεπτομέρειες. Όπως, για παράδειγμα, η διατήρηση άκαμπτων δικομματικών εκλογικών συστημάτων τύπου Βρετανίας που αποκλείουν την πλειοψηφία από την εκπροσώπηση και τη διακυβέρνηση, η κατάρρευση του διαβρωμένου από τη διαπλοκή με τη μαφία και τις μυστικές υπηρεσίες κομματικού συστήματος της Ιταλίας πριν από δύο δεκαετίες και η διαδοχή του από τη σκανδαλώδη μπερλουσκονική μιντιοκρατία, η υποβάθμιση του Ευρωκοινοβουλίου σε έναν άχαρο γνωμοδοτικό ρόλο, ή τέλος η αλλεργία που προκαλεί η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, όπως συνέβη με το παρ’ ολίγον ελληνικό δημοψήφισμα. 

Ωστόσο, αν όλα αυτά αντιμετωπίζονταν ως αναπόφευκτες αποκλίσεις από τον «δημοκρατικό κανόνα» του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι πολύ διαφορετικό. Ο πανικόβλητος τρόπος με τον οποίο η ευρωπαϊκή νομενκλατούρα προσπαθεί να διασώσει την ελευθερία του κεφαλαίου, θυσιάζοντας ζωτικές ελευθερίες των ανθρώπων, ατομικές και συλλογικές, αποτελεί μια ομολογία διάψευσης του φιλελεύθερου μύθου πως αγορά και δημοκρατία, καπιταλισμός και λαϊκή κυριαρχία είναι έννοιες ταυτόσημες. Στον πυρήνα της προωθούμενης μεταρρύθμισης των ευρωπαϊκών συνθηκών βρίσκεται η προσπάθεια στεγανοποίησης της οικονομικής διαδικασίας και των πρωταγωνιστών της -κεφάλαια, αγορές, τεχνοκράτες της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής- από οποιαδήποτε επίδραση της δημοκρατικής διαδικασίας. Τα κέντρα λήψης των αποφάσεων και ρύθμισης (ή απορύθμισης) των αγορών μεταφέρονται σε ένα στενό επιτελείο τεχνοκρατών, στο οποίο συνυπάρχουν ανεξέλεγκτοι εκπρόσωποι του χρηματοπιστωτικού συστήματος, επιχειρηματικά λόμπι και πολιτικοί εκπρόσωποι λίγων ισχυρών χωρών. Μακριά από κάθε επίδραση των κοινωνιών που υποχρεούνται να αποδέχονται φοβισμένες τα εξουθενωτικά αποτελέσματα των πολιτικών αποφάσεων και δικαιούνται απλώς, στην καλύτερη περίπτωση, να διαμαρτύρονται διά της ψήφου τους κάθε τέσσερα χρόνια. 

Ακόμη και το τραγελαφικό επεισόδιο με τις «υπογραφές» του Σαμαρά υπό τον εκβιασμό της έκτης δόσης αποκαλύπτει μια βαθιά απέχθεια της ευρωκρατίας απέναντι στην ελεύθερη, δημοκρατική έκφραση του λαού. Τι είδους δέσμευση εκπροσωπούν οι υπογραφές κομμάτων τα οποία, προς το παρόν, είναι άγνωστο αν πραγματικά εκπροσωπούν τη λαϊκή πλειοψηφία; Κι αν οι εκλογές, όποτε γίνουν, φέρουν τα κόμματα της «μεγάλης συγκυβέρνησης» στη θέση μιας ισχνής μειοψηφίας; Να υποθέσουμε ότι θα τιμωρηθεί ο λαός για την αποκοτιά του με στέρηση δόσεων… 

Το παράδειγμα της Ευρωζώνης, αν και δεν είναι το μοναδικό όπως δείχνουν ο «τσαρικός» καπιταλισμός της Ρωσίας και ο «κομμουνιστικός» καπιταλισμός της Κίνας, είναι διδακτικό. Αν η υποβάθμιση της δημοκρατίας, η αποδυνάμωση της λαϊκής κυριαρχίας και ο ευνουχισμός του κοινοβουλευτισμού προβάλλονται ως όροι επιβίωσης της Ευρωζώνης, τι μας εμποδίζει να πιστέψουμε ότι το δημοκρατικό μοντέλο για το οποίο επαίρεται η ελίτ της Δύσης δεν ήταν παρά μια παρένθεση προορισμένη να κλείσει; Μήπως ο καπιταλισμός του μέλλοντός μας, καταδικασμένος να επιφέρει απίστευτης έκτασης κοινωνική καταστροφή και να προκαλεί κοινωνικές εκρήξεις, είναι υποχρεωμένος να τις αντιμετωπίζει με αυταρχισμό, καταστολή, νέες απολυταρχίες και σιδερένια φτέρνα; Μήπως η οικονομία της αγοράς και η δημοκρατία εξελίσσονται από σιαμαία -κατά τον φιλελεύθερο μύθο- αδέρφια σε αλληλοαποκλειόμενες καταστάσεις; 

Σ’ αυτά τα ρητορικά ερωτήματα υπάρχει, βέβαια, και μια αισιόδοξη οπτική. Η ολίσθηση του οικονομικού μας πολιτισμού σε όλο και πιο αντιδημοκρατικές, απολυταρχικές λύσεις είναι - μαζί με την κρίση που τον διατρέχει παγκόσμια- το σύμπτωμα του επιθανάτιου ρόγχου του. Ο ιστορικός κύκλος τριών αιώνων κλείνει. Κανείς δεν γνωρίζει, όμως, πόσο μακρόχρονη θα είναι αυτή η επιθανάτια αγωνία. Και το χειρότερο, κανείς δεν ξέρει πόσους από μας θα πάρει μαζί του, μέχρι η Ιστορία να του κλείσει τα μάτια. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι κοινωνίες διαθέτουν μία λύση: την ευθανασία.
 
ΠΗΓΗ: ΚΙΜΠΙ


Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Ανακοίνωση για όσα συμβαίνουν στο Πολυτεχνείο της Κρήτης.


      
Η πανεπιστημιακή κοινότητα εμβρόντητη παρατηρεί την συντελούμενη κατεδάφιση της Δημοκρατίας, τόσο στην ελληνική κοινωνία όσο και στο Πανεπιστήμιο. Οι πρόσφατες κινήσεις Πανεπιστημιακών, διαχρονικά παροικούντων στις Υπουργικές Αυλές, όπως του πρώην Πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης κ. Ι. Γρυσπολάκη, αποτελούν ακόμα ένα επεισόδιο στο έργο της καταστροφής του Δημόσιου Πανεπιστημίου. Έναν προάγγελο της οικτρής μοίρας που θα έχουν οι ακαδημαϊκές ελευθερίες στο «νέο» Πανεπιστήμιο όπως το «οραματίζεται» η κ. Υπουργός και οι σύμμαχοί της με το νόμο 4009/2011.

Η απόπειρα ποινικοποίησης της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, οι οποίες αποτελούν επιπλέον δημόσια εκφρασμένη γνώμη της συντριπτικής πλειονότητας της πανεπιστημιακής κοινότητας, συνιστά εγχείρημα πειθάρχησης και εκφοβισμού των πανεπιστημιακών και ανακαλούν «άλλες» εποχές. Ηχεί, μάλιστα, ειρωνικά, όταν γίνεται στο όνομα μιας νομιμότητας που πρώτο το υπουργείο έχει κατάφωρα παραβιάσει. 

Η Συσπείρωση Πανεπιστημιακών δηλώνει ότι θα εναντιωθεί με όλες της τις δυνάμεις σε πρακτικές που δεν έχουν χώρο στο πανεπιστήμιο μιας δημοκρατικής χώρας. Δηλώνει ότι στηρίζει τον συνάδελφο Δημήτρη Πατέλη στον αγώνα του, γιατί είναι ένας αγώνας εναντίον εκείνων που επιδιώκουν τον εκφοβισμό και τη σιωπή των πανεπιστημιακών.
 

Καλοπροαίρετα ή μη;

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011




 Ο συναγωνιστής Δ. Καζάκης, το «μέτωπο του όχι» και η ανάγκη για ένα «νέο μέτωπο αλληλεγγύης και ανατροπής»

Tου Βαγγέλη Αντωνίου
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι, μεταξύ αυτών και πολλοί από τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς, διαμορφώνουν ένα πλατύ και πολυσυλλεκτικό ακροατήριο για τις απόψεις, τις θέσεις και εντέλει την πολιτική κίνηση του Δημήτρη Καζάκη, όπως αυτή μορφοποιείται τόσο μέσα από το ΕΠΑΜ όσο και μέσα από τις πολιτικές του πρωτοβουλίες για το «μέτωπο του όχι».

Το αναμφισβήτητο αυτό γεγονός καθιστά αναγκαία την πιο προσεκτική και αναλυτική προσέγγισή μας, από τη σκοπιά της ριζοσπαστικής αριστεράς, στο «φαινόμενο» Καζάκη.

Ο υπογράφων το παρόν κείμενο, με την ιδιότητά του ως μέλους του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής, είχε πρόσφατα (16/11/11) απευθύνει κάλεσμα σε όλες τις οργανώσεις, κινήσεις και ανένταχτους της Αριστεράς στην Εύβοια για το ξεκίνημα ενός διαλόγου που θα κατέτεινε στην κοινή μετωπική δράση της Αριστεράς στην περιοχή μας. Στο πλαίσιο αυτό προσκαλέσαμε και το ΕΠΑΜ Λειβαδιάς (καθότι δεν υπάρχει ακόμη ΕΠΑΜ στη Χαλκίδα) και οι εκεί συναγωνιστές είχαν την καλοσύνη να αναρτήσουν στην ιστοσελίδα τους το πλήρες κείμενο με τους προβληματισμούς και την πρόσκλησή μας. Τα σχόλια που έχουν προστεθεί, μέχρι τώρα τουλάχιστον, έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και στην πλειοψηφία τους αφορούν κριτικές παρατηρήσεις για το χώρο του Μ.Α.Α., χαρακτηρίζοντάς μας ως απολειφάδι του ΣΥΡΙΖΑ ή ακόμη και ευρωλιγούρηδες, ενώ διχάζονται ως προς την ανάγκη να συνυπάρχει ή όχι στο «μέτωπο» ο «Αλαβάνος». Εμείς πάντως θα επιμείνουμε στην επικοινωνία μας και με το χώρο αυτό, άλλωστε ήδη ανταλλάσσουμε εμπειρίες γύρω από τον αγώνα ενάντια στα χαράτσια και την ανάγκη να συντονιστούμε πιο αποτελεσματικά στην ευρύτερη περιοχή μας.
Με βάση λοιπόν τα παραπάνω, θέλω από την αρχή να υπογραμμίσω ότι ο όποιος προβληματισμός αναπτυχθεί εδώ, εδράζεται σε μια συντροφική κριτική, τέτοια που θα μπορούσαμε να απευθύνουμε στο Συνασπισμό, στο ΚΚΕ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στο Δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας κ.ό.κ. Αλλά, επειδή, κάθε καινοφανές γεγονός στην πολιτική, κάθε δράση δημιουργεί, περίπου αυτομάτως, την αντανάκλαση, την αντήχηση, την αντίδρασή του στα υπόλοιπα πολιτικά υποκείμενα, θα επιχειρήσω παράλληλα να αναφερθώ και στις δικές μας υποκειμενικές αβελτηρίες.
Ο Καζάκης διαθέτει αναμφισβήτητη επιστημονική και γνωσιολογική συγκρότηση, που δεν περιορίζεται απλά στην οικονομία – που είναι άλλωστε και το πεδίο των σπουδών και της επαγγελματικής του ενασχόλησης – αλλά και μιας βαθιάς γνώσης της ιστορίας και της πολιτικής θεωρίας. Όλα αυτά είναι οπωσδήποτε στοιχεία μιας προσωπικότητας με εμβέλεια, δεν αρκούν όμως από μόνα τους για να εξηγήσουν τις διαστάσεις της ευρύτητας, της πολυσυλλεκτικότητας και της ικανότητας διεμβολισμού που προσλαμβάνει η κίνησή του.
Μια εξήγηση είναι η προσβασιμότητά του και η σχετικά συχνή παρουσία του σε μέσα ενημέρωσης. Θεωρώ ότι είναι εξήγηση εύκολη, πρόχειρη και ίσως στενόκαρδη. Πιστεύω ότι η παρουσία του σε μέσα ενημέρωσης προκαλείται από το γεγονός ότι πράγματι ο λόγος του έχει ακροατήριο, είναι αναλυτικός και συνάμα οξύς, είναι ενδιαφέρων.
Μια άλλη, εξίσου εύκολη, εξήγηση είναι το γεγονός ότι σε συνθήκες όξυνσης της κρίσης ευδοκιμούν τέτοια «φαινόμενα», γιατί υπάρχουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι που είναι ανοιχτοί σε διαφορετικές προσεγγίσεις και απόψεις. Υπάρχουν συνειδήσεις έτοιμες να μετατοπιστούν.
Όλες οι παραπάνω εξηγήσεις υπάρχουν αλλά δεν απαντούν από μόνες τους στο ερώτημα γιατί άραγε ευρύτερα ακροατήρια και διαθεσιμότητες αντί να συναντηθούν προνομιακά με τη ριζοσπαστική αριστερά, αντί να μαζικοποιούν έστω κινήσεις όπως η «σπίθα», που εμφανίζει προϊούσα αποσύνθεση, αντίθετα ενισχύουν την κίνηση του Καζάκη. Η οποία μάλιστα, σε εξαιρετικά μικρό χρονικό διάστημα, έχει συγκροτήσει ευάριθμους πυρήνες, με δικτύωση, με πειθαρχημένη και αρκετά αποτελεσματική οργάνωση. Το μπλοκ του ΕΠΑΜ στο Πολυτεχνείο διέθετε πλήθος, πειθαρχία και επικοινωνιακά ευκρινή παρουσία. Αντίστοιχη παρουσία – και μάλιστα άμεση – είχε το ΕΠΑΜ και στην κατάληψη της ΔΕΗ. Αν δηλαδή συγκρίνουμε με τη δική μας παρουσία (που περιορίζεται σε μερικές δεκάδες «κουρασμένα παλληκάρια» των ..ήντα και βάλε), άστο καλύτερα.
Θα επιχειρήσω εδώ να παραθέσω κάποιες απαντήσεις:
1. Ο Καζάκης έχει ξεπεράσει με τόλμη το κόμπλεξ της Αριστεράς να μιλά για την ιστορία, ακόμη και για την «πατριδογνωσία». Η Αριστερά, σε όλες της τις εκφράσεις, διακατέχεται ακόμη από φοβικά σύνδρομα, θεωρεί ότι η ιστορική αναδρομή θα ξύσει τις πληγές της. Κι όμως, η ανάδειξη της κόκκινης γραμμής που συνδέει ολόκληρη την ελληνική ιστορία, ιδιαίτερα δε τη νεώτερη ελληνική ιστορία, θα μπορούσε και πρέπει να είναι προνομιακό πεδίο για την Αριστερά, που δυστυχώς όμως φοβάται να το αναδείξει, μεταξύ άλλων πολλών ακόμη φοβικών της συνδρόμων.
2. Ο λόγος του Καζάκη απέναντι στα κρίσιμα και υπαρκτά διλήμματα: διαγραφή του χρέους, έξοδος από το ευρώ, εθνική ανεξαρτησία είναι από την αρχή σταθερός, καθαρός, σαφής και κατηγορηματικός. Αντίθετα ο λόγος της Αριστεράς όχι μόνο δεν είναι αλλά προσδιορίζεται από απίστευτους αστερίσκους, ναι μεν αλλά, δολιχοδρομίες, υπεκφυγές. Ακόμη και οι δυνάμεις εκείνες της Αριστεράς, που θεωρητικά θα έπρεπε να απαντούν με σαφήνεια απέναντι σ’ αυτά τα ερωτήματα, περιέργως – ή μήπως όχι και τόσο – τα βαφτίζουν ψευτοδιλήμματα, παραπέμποντας την απάντησή τους στη δευτέρα παρουσία.
3. Ο Καζάκης τελεί σε πλήρη επίγνωση ότι η όξυνση της κρίσης αφενός προκαλεί μια εμβάθυνση της πόλωσης στο κοινωνικό πεδίο και αφετέρου εντείνει την οριζόντια ρηγμάτωση που διαπερνά όλες τις ιστορικά διαμορφωμένες πολιτικές παρατάξεις, ως απόρροια μάλιστα του πρώτου. Αυτό διαμορφώνει τους όρους για πολύπλευρη διεύρυνση ενός κοινωνικού και πολιτικού ακροατηρίου, ευήκοου μάλιστα σε απόψεις που διατυπώνονται «επιθετικά», με αιχμές και όχι αμβλύνσεις και στρογγυλέματα.
4. Ο Καζάκης αντιλήφθηκε γρήγορα ότι μάχες οπισθοφυλακών, μετωπικά σχήματα με προσωπικότητες-σύμβολα που παραπέμπουν σε άλλες εποχές, εξαντλητικές ασκήσεις ομφαλοσκοπήσεων, θνησιμαίες διεργασίες διαλόγου κ.λ.π. δεν έχουν μέλλον. Με άλλα λόγια ο Καζάκης κάνει πολιτική. Και η αλήθεια είναι ότι το κάνει με εξαιρετική αυτοπεποίθηση και έχοντας άριστη συναίσθηση του χωροχρόνου στον οποίο κινούμαστε.
Αυτές είναι ορισμένες, θεωρώ καίριες, απαντήσεις που ερμηνεύουν την εμβέλεια του Καζάκη και ταυτόχρονα δίνουν το περίγραμμα πολλών σημείων που αφορούν τις δικές μας ανεπάρκειες.
Ας έλθουμε τώρα σε ορισμένες πλευρές της φυσιογνωμίας αυτού του πολιτικού μορφώματος που οικοδομεί ο Καζάκης:
1. Είναι προφανές ότι χαρακτηρίζεται από μια εντελώς προσωποπαγή συγκρότηση, που επικαθορίζεται από την κυριαρχία της προσωπικότητας του ίδιου του αρχηγού. Το χαρακτηριστικό αυτό δεν είναι ξένο στην ιστορικότητα της Αριστεράς, παραπέμπει πάντως σε ιστορικά υποδείγματα κυρίως τριτοκοσμικού – και μάλλον περονιστικού – χαρακτήρα.
2. Περιστοιχίζεται από προσωπικότητες τύπου Δημ. Αντωνίου, το συμπολίτη μας γιατρό καρδιολόγο, ο οποίος, στην πρώτη φάση του κινήματος της πλατείας το καλοκαίρι, στη Χαλκίδα, συμπεριφερόμενος και αυτοαναγορευόμενος ως «καθοδηγητής» των πιτσιρικάδων του facebook, που πολλοί τον έβλεπαν με δέος γιατί «τόλμησε να κάνει μήνυση στον εθνοπροδότη Παπούλια» και αφού απαίτησε ανεπιτυχώς 2-3 φορές να τον εκλέξει η συνέλευση της Χαλκίδας ως «εκπρόσωπο» στο πανελλαδικό συντονιστικό – που δεν υπήρχε -, στη συνέχεια αναχώρησε για «άλλες πολιτείες». Αναζητώντας την τύχη του ως «παράγοντας εθνικής εμβέλειας», συνεντευξιαζόμενος – μετά πολλών κυβιστήσεων – με το Χίο στο Kontra channel και σε διάφορα άλλα «περιφερειακά» – όσο και παρακμιακά – μέσα ενημέρωσης. Ο Δ.Αντωνίου φιγουράρει ανελλιπώς στις ανά την ελληνική επαρχία περιοδείες του ΕΠΑΜ μαζί με τον Καζάκη ως ομιλητής στο βήμα.
3. Το πανελλαδικό καθοδηγητικό όργανο του ΕΠΑΜ βρίθει από τέτοιου τύπου προσωπικότητες, όπως λ.χ. διαφόρους απόστρατους ναυάρχους κ.λ.π. Ορισμένες τουλάχιστον τοπικές οργανώσεις του ΕΠΑΜ, μέσω των ιστοσελίδων τους, αναγορεύουν σε «συνδέσμους» διάφορες κινήσεις και ιστότοπους, που παραπέμπουν ευθέως σε ορισμένου τύπου «πατριωτικούς» πυρήνες.
Μου λένε πολλοί φίλοι, ακόμη και παλιοί και νυν σύντροφοι: «Μα καλά, που είναι το πρόβλημα; Κι ο Άρης μάζευε δίπλα του χωροφύλακες και βασιλόφρονες αξιωματικούς. Η προσωπικότητα του Καζάκη και η εν γένει «ιδεολογική» ταυτότητα του ρεύματος αυτού έχει αριστερό πρόσημο, συμβάλλει έτσι στη διεύρυνση της αριστερής ιδεολογίας μέσα σε στρώματα που εγκαταλείπουν το δικομματισμό, ακόμη και σε κομμάτια της «λαϊκής δεξιάς». Συμφωνώ απολύτως. Πιστεύω μάλιστα ότι η ριζοσπαστική Αριστερά θα πρέπει να μη φοβηθεί την ώσμωση με όλο αυτό τον κόσμο του πρώην δικομματισμού, που είτε με ταξικό αισθητήριο είτε μέσω μιας προϊούσας ριζοσπαστικοποίησης είναι έτοιμος και διαθέσιμος να πυκνώσει τις γραμμές του λαϊκού κινήματος, του λαϊκού μετώπου.
Ας δούμε όμως ορισμένες πλευρές, που εγώ τουλάχιστον πιστεύω ότι εμπεριέχουν εν σπέρματι και εν δυνάμει κινδύνους για ένα Μέτωπο :
1. Ο Καζάκης έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι «από τη σημερινή Βουλή της ντροπής τρεις άνθρωποι ξεχωρίζουν και διασώζουν τη χαμένη τιμή του κοινοβουλίου: ο Καμένος, η Σακοράφα και ο Λαφαζάνης». Η αναφορά, όχι τυχαία νομίζω, είναι επιτηδευμένη και στοχευμένα πολυσυλλεκτική. Ένας από την κάθε «ιστορική» παράταξη: Δεξιά, Κέντρο, Αριστερά.
2. Αυτού του τύπου η ρητορική, εκτός του ότι – συνειδητά ή όχι, πάντως απολύτως βουλησιαρχικά – καταργεί υπαρκτές διαφορές με κριτήρια την ιδεολογία και την πολιτική, διαμορφώνει υπόρρητα ένα νέου τύπου διαχωρισμό: αυτοί που είναι με την «πατριωτική» γραμμή και οι άλλοι.
3. Ο Καμένος όμως, που δηλώσεις και τοποθετήσεις του φιλοξενούνται αφειδώς σε όλα τα ιστολόγια του ΕΠΑΜ, με ποιο ακριβώς κριτήριο εντάσσεται στο λαϊκό μέτωπο; Γιατί η στάση του απέναντι στην 1η και 2η δανειστική σύμβαση, η ανυπακοή του στην κομματική στρούγκα, οι καταγγελίες του για τον πραγματικά ύποπτο ρόλο της «αγίας» οικογένειας Παπανδρέου και τη σχέση της με τον «αστερισμό» των διεθνών κερδοσκόπων, ακόμη και η πολεμική του απέναντι στη «νέα τάξη πραγμάτων», δεν παραπέμπει υποχρεωτικά σε μια από προοδευτική σκοπιά αντίσταση. Θυμίζω ότι ανάλογες τοποθετήσεις, ακόμη πιο ακραίες μάλιστα, έχει η «Χρυσή Αυγή», ενάντια στη σιωνιστική νέα τάξη κ.λ.π. Ο Καμένος, όπως και ο Βορίδης, είναι απ’ αυτούς που στο παρελθόν έχουν βάψει τα χέρια τους με αίμα (θυμίζω τον τραυματισμό από περίστροφο στελέχους του ΠΑΣΟΚ στο Μπραχάμι, σε προεκλογική περίοδο από τραμπούκους του Καμένου). Μια ολόκληρη «φράξια» της ΚΥΠ κινείται εδώ και χρόνια στην «πατριωτική» γραμμή Καμένου και άλλων, με οριζόντια μάλιστα διασύνδεση τόσο μέσα στο ΠΑΣΟΚ όσο και στη δεξιά-ακροδεξιά.
4. Ο Καζάκης σε ραδιοφωνικές εκπομπές του ακροβατεί πολλές φορές επικίνδυνα. Την επόμενη μέρα της ορκωμοσίας της κυβέρνησης Παπαδήμου εγκαλούσε τον Άδωνι «να δούμε τώρα αν ο μπουμπούκος θα κάνει ντου στα καράβια των εφοπλιστών για να διώξει τους φιλιππινέζους και τους πακιστανούς, που παίρνουν τις δουλειές από τους Έλληνες ναυτεργάτες». Συναγωνιστή Καζάκη και σύντροφοι του ΕΠΑΜ, συμπαθάτε με, αλλά η αποκάλυψη της πατριδοκαπηλίας της ακροδεξιάς δεν γίνεται με τέτοιους όρους, χαϊδεύοντας τα ξενοφοβικά ανακλαστικά αυτού του ακροατηρίου.
5. Κατά την άποψή μου, πολύ καλά κάνει ο Καζάκης και εγκαλεί δυνάμεις της Αριστεράς για ευρωλιγούρα, για ατολμία και ανεπάρκεια σε κρίσιμες στιγμές – όπως το δημοψήφισμα. Πολύ καλά κάνει επίσης όταν, απέναντι στις διάφορες, διαδοχικές κωλοτούμπες της πλειοψηφίας της ηγεσίας του ΣΥΝ περί αναδιαπραγμάτευσης – του μνημονίου ή του χρέους, ουδείς κατάλαβε -, ευρωομόλογων, αναμασημάτων των απόψεων βαρουφάκηδων και σια, εξαρχής, σταθερά και κρυστάλλινα προβάλει την απάντηση για άρνηση πληρωμής του χρέους και έξοδο από το ευρώ.
6. Υπάρχει όμως μια αίσθηση που αναδύεται από τη συνολική εκφορά του λόγου του που παραπέμπει ευθέως σε μια εθνικά υπερήφανη αναδίπλωση. Σε μια ελληνική εκδοχή μπααθισμού – για να μην πω κανταφισμού. Με λίγα λόγια, ισχυρίζομαι ότι αριστερή πολιτική χωρίς το διεθνισμό σαν «καταστατικό» της στοιχείο, απλώς δεν υπάρχει. Το να επιχειρείς να κάνεις αριστερή-προοδευτική πολιτική, ακροβατώντας ανάμεσα στον εκλαϊκευμένο μαρξισμό και στον εθνικοπατριωτισμό, μπορεί να το καταφέρνεις συγκυριακά, ειδικά μάλιστα όταν διαθέτεις τα στοιχεία της χαρισματικής προσωπικότητας. Σίγουρα όμως, κάποια κρίσιμη στιγμή – και τέτοιες έχουμε πολλές μπροστά μας – κινδυνεύεις να γλιστρήσεις …
Επαναλαμβάνω, όλα τα παραπάνω, που απευθύνονται και στους συναγωνιστές του ΕΠΑΜ, αποτελούν στοιχεία συντροφικής κριτικής, που σε συνθήκες μετωπικού κοινού αγώνα είναι ακόμη πιο απαραίτητη.
Ταυτόχρονα, αποτελούν στοιχεία ακόμη πιο αυστηρής αυτοκριτικής στους δικούς μου συντρόφους, στο δικό μας χώρο. Ενόψει μάλιστα της επικείμενης Πανελλαδικής Σύσκεψης του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής, σύσκεψη που πάνω απ’ όλα πρέπει να αποφασίσει πάνω στο κρίσιμο θέμα της φυσιογνωμίας μας ως χώρου, της επείγουσας ανάγκης να επιταχύνουμε την οργάνωσή μας, να οξύνουμε τη μετωπική πολιτική μας παρέμβαση.
Κλείνοντας, θα επαναλάβω μια προτροπή που μου έκανε πρόσφατα ένας παλιός σύντροφος: «Πες στον Αλέκο να παίξει μπάλα. Μόνο αυτός από ολόκληρη την Αριστερά μπορεί να παίξει σε επίπεδο Champions League». Σύντροφοι, ας το καταλάβουμε όλοι μας, ξεκινώντας από το σύντροφο Αλέκο. Μακάρι να είχαμε, δεν έχουμε όμως, τη χρονική πολυτέλεια να γλείφουμε τις πληγές μας, να αναπαράγουμε μέσα μας τα φοβικά σύνδρομα μήπως την ξαναπατήσουμε, όπως στις δημοτικές εκλογές. Μήπως οι μηχανισμοί του ΣΥΝ μας προβοκάρουν, μήπως «δεν μας παίζουνε οι φιλενάδες μας». Σύντροφε Αλέκο, στο έχω ξαναγράψει, μπες μπροστά, αποφασιστικά, ξεκλείδωσε εσύ – ξέρεις τους τρόπους – τη διπλομανταλωμένη πόρτα των μέσων επικοινωνίας. Από δίπλα, σε καθημερινή βάση, όλοι οι άλλοι οι πιο «αναγνωρίσιμοι», να πετροβολάνε διαρκώς τα κλειστά παράθυρα. Κι εμείς όλοι «από κάτω», πλάτη-πλάτη, με το «μαχαίρι στα δόντια», να ανοίγουμε κάθε μέρα έστω και μια χαραμάδα ο καθένας μας.
Χαλκίδα, 26/11/2011
Βαγγέλης Αντωνίου

Σημείωση δική μας :
1. Κάποια από τα στοιχεία που παρουσιάζει ο κος Βαγγέλης Αντωνίου, όπως για παράδειγμα οι δήθεν περιοδείες του συνεπώνυμου του και συντοπίτη του γιατρού Δημήτρη Αντωνίου μαζί με το Δημήτρη Καζάκη αποτελούν φαντασιακό προιόν του ιδίου. Προφανώς πήρε αφορμή από την πρόσφατη εκδήλωση στην Κόρινθο οπού είχαν κληθεί και οι δύο (Δ.Καζάκης & Δ.Αντωνίου από τους διοργανωτές. Μέσα στις πάμπολλες εκδηλώσεις/παρουσίες του Δ.Καζάκη ανά την Ελλάδα το να συμπέσει σε κάποια από αυτές με τον Δ. Αντωνίου προφανώς δεν συνιστά “Περιστοιχίση από προσωπικότητες τύπου Δημ. Αντωνίου”. Προφανώς κάποιο προσωπικό θέμα ή οτιδήποτε τοπική αντιδικία μπορεί να υπάρχει, αν υπάρχει,  μεταξύ των κων Αντωνίου δεν μπορεί να γίνεται λόγος για να γράφουμε αρλούμπες και τσιτάτα.
2.  Δεν υπάρχει  πανελλαδικό καθοδηγητικό όργανο όπως αυτό περιγράφεται : “Το πανελλαδικό καθοδηγητικό όργανο του ΕΠΑΜ βρίθει από τέτοιου τύπου προσωπικότητες, όπως λ.χ. διαφόρους απόστρατους ναυάρχους κ.λ.π. Ορισμένες τουλάχιστον τοπικές οργανώσεις του ΕΠΑΜ, μέσω των ιστοσελίδων τους, αναγορεύουν σε «συνδέσμους» διάφορες κινήσεις και ιστότοπους, που παραπέμπουν ευθέως σε ορισμένου τύπου «πατριωτικούς» πυρήνες.”
Τα προσωρινά κεντρικά όργανα , σε ένα σύνολο 45 ανθρώπων αντιπροσωπευτικά έχουν 1-2 περιπτώσεις αποστράτων. Ούτε “βρίθει” ούτε “βρώμη”, ούτε “αλεύρι” ούτε ρίγανη. Το δε πιο αστείο ως επιχείρημα του “καλόπιστου” είναι πως στις ιστοσελίδες των τοπικών ΕΠΑΜ υπάρχουν Links(σύνδεσμοι) ή/και αρθρογραφία. Μήπως κατά τον κο Βαγγέλη Αντωνίου πρέπει να ζητούν την άδεια του πρώτα ; Γιατί κατ’ αυτόν αποτελεί “μίασμα” το να παρατίθενται απόψεις και άρθρα ή τουλάχιστον αυτήν την εντύπωση θέλει να εμφανίσει…
Πριν 3 αιώνες μια ψυχή είχε πει…” μπορεί να μη συμφωνώ σε τίποτα μαζί σου , αλλά θα υπερασπιστώ εως θανάτου το δικαίωμα σου να εκφράζεις τη διαφωνία”.
Η δική του άποψη βέβαια φιλοξενείται και από εμάς εδώ χωρίς περικοπές ή διαχωρισμούς .