Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

Ο πόλεμος που μας απειλεί δεν είναι ένας ακόμη περιφερειακός πόλεμος...

Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι έτοιμοι να βομβαρδίσουν την Συρία. Ο λόγος; Ανθρωπιστικός! Η υποκρισία στο απόγειο της. Το παραμύθι έχει ως εξής: το καθεστώς Άσαντ στη Συρία επιτέθηκε με δηλητηριώδη αέρια σε περιοχές αμάχων που ελέγχονται από τους «αντικαθεστωτικούς αντάρτες» με αποτέλεσμα χίλιοι και πάνω νεκροί. Το παραμύθι έχει δυο πηγές. Τους «αντικαθεστωτικούς αντάρτες» και τις στρατιωτικές αρχές του Ισραήλ (βλέπε Μοσάντ).

 Στημένη προβοκάτσια εξαρχής…

Κανείς ανεξάρτητος παρατηρητής δεν επιβεβαιώνει το συμβάν και κυρίως ότι προέρχεται από ενέργεια των δυνάμεων του καθεστώτος Άσαντ. Δεν έχει καμιά σημασία. Οι εκπρόσωποι της Ουάσινγκτον, του Λονδίνου και του Παρισιού βγαίνουν σχεδόν ταυτόχρονα και χωρίς να χάσουν χρόνο δηλώνουν ότι η εμπλοκή της κυβέρνησης Άσαντ είναι «αδιαμφισβήτητη» και ότι οι κυβερνήσεις τους είναι έτοιμες να βομβαρδίσουν εγκαταστάσεις με χημικά όπλα των Συριακών ενόπλων δυνάμεων. Από εκεί και πέρα ανέλαβαν τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης διεθνώς.

Παρ’ όλα αυτά καμιά απόδειξη δεν έχει παρουσιαστεί μέχρι σήμερα για αυτή την «αδιαμφισβήτητη» εμπλοκή της κυβέρνησης Άσαντ. Ακόμη και τα επίσημα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία μεταδίδουν τις επιφυλάξεις των αρμόδιων υπηρεσιών. «Έτσι, ενώ η υφυπουργός Τζον Κέρι, δήλωσε τη Δευτέρα ότι οι σχέσεις μεταξύ της επίθεσης και της κυβέρνησης Άσαντ είναι «αναμφισβήτητη», Αμερικανοί αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών δεν είναι τόσο βέβαιοι ότι η ύποπτη χημική επίθεση διεξήχθη με βάση διαταγές του Άσαντ, ούτε είναι ακόμα και εντελώς σίγουροι ότι διεξήχθη από τις κυβερνητικές δυνάμεις, δήλωσαν οι αξιωματούχοι.» (AP, 29/8/2013).

Ωστόσο, η μηχανή του πολέμου μπήκε μπροστά. Η καλλιέργεια της πολεμικής επέμβασης στη Συρία προετοιμάζεται ενεργά από τον Μάρτιο του 2012. Τότε ήταν που ξεκίνησε η προσπάθεια να αναφλεγεί εμφύλιος στη χώρα με την εισροή σ’ αυτήν «αντικαθεστωτικών ανταρτών», οι περισσότεροι εκ των οποίων αποδείχτηκε ότι ήταν μισθοφόροι τζιχαδιστές σαν αυτούς που πολέμησαν στο Ιράκ, Ιράν, Αφγανιστάν και πιο πρόσφατα στη Λιβύη υπό τις διαταγές και την χρηματοδότηση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Μάλιστα αρκετοί απ’ αυτούς πήγαν στη Συρία αμέσως μόλις πήραν εξιτήριο από ελληνικά νοσηλευτικά ιδρύματα όπου αποθεραπεύτηκαν μετά τον πόλεμο διάλυσης και διαμελισμού της Λιβύης. Με χρηματοδοτική βιτρίνα κάποιους εμίρηδες από το Κουβέιτ και την Αραβία, οι μισθοφόροι τζιχαδιστές ανέρρωσαν στην Ελλάδα προκειμένου να αναλάβουν τη νέα αποστολή τους στη Συρία. Αυτό το νόημα έχει η προσέλκυση «ιατρικού τουρισμού» κατά τους κυβερνώντες και την τρόικα.

Ωστόσο ήδη από το καλοκαίρι του 2012 τα πράγματα δεν φαίνονταν καλά για τους «αντικαθεστωτικούς αντάρτες». Αποδείχτηκαν μεγαλύτεροι σφαγείς του πληθυσμού απ’ ότι υπήρξε ποτέ το καθεστώς Άσαντ κι έτσι ο λαός της Συρίας δεν τους στήριξε, ούτε τους διευκόλυνε να στήσουν μόνιμους θύλακες μέσα στη χώρα. 
 
Αυτή την απείθειά του, ο λαός της Συρίας την πλήρωσε πολύ ακριβά με εκατόμβες θυμάτων, μιας και οι «αντικαθεστωτικές δυνάμεις», όποτε έπαιρναν τον έλεγχο μιας περιοχής εφάρμοζαν τακτικές μαζικής σφαγής των «καθεστωτικών» – που ήταν όποιος δεν συμπαρατασσόταν μαζί τους – και αφήνοντας πίσω τους καμένη γη όταν αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν την περιοχή που είχαν καταλάβει. Από την άλλη, καθώς δεν μπόρεσαν να στρατολογήσουν μαζικά από τον γηγενή πληθυσμό της Συρίας και από λιποτάκτες του Συριακού στρατού, παρέμειναν ένα ξένο στοιχείο. Δηλαδή οι συμμορίες κυρίως μισθοφόρων που ήταν εξαρχής.

Η εμπλοκή της Ρωσίας

Όμως, όπως συμβαίνει πάντα σε ανάλογες καταστάσεις με τον υπόκοσμο, οι συμμορίες των «αντικαθεστωτικών» άρχισαν να σφάζονται μεταξύ τους και να διασπόνται σε ακόμη περισσότερες αυτοκέφαλες σπείρες. Η Συρία με άμεση πρακτική ενίσχυση των Ρώσων, αντιμετώπισε αποτελεσματικά τις δυνάμεις των «αντικαθεστωτικών ανταρτών» χωρίς ακόμη και σήμερα να εμπλέξει στην αναμέτρηση τις καθαυτό ένοπλες δυνάμεις της.
 
 Με την βοήθεια και ειδικών δυνάμεων από την Ρωσία (λέγεται ότι έδρασαν ή και δρουν ακόμη ανεπίσημα μαζί με τις δυνάμεις ασφαλείας της Συρίας, ενισχυμένα κλιμάκια ειδικών δυνάμεων σπετζνάτ από την Ρωσία) οι δυνάμεις ασφαλείας της Συρίας κατόρθωσαν να αντιμετωπίσουν τους μισθοφόρους από τη Δύση και να εγκλωβίσουν σε συγκεκριμένους θύλακες τους «αντικαθεστωτικούς αντάρτες».

Έτσι άλλαξε η τακτική και άρχισαν οι προβοκάτσιες. Οι «αντικαθεστωτικοί» προσπάθησαν τον περασμένο Νοέμβριο να εμπλέξουν την Τουρκία σε πόλεμο με την Συρία, αλλά έκοψαν την φόρα του Ερντογκάν και του ΝΑΤΟ οι μαζικές διαδηλώσεις του τουρκικού λαού σ’ όλες τις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας με κεντρικό σύνθημα «όχι στον πόλεμο». Πρελούδιο της μεγάλης εξέγερσης του τουρκικού λαού που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και απειλεί άμεσα το καθεστώς Ερντογκάν.

Όλα αυτά είναι η προϊστορία ενός προμελετημένου πολέμου. Η τεχνική που ακολούθησαν οι ΗΠΑ, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ στην Λιβύη, απέτυχε στην περίπτωση της Συρίας. Αυτός είναι κι ο βασικός λόγος που επελέγη τώρα μια παλιότερη και εντελώς ξεπερασμένη τεχνική προετοιμασίας της άμεσης στρατιωτικής επέμβασης. Επέλεξαν να ακολουθήσουν την ίδια τεχνική που χρησιμοποίησαν στην περίπτωση του Κοσσόβου και του Ιράκ. Έστω κι αν η προβοκάτσια είναι τόσο μα τόσο εμφανής, που ακόμη και οι επίσημες υπηρεσίες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ διστάζουν να της δώσουν εγκυρότητα.

Η αλήθεια είναι ότι οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ βιάζονται να ξεκινήσει το μακελειό και δεν πολυνοιάζονται για την αληθοφάνεια της προβοκάτσιας που θέλουν να χρησιμοποιήσουν ως άλλοθι. Βέβαια, άλλο τι θέλουν και άλλο τι μπορούν. Μια στρατιωτική επιχείρηση εναντίον της Συρίας δεν είναι μια απλή υπόθεση. Ακόμη κι αν περιοριστεί σε αεροπορικούς βομβαρδισμούς και χτυπήματα ακριβείας. Η αντιαεροπορική άμυνα των Σύρων, ενισχυμένη με συστοιχίες S-300 που λένε ότι χειρίζονται μικτά πληρώματα από Συρία και Ρωσία, έχουν αποδείξει ότι δεν χωρατεύουν.

Όταν το ΝΑΤΟ έβαλε πέρυσι τον Ερντογκάν να δοκιμάσει την αποτελεσματικότητα της αεράμυνας των Σύρων, κανένα από τα τουρκικά αεροσκάφη που στάλθηκαν να διεισδύσουν τον εναέριο χώρο της Συρίας δεν σώθηκε. Όλα καταρίφθηκαν. Η Τουρκία διαμαρτυρήθηκε για μια κατάρριψη, αλλά οι στρατιωτικές πληροφορίες εκ Ρωσίας αναφέρουν καταστροφή τουλάχιστον 6 πολεμικών αεροσκαφών της Τουρκίας που προσπάθησαν να διεισδύσουν από διαφορετικά σημεία στον εναέριο χώρο της Συρίας.

Μια αναμέτρηση με απρόβλεπτες συνέπειες

Η ισχυρή αεράμυνα της Συρίας έκανε τους Βρετανούς να το ξανασκεφτούν και να δηλώσουν ότι δεν θα συμμετάσχουν στο «πρώτο πλήγμα» εναντίον της Συρίας. Δεν θέλουν οι πιλότοι και τα αεροσκάφη τους να αποτελέσουν το δόλωμα με σκοπό οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να εντοπίσουν τις «τρύπες» στην αεράμυνα της Συρίας. 
 
Ελπίζω ειλικρινά τα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων της χώρας και κυρίως της πολεμικής αεροπορίας να έχουν την ελάχιστη τσίπα να αρνηθούν κατηγορηματικά να αναλάβουν οι δικοί μας πιλότοι και τα δικά μας αεροπλάνα το ρόλο του δολώματος. Γιατί αν περιμένει κανείς από τους κυβερνώντες, τότε πολύ φοβάμαι ότι το έχουμε χάσει ήδη το παιχνίδι. 

Η προσπάθεια άμεσης εμπλοκής της χώρας σ’ έναν τέτοιο πόλεμο δεν σηκώνει «εγώ απλά εκτέλεσα διαταγές». Είναι καραμπινάτη εθνική προδοσία και συνιστά έγκλημα κατά της ανθρωπότητας με βάση το διεθνές δίκαιο, μιας και η πολεμική αυτή επέμβαση δεν έχει κανένα, μα κανένα έρεισμα στη διεθνή νομιμότητα. 
 
Επομένως μια τέτοια διαταγή απ’ όπου κι αν προέρχεται είναι εντελώς παράνομη, ανήθικη και παραβιάζει ακόμη και τον όρκο όσων υπηρετούν στις ένοπλες δυνάμεις.
 
  Η άρνηση εκτέλεσης μιας τέτοιας διαταγής είναι η μόνη πατριωτική, νόμιμη, ηθική και έντιμη στάση ενός που φέρει εθνόσημο για την άμυνα της χώρας.  
 
Διαφορετικά γίνεται συνεργός σε εθνική προδοσία και κοινός εγκληματίας που οφείλει και είναι σίγουρο ότι θα λογοδοτήσει στον ελληνικό λαό.    

Οι ΗΠΑ όντως αντιμετωπίζουν ένα σοβαρό επιχειρησιακό πρόβλημα σ’ αυτόν τον πόλεμο. Το κράτος και οι ένοπλες δυνάμεις της Συρίας δεν έχουν διαλυθεί, ούτε έχουν εξαγοραστεί, όπως έγινε στο Ιράκ και επέτρεψε στην εισβολή της «συμμαχίας των προθύμων» το 2003. Όχι ότι δεν προσπάθησαν, αλλά μέχρι στιγμής δεν τους βγήκε. Από την άλλη βιάζονται να χτυπήσουν και πρέπει να εξασφαλίσουν ότι πριν πατήσουν στο έδαφος της Συρίας οι μεραρχίες του ΝΑΤΟ (κυρίως από Αμερικανούς, αλλά και Τούρκους, Γερμανούς, Γάλλους, Ολλανδούς, κοκ) που έχουν συγκεντρωθεί για τον σκοπό αυτό στα σύνορα της Τουρκίας και της Ιορδανίας, δεν θα βρουν ισχυρή ένοπλη αντίσταση.

Για να συμβεί αυτό θα πρέπει τα πλήγματα που θα δεχθεί η Συρία από την αεροπορία και το ναυτικό της νέας «συμμαχίας των προθύμων» να τσακίσουν το ηθικό του πληθυσμού και την οργανωμένη άμυνα της χώρας. 
 
Μπορούν να το κάνουν; Θα το δούμε. Γιατί απέναντι στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δεν είναι μόνο η Συρία, αλλά και η Ρωσία, η οποία όχι μόνο στελεχώνει την αεράμυνα του Άσαντ, αλλά δήλωσε ότι θα κρατήσει και τη ναυτική βάση που διαθέτει στη Συρία ανοιχτή. Επίσης, το Ρωσικό επιτελείο καλοβλέπει την ιδέα να αξιοποιηθεί η Συρία για να δοθεί ένα αποφασιστικό μάθημα στο ΝΑΤΟ, σαν αυτό που εισέπραξαν οι Σοβιετικοί στο Αφγανιστάν.

Μόνο που αυτή τη φορά τα πράγματα είναι πολύ πιο επικίνδυνα. Για πρώτη φορά οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ καλούνται να αναμετρηθούν όχι απευθείας με τη Ρωσία, αλλά με τη Ρώσικη πολεμική τεχνολογία, όχι του προηγούμενου αιώνα, αλλά αιχμής. Κι αυτό είναι μια πτυχή του πολέμου που δεν πρέπει να μας ξεφεύγει. 
 
Το αν θα κατορθώσει η πολεμική αεροπορία και το ναυτικό των ΗΠΑ να επαναλάβει την εκστρατεία από αέρος που εφάρμοσε στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ και στη Λιβύη εναντίον της Συρίας με τα ίδια καταστροφικά αποτελέσματα στις υποδομές της χώρας, είναι ένα μεγάλο στοίχημα για το Πεντάγωνο. Θα πρέπει να αποδείξει στην πράξη ότι οι νέες γενιές έξυπνων όπλων από αέρος, οι τόμαχοκ και οι κρουζ, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και όλα τα άλλα πανάκριβα οπλικά συστήματα με τα οποία εξοπλίζεται  σωρηδόν το Πεντάγωνο, δίνει τη δυνατότητα στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να χτυπά όπου θέλει, όποιον θέλει, όποτε θέλει χωρίς δυνατότητα αποτελεσματικών αντίμετρων.
 
 Και τώρα καλείται να το αποδείξει αυτό απέναντι σ’ ένα πυκνό δίκτυο αεράμυνας με βασικό οπλικό σύστημα τους S-300 που ποτέ ξανά δεν έχει αντιμετωπίσει στο πεδίο της μάχης η δυτική πολεμική αεροπορική και πυραυλική τεχνολογία.

Ένας ακόμη πόλεμος για την παγκόσμια κυριαρχία.

Το στοίχημα αυτό δεν είναι κρίσιμο μόνο για τη δυνατότητα των ΗΠΑ, αλλά και του ΝΑΤΟ να ενισχύουν την παγκόσμια κυριαρχία τους και με στρατιωτικά μέσα, αλλά και για τους μελλοντικούς σχεδιασμούς του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος. Στην παγκόσμια αγορά οπλικών συστημάτων παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ κυριαρχούν έχοντας περίπου το 40%, η Ρωσία του Πούτιν αποδεικνύεται ένας πολύ σοβαρός ανταγωνιστής αν και διαθέτει μόλις το 6%. 
 
Η αναμέτρηση σε αποτελεσματικότητα των δυο βασικών παραγωγών οπλικών συστημάτων, που βασίζονται σε δυο ριζικά διαφορετικές φιλοσοφίες κόστους και οφέλους στο πεδίο της μάχης, θα κρίνει το ποιος θα κυριαρχήσει στον ανταγωνισμό των εξοπλισμών που αισίως φτάνει στα επίπεδα του ψυχρού πολέμου.    

Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε ότι το κυνηγητό των εξοπλισμών έχει πάρει τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά το τελευταίο παγκόσμιο κραχ το 2008, τρελές διαστάσεις. Δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ και η Ρωσία. Ούτε μόνο η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία που έχουν πυροδοτήσει έναν ξέφρενο κυνηγητό εξοπλισμών. Σήμερα υπάρχουν πάνω από 1.200 εργοστάσια σε 98 χώρες που παράγουν πλήρη σειρά ελαφρών πολεμικών όπλων και πυρομαχικών για όποιον έχει να πληρώσει, δηλαδή για την ελεύθερη αγορά. Με τη ζήτηση να τροφοδοτεί διαρκώς την προσφορά

Ταυτόχρονα διεξάγεται ένας απίστευτα οξύτατος ανταγωνισμός τόσο στον τομέα της αεροδιαστημικής με διαρκώς και νεότερες γενιές πολεμικών αεροσκαφών, συμβατικών πυραύλων και στρατιωτικών δορυφόρων.

Το ίδιο και στην ανάπτυξη του πολεμικού ναυτικού που έχει ξανά αποκτήσει τη σημασία που είχε στην εποχή των πολέμων για τον έλεγχο των θαλασσίων οδών. Έτσι σήμερα βλέπουμε όχι μόνο την Κίνα να ναυπηγεί δικά της αεροπλανοφόρα, αλλά και την Ινδία. Επίσης, εντελώς πρόσφατα η Ιαπωνία αποκάλυψε την κατασκευή ενός ακόμη πολεμικού σκάφους που χαρακτηρίζει «αντιτορπιλικό», αλλά στην πραγματικότητα αποτελεί το μεγαλύτερο πολεμικό σκάφος που ναυπηγεί μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο με δυνατότητα μετατροπής σε αεροπλανοφόρο.

Η τεράστια συγκέντρωση οπλικών συστημάτων και εξοπλισμών προμηνύει ένταση των πολεμικών συρράξεων παγκόσμια το αμέσως επόμενο διάστημα. 
 
Όχι μόνο των περιφερειακών συγκρούσεων, ούτε μόνο των πολεμικών επεμβάσεων, αλλά και των εμφυλίων πολέμων που ανθούν στις μέρες μας. Πρόκειται για ένα νέο είδος εμφυλίου που διεξάγεται από φυλάρχους και συμμορίες στη βάση θρησκευτικών ή άλλων προφάσεων με επιδότηση και ενίσχυση από το εξωτερικό. Όπως συμβαίνει στην Τυνησία σήμερα, στη Λιβύη και στην Αίγυπτο, όπως και σε άλλες 58 χώρες του πλανήτη.

Ο νέος τύπος παγκόσμιου πολέμου και οι στόχοι του

Με αυτή την έννοια ένας πιθανός πόλεμος εναντίον της Συρίας δεν θα είναι ένας ακόμη περιφερειακός πόλεμος. Ούτε θα έχει στόχο την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ και την αντικατάστασή του με ένα φιλοδυτικό. Είναι μια νέα ποιοτική βαθμίδα στον παγκόσμια πόλεμο που κήρυξε πρώτη η ηγεσία Μπους το 2001 μετά το χτύπημα στους δίδυμους πύργους. Ο στόχος αυτής της νέας εκδοχής του παγκόσμιου πολέμου δεν είναι η τρομοκρατία τύπου Αλ Κάιντα όπως πρώτα, αλλά απευθείας η ίδια η αυτοτελής κρατική συγκρότηση των λαών.

Οι παγκόσμιες αγορές κεφαλαίων σήμερα, πολύ περισσότερο μετά το παγκόσμιο κραχ του 2008 και τη συνεχιζόμενη κρίση χρέους που κλιμακώνεται κυρίως στις μεσαίου και ανώτερου επιπέδου οικονομίες, δεν ανέχεται πλέον σύνορα και συγκροτημένα κράτη που έστω και τυπικά οφείλουν να παίρνουν υπόψη τους λαούς τους. Δεν αρκεί πια η επιβολή κοινών πολιτικών και οικονομικό άνοιγμα συνόρων. Η διασυνοριακή κίνηση κεφαλαίων που μέχρι πρόσφατα αποτελούσε τον βασικό πολιορκητικό κριό που γκρέμιζε σύνορα, εθνικές ρυθμίσεις και θεσμούς, που ισοπέδωνε εθνικές οικονομίες και επέβαλε τους όρους ανταγωνισμού της διεθνούς αγοράς, με μέτρο το μεροκάματο και τις συνθήκες κινέζου κούλη, υπέστη τραγική υποχώρηση. Μέσα στα χρόνια μετά το κραχ του 2008 έχασε πάνω από το 60% της παγκόσμιας κίνησης.

Δεν μπορούν πλέον οι διεθνείς αγορές κεφαλαίου να σπρώξουν την παγκοσμιοποίηση της ισοπέδωσης λαών και εργαζομένων με οικονομικά μέσα. Ήρθε η ώρα των εξωοικονομικών μέσων. 
 
Το κράτος σήμερα καλείται να επανέλθει στις ρίζες του. Να μετατραπεί ανοιχτά σε μοχλό ανοιχτής βίας κατά του λαού προς όφελος των πιο ισχυρών παραγόντων των αγορών διεθνώς, όπως είναι οι τράπεζες και τα επενδυτικά κεφάλαια που ελέγχουν την παγκόσμια κίνηση κεφαλαίων.

Η παλιά αστικοδημοκρατική ψευδαίσθηση ότι το κράτος οφείλει να είναι κράτος δικαίου και μάλιστα να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, σήμερα εγκαταλείπεται ολοσχερώς. Το κράτος σήμερα οφείλει να υπηρετεί με προκλητικό και άμεσο τρόπο τις δυνάμεις της αγοράς, ακόμη κι αν χρειαστεί να εξοντώσει τον λαό του, να τον υποδουλώσει προς όφελος ξένων δυνάμεων, να τον σπρώξει σε αλληλοσφαγή και εμφύλιο προκειμένου να μην είναι σε θέση να αντιδράσει.

Είναι τυχαίο που οι δυνάμεις ασφαλείας της Αιγύπτου μόλις πριν καναδυό εβδομάδες εντελώς αναίτια άνοιξαν πυρ εναντίον δυο ειρηνικών καθιστικών διαμαρτυριών των λιγοστών οπαδών του Μοχάμεντ Μόρσι, επειδή διαμαρτύρονταν εναντίον της αντικατάστασής του από τον στρατό μετά από παλλαϊκές διαδηλώσεις εναντίον του;
 
 Είναι σαφές ότι η ηγεσία του στρατού της Αιγύπτου, η οποία ελέγχεται πλήρως από τις ΗΠΑ, αποφάσισε να σπρώξει την χώρα και τον λαό της στη δύνη του εμφυλίου. Ο λόγος είναι απλός. Θέλει να ελέγξει με κάθε τρόπο την λαϊκή εξέγερση που μαίνεται στην Αίγυπτο από την εποχή της πλατείας Ταχρίρ και την ανατροπή του Μουμπάρακ. Κι επειδή δεν υπάρχουν περιθώρια για εξαπάτηση και εξαγορά έστω και τμημάτων του εξεγερμένου λαού, που έμαθε πώς να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις, επελέγη ο εμφύλιος σπαραγμός.

Είναι επίσης τυχαίο ότι την ίδια ώρα το Ιράκ βιώνει ένα από τα πιο εκτεταμένα και θανατηφόρα κύματα βομβιστικών επιθέσεων από το 2008 μέχρι σήμερα. Μόνο μια βομβιστική ενέργεια με αφορμή τις γιορτές με τις οποίες ολοκληρώνεται το Ραμαζάνι, στοίχισε πάνω από 100 νεκρούς, σχεδόν όλοι τους άμαχοι πολίτες. 
 
Ανάλογη θρησκευτική βία αναφέρεται και σε πολλές περιοχές της παραμεθορίου του Ιράν με ανάλογες βομβιστικές επιθέσεις κυρίως από το έδαφος του Ιράκ και του Αφγανιστάν. 
 
Την ίδια ώρα οξύνονται ακόμη μια φορά οι σχέσεις Πακιστάν και Ινδίας με τους θερμοκέφαλους να ανταλλάσουν πυρά και τις βιομηχανίες οπλισμού να τρέχουν για να κλείσουν πολύτιμα συμβόλαια. Κι ο κατάλογος συνεχίζεται.

Τα επιτελεία των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ ξέρουν πολύ καλά ότι με την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί λόγω της παγκόσμιας κρίσης, αφενός, πρέπει να χρησιμοποιήσουν πολιτικά και στρατιωτικά μέσα για να ανοίξουν ακόμη περισσότερο τις οικονομίες, να επιβάλλουν τον παγκόσμιο νόμο του τοκογλύφου και του κερδοσκόπου που ξέρει να επωφελείται ιδιαίτερα από την καταστροφή. Αφετέρου, γνωρίζουν επίσης πολύ καλά ότι από αυτή την κρίση δεν μπορεί να υπάρξει ανάκαμψη από την οποία θα μπορέσουν να επωφεληθούν ελάχιστα έστω οι εργαζόμενοι και οι λαοί. 
 
Η ανείπωτη μιζέρια, η άνευ προηγουμένου εξαθλίωση, η ανυπαρξία δικαιωμάτων και κοινωνικής ασφάλισης οποιουδήποτε είδους και επιπέδου, όπως και η σκληρή δουλειά με όρους μετανάστη είναι το παρών και το μέλλον για την μεγάλη πλειοψηφία του εργαζόμενου πληθυσμού του πλανήτη. Είτε βρίσκεται στις ανεπτυγμένες οικονομίες, είτε όχι. Ο εργαζόμενος λαός δεν μπορεί παρά να περιμένει το επίπεδό του να βυθίζεται διαρκώς και με χειρότερους όρους.

Αναπόφευκτες οι κοινωνικές εξεγέρσεις

Τα δεδομένα αυτά κάνουν τις κοινωνικές και λαϊκές εξεγέρσεις αναπόφευκτες. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι οι λαοί θα εξεγερθούν ακόμη και στην καρδιά της μητροπολιτικής Ευρώπης και Αμερικής.  
 
Πώς λοιπόν μπορεί να αντιμετωπιστεί ένα τέτοιο βέβαιο ενδεχόμενο; 
 
Η παλιά τακτική των παραχωρήσεων είναι πλέον αδύνατη. Δεν το επιτρέπει πια το επίπεδο συσσώρευσης και αναπαραγωγής του κεφαλαίου παγκόσμια. Το μόνο που μένει είναι η βία, η άγρια καταστολή του λαού με την δημιουργία μιας νέας παγκόσμιας αρχιτεκτονικής όπου τα κράτη δεν αναγνωρίζονται ως αυτεξούσια, ως νομική έκφραση των λαών τους. Αντίθετα τα κράτη, ή τα κρατικά μορφώματα οφείλουν σήμερα να είναι οργανικά μέρη και προεκτάσεις του παγκόσμιου συστήματος οικονομικής και πολιτικής διαχείρισης όπου οι αποφάσεις παίρνονται σε υπερεθνικό και υπερκρατικό επίπεδο.

Επομένως κανένα κράτος δεν πρέπει να εκφράζει την εθνική και κοινωνική συγκρότηση του λαού του. Πρέπει να λειτουργεί ως τοποτηρητής των συμφερόντων και των επιλογών του παγκόσμιου συστήματος. Οι κυβερνήσεις οφείλουν να αποτελούν οργανικό μέρος αυτού του παγκόσμιου συστήματος, αδιαφορώντας για τις ανάγκες, τις αγωνίες και την αληθινή κατάσταση του λαού τους. Κι επομένως αν ένας λαός αντιδράσει η λύση είναι απλή και σίγουρη: εμφύλιος με όρους εσωτερικής διάλυσης, διάσπασης και αποσύνθεσης της κοινωνίας και του λαού ώστε να μην μπορεί με την ενότητά του να διεκδικήσει τη χώρα του. Όπως, π.χ., έκανε ο λαός της Αιγύπτου ανατρέποντας τον Μουμπάρακ πρώτα και μετά τον Μόρσι.

Συνεπώς ο πόλεμος που είναι στα σκαριά εναντίον της Συρίας έχει σαν στόχο την ολοκληρωτική διάλυση της χώρας και του λαού, τον διαμελισμό της και την μετατροπή της σε νέο Ιράκ, ή Αφγανιστάν. 
 
 Ο πόλεμος αυτός είναι σίγουρο ότι θα συμπαρασύρει τις γειτονικές χώρες, όχι μόνο στις καθαυτό πολεμικές επιχειρήσεις, αλλά και στην καθαυτό επαναχάραξη των συνόρων της περιοχής με τον διαμελισμό ακόμη και της Τουρκίας. Η εγγύς ανατολή θα πάρει την μορφή που έχει σήμερα η βόρεια Αφρική. 
 
Κομματιασμένα κράτη σε αποσύνθεση με τους εμφυλίους ανάμεσα σε φυλάρχους να κατατρώνε τις σάρκες των λαών της περιοχής. Αυτή θα είναι η νορμάλ κατάσταση από εδώ και πέρα για τις περισσότερες χώρες και περιοχές του πλανήτη προκειμένου οι διεθνείς αγορές κεφαλαίου να διαχειριστούν την κρίση τους.

Η εμπλοκή της Ελλάδας…

Όποιος νομίζει ότι το Αιγαίο και τα Βαλκάνια θα μείνουν εκτός αυτής της εξέλιξης, τότε τρώει σε μεγάλες δόσεις κουτόχορτο. Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη σε κατάσταση γενικής κατάρρευσης. Μέχρι τώρα αυτό που συγκρατεί την αποσύνθεση της χώρας είναι ο λαός της που δεν λέει να το βάλει κάτω και να μετατραπεί σε πεδίο άσκησης εμφυλίου πολέμου. 
 
Οι κυβερνώντες έχουν πάρει τις εντολές τους και τις εκτελούν κατά γράμμα. Έχουν εντολή να αφήσουν πίσω τους καμένη γη. Και προκειμένου οι ίδιοι να γλυτώσουν από το σκαμνί που σίγουρα θα τους καθίσει ο λαός, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δουν την Ελλάδα να καίγεται όπως σήμερα καίγεται η Αίγυπτος. Δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δουν τον ελληνικό λαό και τη χώρα να σπαράσσεται στις φλόγες ενός νέου εμφυλίου.

Να γιατί δίνουν και παίρνουν στις μέρες μας οι γιορτές μίσους από τον παλιό εμφύλιο τόσο από τα φασιστικά και χουντοδεξιά σχήματα και τους επίσημους συνδέσμους αποστράτων, όσο και από τις ηγεσίες της αριστεράς που από την αρχή της κρίσης ήταν οι καλύτεροι απολογητές του καθεστώτος κατοχής και διάλυσης της χώρας. 
 
Κανένας τους δεν μιλά και προπαντός δεν αναδεικνύει τον κυρίαρχα εθνικοαπελευθερωτικό, πατριωτικό και δημοκρατικό χαρακτήρα που έχει ο αγώνας του λαού, μιας και το κυρίαρχο πρόβλημα που έχει τεθεί είναι σε ποιον ανήκει αυτή η χώρα.
 
 Όλοι τους έχουν παραδώσει τα κλειδιά της χώρας στους Αμερικανούς και Ευρωπαίους αποικιοκράτες και αντιμετωπίζουν τον δοσιλογισμό και την εθνοπροδοσία ως μια φυσιολογική πολιτική κατάσταση για το λαό.

Η Ελλάδα είναι στα πρόθυρα του διαμελισμού της. Το οικονομικό και πολιτικό υπόβαθρό της είναι ήδη έτοιμο με όλες τις θεσμικές αλλαγές που έχει επιβάλλει η τρόικα. Η ένθερμη αποδοχή της πολεμικής επέμβασης εναντίον της Συρίας από τους κυβερνώντες, είναι το εισιτήριο για να μπει στον ντορβά και η Ελλάδα. 
 
Η μόνη αντίσταση μέχρι στιγμής σ’ αυτό το προμελετημένο ολοκαύτωμα είναι η αυθόρμητη πεισματική άρνηση του λαού μας να ενδώσει στα εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα που προσπαθούν να τον ταΐσουν από τα δεξιά και τα αριστερά. Και η μόνη ελπίδα οι δυνάμεις σαν το ΕΠΑΜ που ειλικρινά παλεύουν για την ενότητα του λαού πάνω από εμφυλιοπολεμικές διαχωριστικές γραμμές, πάνω από πλαστούς διαχωρισμούς δεξιάς και αριστεράς με σκοπό την ταχύτερη δυνατή ανατροπή του καθεστώτος κατοχής και δουλοπαροικίας του χρέους.

Ο ελληνικός λαός μπορεί να κάνει την έκπληξη. Άλλωστε δεν έχει άλλη εναλλακτική. Ή μάλλον η άλλη εναλλακτική είναι η γενοκτονία του λαού και ο διαμελισμός της χώρας υπό το άγρυπνο βλέμμα του ευρώ, του δολαρίου και των ντόπιων συνεργατών τους. Μπορεί λοιπόν να ανατρέψει το καθεστώς που του έχουν επιβάλλει αποικιοκράτες και δοσίλογοι, να κερδίσει την χώρα του και να επιβάλλει με την ενότητά του τα κυριαρχικά της δικαιώματα σε γη, αέρα και θάλασσα με γνώμονα τη δική του ευημερία.

Αυτό το ενδεχόμενο είναι το μόνο που τρέμουν όσοι μεθοδεύουν την κλιμάκωση του παγκόσμιου πολέμου. Είναι στο μόνο ενδεχόμενο που δεν έχουν απάντηση, δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν ούτε καν με στρατιωτικά μέσα.
 
 Η ιστορία έχει δείξει ότι ένας λαός ενωμένος και αποφασισμένος, όσο μικρός κι αν είναι, αποδεικνύεται πάντα ανυπέρβλητος αντίπαλος όταν υπερασπίζεται την πατρίδα του και τον εαυτό του απέναντι ακόμη και στη μεγαλύτερη υπερδύναμη. 
 
 Γι’ αυτό και ολόκληρη η στρατηγική τους βασίζεται στην έγκαιρη αποτροπή ενός τέτοιου ενδεχομένου πριν συμβεί. Έτσι όμως και συμβεί, όλα τα δεδομένα του προβλήματος αλλάζουν ριζικά τόσο για την Ελλάδα, για την περιοχή, αλλά και παγκόσμια. 
 
Θα είναι το πρώτο μεγάλο πλήγμα που θα δεχτεί η παγκόσμια τάξη, όπως ακριβώς έγινε και με την εθνεγερσία του 1821 παρά και ενάντια της Ιερής Συμμαχίας.
 
 Μόνο που σήμερα θα τελειώσουμε αυτό που έμεινε ατελείωτο τότε.

Ο ΜΠΕΝΥ…. ΑΠΕΦΑΝΘΗ





 *Του Κώστα Γιαννιώτη  


Είναι νωπές ακόμα οι μνήμες από τα «χειρουργικά» χτυπήματα των «προστατών» της ειρήνης, των διεθνών «προστατών» των λαών.

Τα ερείπια και τα πτώματα καπνίζουν ακόμα.

Οι πολεμικοί τυχοδιωκτισμοί, σαν οργανικό κομμάτι της εξωτερικής πολιτικής τους, έσπειραν το θάνατο την απόγνωση και την ερήμωση σε όλους τους τόπους από τους οποίους πέρασαν.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ετοιμάζονται να επαναλάβουν

την αποτρόπαια δράση τους, πνίγοντας στο αίμα και τη φρίκη μια χώρα, στο όνομα της προστασίας του λαού της !

Το διεθνές δίκαιο ερμηνεύεται εκ μέρους τους μονομερώς και σύμφωνα με τις γεωστρατηγικές επιδιώξεις τους.

Έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο μαφιόζικης επιβολής των απόψεών τους, που αναγκάζουν ακόμα και παραδοσιακούς τους συμμάχους (βλ. πολιτικό κατεστημένο της Μ. Βρετανίας) να διχάζεται και να αδυνατεί να πάρει απόφαση συμπόρευσης μαζί τους, στο μαζικό και απροκάλυπτο έγκλημα που προετοιμάζουν.

Έστηναν το σκηνικό τού …… εμφυλίου, στη Συρία, δυο ολόκληρα χρόνια τώρα. Χρηματοδότησαν και ενίσχυσαν παντοιοτρόπως, μέσω Τουρκίας και Σ. Αραβίας, τους τυχοδιώκτες μισθοφόρους, που στρατολόγησαν από το συρφετό αποβρασμάτων δεκάδων χωρών,  για να ενισχύσουν την εικόνα του εμφυλίου, ξεκληρίζοντας έναν ολόκληρο λαό. Βλέποντας ότι χάνουν το παιγνίδι, δε δίστασαν μπροστά στην κτηνωδία. Χρησιμοποίησαν χημικά εναντίον αθώων πολιτών και, κατά κύριο λόγο, εναντίον αθώων παιδιών, με την ελπίδα να παραπλανήσουν τη διεθνή κοινή γνώμη και να την κάνουν συνένοχο στην ολοκλήρωση του εγκλήματος που ετοιμάζουν αυτή τη στιγμή.

Όμως, είναι τόσο απροκάλυπτη η προβοκάτσια που έστησαν, που η διεθνής κοινότητα, στην πλειοψηφία της, αν δεν αντιδρά στα σχέδιά τους, παραμένει, τουλάχιστον, αμήχανη, διστακτική και προβληματισμένη μπροστά στο έγκλημα που τεκταίνεται.  Μόνο τα πιο ακραία «κοράκια» του διεθνούς πολιτικού και δημοσιογραφικού κυκλώματος στήθηκαν στο πλευρό τους και κρώζουν φρικαλέα.

Από κοντά τους και κάποιες υποτυπώδεις  πολιτικές υπάρξεις, που ποτέ δεν είχαν το ανάστημα να αρθρώσουν δικό τους λόγο, αν πρώτα δεν τον ξερνούσε από το στόμα του το, εκάστοτε, αφεντικό τους.

Αυτό, δυστυχώς, συνέβη και με τη στάση των «ηγετών» της χώρας μας. Όχι μόνο αποδέχονται, αναφανδόν, (δια στόματος Μπένυ) την εγκληματική πρακτική των διεθνών εγκληματιών, αλλά υπερακόντισαν σε απόψεις και θέσεις   ακόμα και τον Ομπάμα. Απεφάνθησαν, διέγνωσαν και διαπίστωσαν ότι τη χρήση  χημικών την πραγματοποίησαν οι …. καθεστωτικοί. Τέτοια σιγουριά ! Τύφλα να `χει ακόμα και το βρετανικό κοινοβούλιο που αρνήθηκε να συρθεί σ` αυτή την ιστορία, λόγω … αμφιβολιών. Τύφλα να `χουν και οι απεσταλμένοι  εμπειρογνώμονες, που ακόμα «ψάχνουν». Τύφλα να `χει ακόμα και η, εξόχως φιλοδυτική μεν αλλά με μυαλό και ένστικτο αυτοπροστασίας δε, εισαγγελέας, του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, Κάρλα ντελ Πόντε, που δηλώνει ότι υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι τη χρήση χημικών την έκαναν οι αντικαθεστωτικοί. Τύφλα να `χουν και οι, κάθε άλλο παρά φιλοκαθεστωτικοί, «Γιατροί δίχως σύνορα», που δηλώνουν ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις για χρήση χημικών από πλευράς του καθεστώτος.

Ο … Μπένυ ( ! ), ο εμπειρογνώμων, απεφάνθη και γι αυτό είναι αδιαμφισβήτητο ! Είναι θέσφατο ! Για το έγκλημα ευθύνεται το καθεστώς της Συρίας και γι αυτό πρέπει να τιμωρηθεί !

(Είναι η γνωστή στάση και πρακτική των εκ πεποιθήσεως γονυπετών πολιτικών, που γλείφουν ατενίζοντας στα μάτια το «αφεντικό» και προσδοκούν το «μπράβο !» του, έναντι οποιουδήποτε τιμήματος.)

Εδώ γεννιέται το ερώτημα που πιστεύω ότι θα έκανε ο κάθε απλός ,αλλά νουνεχής άνθρωπος : Αυτοί οι πολιτικοί που δεν ορρωδούν μπροστά στο αιματοκύλισμα ενός λαού μιας άλλης χώρας, στο όνομα της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των αφεντικών τους, γιατί θα διστάσουν μπροστά στην εξόντωση του λαού της χώρας τους ; Άλλωστε δεν το κάνουν, συστηματικά, χρόνια τώρα ;

Αν χρειάζονταν χημικά θα το έκαναν, χωρίς κανένα ενδοιασμό ! Μέχρι στιγμής δεν τους χρειάζονται γιατί τα καταφέρνουν καλά και με τα οικονομικά μέτρα. Αν κι αυτά αποτύχουν  ….. βλέπουμε.

Αυτοί οι «άνθρωποι» είναι άκρως επικίνδυνοι για τον τόπο. Πρέπει να φύγουν !

Η ιστορία αυτή, αν ξεκινήσει, δεν θα έχει σύντομο και αίσιο τέλος για κανέναν και πολύ περισσότερο για τη χώρα μας. Χρέος του κάθε απλού ανθρώπου αυτού του τόπου είναι να ξεσηκωθεί και να τους διώξει το συντομότερο δυνατό. Πριν να είναι αργά. Το πώς, το λέει καθημερινά, με τη δράση του την πολιτική και τα προτάγματά του, το ΕΠΑΜ.

    *Ο Κώστας Γιαννιώτης είναι μέλος
του Εθν. Συντον. Συμβουλίου του ΕΠΑΜ

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΩΝ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ


ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ // Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΩΝ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚ

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ


ΚΑΡΑΤΟΥΛΙΩΤΗΣ Κ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Υποστρατηγος ε.α



Σχόλιο: Με τον "αδελφό'' και συμμαθητή μου στη ΣΣΕ Νίκο, μας συνδέουν περισσότερα από 40 χρόνια κοινών βηματισμών στη σταδιοδρομία μας αλλά και στη ζωή γενικότερα. 
 
Ο Νίκος ακόμη και από τα πρώτα μας χρόνια στη ΣΣΕ,  είχε ιδιαίτερη έφεση στην λεγόμενη ''εξωσχολική'' γνώση και μάθηση, που λίγοι το γνώριζαν, γιαυτό πιστεύω ότι αρκετοί συμμαθητές μας σήμερα, ίσως να αιφνιαδιάζονται για αυτό  το πρώτο του βιβλίο που παρουσιάζεται ενώπιον του  ελληνικού λαού και τίθεται στην κρίση του! 
 
Για μένα όμως, που  γνώρισα από πολύ κοντά αυτήν του τη φιλομάθεια  σε διάφορες χρονικές περιόδους του και ειδικά στο αντικείμενο που πραγματεύεται, ο αιφνιδιασμός μου είναι αντίστροφος, αφού νομίζω ότι  άργησε αρκετά  να μας παρουσίασει τις εντυπωσιακές του γνώσεις και απόψεις.
 
Πιστεύω ότι με αυτά που  παρουσιάζει στο πόνημά του, ανοίγει δρόμους που δεν έχουν ''περπατηθεί'' από ανάλογες δημοσιεύσεις και κάνει εκτιμήσεις που γρήγορα θα φανεί αν θα επαληθευθούν, αν και από τις πρώτες ενδείξεις που έχουμε στην  ''παγκόσμια σκακιέρα'' φαίνεται ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα "ρουά ματ"! 
 
Το βιβλίο μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΗΡΟΔΟΤΟΣ και άρχισε να τοποθετείται στις προθήκες των βιβλιοπωλείων για διάθεση. Θα επακολουθήσου πολλές παρουσιάσεις του και έτσι θα έχουμε την ευκαιρία αναλύσεων στο εγγύς μέλλον, μετά βέβαια και από τη συστηματική του μελέτη.!
Δημήτρης Κυπριώτης

 

Παρουσίαση

 
Το βιβλίο αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη προσπάθεια ανάλυσης των γεωστρατηγικών-γεωοικονομικών δεδομένων και δυναμικών στην ελληνική βιβλιογραφία.
 
 Το παρόν είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το παρελθόν και στο βιβλίο τεκμηριώνονται οι ιστορικές εξελίξεις που οδήγησαν στην παρούσα κατάσταση. 
 
Με εργαλείο τη γεωπολιτική αναλύονται οι επιδιώξεις, οι εξαρτήσεις, τα συμφέροντα, οι συμμαχίες, αλλά και οι αντιπαλότητες των δρώντων "παικτών" τόσο στον ελλαδικό όσο και στον περιβάλλοντα χώρο: Καύκασος, Μέση Ανατολή - ευρύτερη Μέση Ανατολή και Βαλκάνια.
 
Οι ανωτέρω χώροι, ως πεδίο αντιπαλότητας των Μεγάλων Δυνάμεων, αποτελούν το επίκεντρο της παγκόσμιας γεωοικονομικής και γεωστρατηγικής σύγκρουσης. 
 
Η γεωστρατηγική θέση του ελλαδικού χώρου (Ελλάδα, Κύπρος), σε συνδυασμό με την ύπαρξη υδρογονανθράκων στον συγκεκριμένο χώρο, καθώς και οι σχεδιαζόμενες διαδρομές των αγωγών, διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό τοπίο συμφερόντων και ανταγωνισμών. 
 
Η Ελλάδα, ενώ θα μπορούσε να είναι σημαντικός γεωπολιτικός δρων "παίκτης" στην περιοχή, ένεκα έλλειψης πολιτικής ηγεσίας και ρεαλισμού, σύρεται σε εθνικές περιπέτειες. 
 
Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, όπου όλα στην περιοχή επαναπροσδιορίζονται γεωπολιτικά, το βιβλίο μέσω της γεωστρατηγικής έρχεται να δώσει όραμα και νέες προοπτικές μέσω της γεωενέργειας.

 

Περιεχόμενα

 
Χαιρετισμός (Στρατηγός Φραγκούλης Σ. Φράγκος)
Πρόλογος (Παντελής Χ. Σαββίδης)
Αιτία πολέμων η ενέργεια. Οι περιοχές ενδιαφέροντος. Το γεωπολιτικό παιχνίδι. Ο παράγων Γερμανία. Τουρκία. Ελλάδα - Μέση Ανατολή. Πιέσεις. Κύπρος-Θράκη
Προλογικό σημείωμα
Ευχαριστίες
Εισαγωγή
Ελλάδα και ενεργειακοί πόλεμοι. Τρωικός πόλεμος. Μικρασιατική εκστρατεία (ή η συμμετοχή της Ελλάδας στον πρώτο μεγάλο πετρελαϊκό πόλεμο)
Κεφάλαιο Ι. Η ιστορία της γεωπολιτικής
Ο Όμηρος. Ο Ηρόδοτος. Θουκυδίδης (460-399 π.Χ.). Από τους αρχαίους Έλληνες στους σύγχρονους γεωπολιτικούς. Όποιος ελέγχει την "κεντρική γη" ελέγχει τον πλανήτη. Ευρασία. Η διεθνής θέση της Ελλάδος
Κεφάλαιο ΙΙ. Η γεωπολιτική ως εργαλείο στην υπηρεσία της Δύσης
Δόγμα Μονρόε. Δόγμα της οικογένειας Ρούσβελτ. Ο Μεγάλος Πόλεμος. Η μεταπολεμική γεωπολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών. Γένεση και δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση; Ελληνοαμερικανικές σχέσεις, ένας περίεργος δεσμός με πολλές διακυμάνσεις.
Κεφάλαιο III. Η γεωπολιτική ως εργαλείο στην υπηρεσία της Ανατολής
Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο νέος τσάρος
Κεφάλαιο IV. Οι αγωγοί και η ενέργεια στην υπηρεσία της γεωπολιτικής
Ο πόλεμος των αγωγών. Η αυτοπαγίδευση των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ρωσική ενεργειακή προέλαση. Ενεργειακή πολιτική της Ευρώπης στην παρούσα φάση. Ευρωπαϊκή ενεργειακή πολιτική και ασφάλεια. ΝΑΤΟ και ενεργειακή ασφάλεια
Κεφάλαιο V. Η γεωστρατηγική του Χώρου της Νότιας Διαδρομής (Καύκασος, Βαλκάνια, Μέση Ανατολή, Μεσόγειος)
Καύκασος. Βαλκάνια. Μέση Ανατολή. Ισλάμ. Μεσόγειος
Κεφάλαιο VI. Η γεωστρατηγική του χώρου της Νότιας Διαδρομής (Ελλάδα, Κύπρος, Τουρκία)
Η γεωστρατηγική αξία της Ελλάδας. Κύπρος. Άξονας Ελλάδας-Κύπρου. Το σύμπλεγμα Ελλάδα-Κύπρος-Τουρκία
Κεφάλαιο VII. Η γεωοικονομία στην υπηρεσία της γεωπολιτικής
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το πετρέλαιο-δολάριο. Η Γερμανία και ο οικονομικός επεκτατισμός της. Η οικονομική κρίση και οι γεωπολιτικές συνέπειές της. Η αμερικανική οικονομική αντεπίθεση στην Ευρώπη.
Κεφάλαιο VIII. Ελληνικοί υδρογονάνθρακες
Μύθος ή πραγματικότητα οι ελληνικοί υδρογονάνθρακες. Κοιτάσματα στην Αίγυπτο-Ισραήλ και Κύπρο. Μελέτες και στοιχεία σχετικά με τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες: Μελέτες ύπαρξης υδρογονανθράκων. Οικονομικά οφέλη από τους υδρογονάνθρακες. Ολιγωρία η ανικανότητα (σχετικά με τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες);
Κεφάλαιο IX. Η Νότια Διαδρομή στην παρούσα φάση
Ο πόλεμος των αγωγών. Η γεωστρατηγική διάσταση του πολέμου των αγωγών. Ο πόλεμος των αγωγών και η Ελλάδα
Κεφάλαιο Χ. Η ολική επαναφορά της Ελλάδας μέσω της γεωστρατηγικής
Οι διαχρονικοί ανταγωνισμοί στη Μεσόγειο. Η ολική επαναφορά της Ελλάδας μέσω της γεωστρατηγικής των αγωγών και των υδρογονανθράκων
Επίλογος
Παραρτήματα
Παράρτημα 1. Παράρτημα 2. Παράρτημα 3. Παράρτημα 4.
Ένθετο εικόνων
Πίνακες
Εικόνες
Πίνακας περιεχομένων

3ος Παγκόσμιος Πόλεμος στα ''σκαριά''! Όλοι προετιμάζονται!

Τύμπανα Πολέμου: Του Μίκη Θεοδωράκη


30.08.2013


του Μίκη Θεοδωράκη

- Τα τύμπανα πολέμου ηχούν και πάλι στη Μέση Ανατολή.

Νέος στόχος η Συρία.

- Το έχουμε, νομίζω, πει. Κάθε τόσο πρέπει να γίνεται και ένας πόλεμος για να κρατηθεί το επίπεδο ζωής στις χώρες που στηρίζουν την κοινωνική τους ανάπτυξη στην εξαγωγή του μαύρου θανάτου. Κάποτε ο πρόεδρος Μιττεράν μου εκμυστηρεύθηκε ότι εάν δεν πουλήσουν όπλα, θα πέσει κάθετα το επίπεδο της ζωής στην Γαλλία. Και όταν λέμε «όπλα», πρόσθεσε, εννοούμε μεγάλα, χοντρά, ακριβά, όπως αεροπλάνα, υποβρύχια, τανκς, πυραύλους και φυσικά σφαίρες, εκατομμύρια σφαίρες.

 - Και χημικά; τον ρώτησα, γιατί ήξερα.

- Αυτό δεν μπορώ να το πω, μου απάντησε με το γνωστό γαλατικό του ειρωνικό μειδίαμα. Αφού αυτός ο ίδιος είχε φροντίσει να σώσει τον γιο μου βάζοντάς τον στο μοναδικό στον κόσμο υπερσύγχρονο «διαστημικό» στρατιωτικό νοσοκομείο του Παρισιού που ήταν παράρτημα του εργαστηρίου παραγωγής χημικών, που τότε εφοδίαζαν τον Σαντάμ με αυτά, στον πόλεμο κατά του Ιράν. Τα χημικά εξόντωναν τους Ιρανούς και όσους δεν πέθαιναν «όπως θα έπρεπε» αλλά είχαν βαρειά εγκαύματα τους έφερναν σ’ αυτό το νοσοκομείο για να τους εξετάσουν βασικά οι επιστήμονες που έφτιαχναν τα χημικά και να διαπιστώνουν ποιο σφάλμα έκαναν στο κοκταίηλ των χημικών και έζησαν οι τραυματίες αυτοί ενώ κανονικά «έπρεπε» να πεθάνουν… Έτσι μ’ αυτόν τον «ανθρωπιστικό» τρόπο -γιατί παράλληλα οι γιατροί βελτίωναν τις μεθόδους θεραπείας εγκαυμάτων- οι χημικοί των εργαστηρίων του μαύρου θανάτου βελτίωναν τις επιδόσεις τους! Σκέφτομαι την ικανοποίηση των επιστημόνων θανάτου όπου γης από το τελευταίο τους κατόρθωμα, τα εκατοντάδες παιδάκια στη Συρία, για να κρατηθεί ψηλά το επίπεδο ζωής ενός ακόμα προπύργιου της Δημοκρατίας και της υπεράσπισης της Ασφάλειας και της Ειρήνης σε περιοχή με υπανάπτυκτους λαούς.

- Μ.Θ. Και γιατί, κύριε Πρόεδρε, αντί να πουλάτε θάνατο δεν φροντίζετε να πουλάτε ειρήνη; Αντί για σφαίρες τρόφιμα, αντί για πυραύλους ψυγεία, αντί για κανόνια αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, έπιπλα, σχολεία, βιβλία, ρούχα, αρώματα! Οι πόλεμοι δεν γίνονται μόνο για τα κέρδη;

- Φ. ΜΙΤ. Γίνονται για να παταχθεί η τρομοκρατία, οι εθνικισμοί, οι φανατισμοί

- Μ.Θ. Κι εσείς τι είσθε; Χωροφύλακες;

- Φ. ΜΙΤ. Ποιοι εμείς; Το Συμβούλιο Ασφαλείας αποφασίζει.

- Μ.Θ. Το λέτε σοβαρά; Αφού υπάρχουν χώρες που δεν συμφωνούν.

- Φ.ΜΙΤ. Τότε απευθυνόμαστε στον ΟΗΕ, στην πλειοψηφία των Εθνών.

- Μ.Θ. Κορέα, Βιετνάμ, Αφρική, Νότια Αμερική… Μόνο αυτοί οι λαοί είναι άτακτοι;
Υπανάπτυκτοι; Κακοί; Κι αυτό το λέτε αυτό εσείς, ένας Γάλλος που έζησε από πρώτο χέρι την καλωσύνη, την Ανάπτυξη και την Τάξη της Χιτλερικής Γερμανίας… Υπάρχει τάχα ένας λαός σε όλο τον υπανάπτυκτο κόσμο που να έχει φτάσει την βαρβαρότητα και την κτηνωδία στα επίπεδα αυτής της ευρωπαϊκής χώρας;
*

Ήταν τότε που φιλοξενούσα τον Πρόεδρο της Γαλλίας στο σπίτι μου στο Βραχάτι. Όπως ξέρετε, ποτέ δεν αναφέρθηκα στις προσωπικές μας συζητήσεις, γιατί έτσι έπρεπε να κάνω. Πέρασαν όμως πολλά χρόνια και πιστεύω ότι αυτά τα λόγια που αποκαλύπτω, δεν θίγουν τη μνήμη του μεγάλου φίλου.

Μου δίνουν όμως το έναυσμα για να προχωρήσω σε ορισμένες σκέψεις με αφορμή τους πολέμους που σχεδόν κάθε χρόνο κάνουν εδώ κι εκεί οι ίδιες πάντα χώρες: ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ισραήλ και η Γερμανία να ακολουθεί προσεκτικά. Τι το κοινό έχουν; Έχουν πολλά. Όμως εγώ θα αναφερθώ στο γεγονός ότι οι πολεμικές τους βιομηχανίες μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου άρχισαν να παίρνουν ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο στο σύνολο των παραγωγικών σχέσεων και δυνάμεων και επομένως και στους εθνικούς προϋπολογισμούς αυτών των κρατών, σε σημείο που, όπως το είπε κι ο Μιττεράν, να εξαρτάται το επίπεδο ζωής της χώρας από τα κέρδη της εξαγωγής του μαύρου θανάτου.

Όμως αυτή η τεράστια σημασία των πολεμικών βιομηχανιών στη ζωή ενός έθνους δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στα οικονομικά πλαίσια. Διότι διαβρώνει με πολλούς τρόπους ολόκληρη την κοινωνία. Και κυρίως ψυχολογικούς, ιδεολογικούς, πολιτικούς και φυσικά στρατιωτικούς. Τα εκατομμύρια εργάτες στις πολεμικές βιομηχανίες, οι οικογένειές τους, το κοινωνικό περιβάλλον στις μικρές πόλεις, όπου υπάρχουν πολεμικά εργοστάσια. Οι στρατιωτικοί που η ψυχολογία τους ανεβαίνει με το αίσθημα της δύναμης, της ανωτερότητας, της εθνικής ισχύος, της βίας που ξεπερνά τα όρια κάθε ελέγχου και γίνεται ανεξέλεγκτη, ατιμώρητη, κυριαρχική. Και φυσικά αυτή η αλλαγή της ψυχολογίας δεν περιορίζεται στους στρατιωτικούς αλλά διαχέεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και κυρίως στα ΜΜΕ και τους επιστήμονες. Επίσης τα οικονομικά οφέλη δεν περιορίζονται στους λίγους επί κεφαλής. Διαχέονται και αυτά σε όλη την κοινωνία. Όσο για τα κρατικά οφέλη, με τους φόρους πηγαίνουν προς τους κοινωνικούς τομείς της Πρόνοιας, Υγείας, Παιδείας και Έρευνας. Έτσι τελικά πίσω από κάθε δολλάριο και κάθε ευρώ του κάθε πολίτη υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των όπλων που κατασκευάζουν οι «πολιτισμένοι» για να εξοντώσουν τους «απολίτιστους», εισπράττοντας από τους θανάτους και τις καταστροφές τους κολοσσιαία κέρδη, ώστε να ζουν άνετα και πολιτισμένα και να δίνουν αφ’ υψηλού μαθήματα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλες παρλαπίπες.

Συμπέρασμα: Από μια τέτοια κοινωνία αγρίων με γραβάτα, τι μπορεί κανείς να περιμένει; Η διαφορά μας εμάς των Ελλήνων από τους Ιρακινούς και τους Σύριους είναι γεωγραφικού χαρακτήρα, γιατί είμαστε πιο κοντά στα έθνη των «πολιτισμένων». Αν μας καίγανε ζωντανούς, όπως ετοιμάζονται να κάνουν τώρα με την Συρία, η οσμή των κρεάτων που καίγονται, ίσως έφτανε ως τη μύτη τους και αυτό είναι ενοχλητικό. Υπάρχουν άλλοι τρόποι για υπανάπτυκτους που κατά λάθος έγιναν Ευρωπαίοι. Εξ ίσου κερδοφόροι. 40 δισεκατομμύρια ευρώ κέρδισαν οι Γερμανοί από τη δική μας κρίση και από την κρίση των άλλων υπανάπτυκτων του Νότου…

Αθήνα, 29.8.2013
 
Μίκης Θεοδωράκη

(υπο) Προιόντα παρελθούσης διατηρησιμότητας






Φωτογραφία: Μενέλαος Μυρίλλας/FosPhotos

 Του Μανώλη Παπαδάκη.*

Τον Κουμουτσάκο Ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας τον λες.. Κύριο όμως δεν τον λες. Και αυτό για τον εξής λόγο:

Αυτό  το μεταλλαγμένο ανθρώπινο υβρίδιο δήλωσε χθες,28 Αυγούστου, σε ραδιοφωνικό σταθμό, περίπου τα εξής: «Από τον επικείμενο βομβαρδισμό της Συρίας, η Ελλάδα, η μόνη χώρα, που αποτελεί σταθεροποιητικό παράγοντα στην περιοχή (sic), οφείλει να αντλήσει τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη, με την παραχώρηση της χρήσης των βάσεων, και με την αποδοχή οποιωνδήποτε άλλων διευκολύνσεων της ζητηθούν. Τα οφέλη μπορεί να έχουν γεωστρατηγικό ή οικονομικό χαρακτήρα,  αφού θα έχει τη δυνατότητα να διαπραγματευθεί με τους δανειστές της, τη μείωση ή την επέκταση του χρόνου αποπληρωμής του δημόσιου χρέους της.»

 Με άλλα λόγια ο Κουμουτσάκος προτείνει ότι,  ο αφανισμός μερικών χιλιάδων αθώων ανθρώπων στη Συρία, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως διαπραγματευτικό ατού στα χέρια της κυβέρνησης των δωσίλογων των Αθηνών, ώστε οι τελευταίοι να διαπραγματευθούν τη μείωση του Ελληνικού δημόσιου χρέους.!!

Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι γεμάτη από γενοκτονίες. Στο τέλος του δέκατου πέμπτου αιώνα η γενοκτονία των ιθαγενών της Αμερικής, που έγινε για τον χρυσό και το ασήμι, κόστισε τη ζωή 70 εκατομμυρίων ανθρώπων. Η νομιμοποίηση της ήρθε από την επίσημη θεολογία, η οποία δεν θεωρούσε τους ντόπιους πληθυσμούς ανθρώπινα όντα.

 Εξ άλλου ο καπιταλισμός καταφεύγει περιοδικά στην γενοκτονία την οποία χρησιμοποιεί σαν εργαλείο αναδιάταξης, αλλά και, κυρίως, σαν εργαλείο πειθαρχικού ελέγχου της κοινωνίας.

Οι σύγχρονες γενοκτονίες είναι και επιστημονικές και προσχεδιασμένες, και ακολουθούν ένα ορισμένο χρονοδιάγραμμα. Για την επικείμενη αρκούν 3-4 ημέρες. Νομιμοποιητές της, σε ό,τι μας αφορά ως χώρα, ο Κουμουτσάκος και η κυβέρνηση των δοσιλόγων των Αθηνών.

Φυσικά υπάρχει ένα πλέγμα διαφορετικών συμφερόντων, πολλών γειτονικών και μη, χωρών, που υπαγορεύει την ανάγκη της νέας γενοκτονίας. Και στο επίκεντρο των συμφερόντων, το πετρέλαιο.

Στη Μαρξιστική σκέψη υπάρχει μία αντιστροφή, όπου τα καταναλωτικά αγαθά (αντικείμενα) προσωποποιούνται, και τα ανθρώπινα όντα μετατρέπονται σε αντικείμενα. Ως αποτέλεσμα η σχέση ζωής και παραγωγής υποβιβάζει την πρώτη σε επιφαινόμενο της δεύτερης. Ο απόλυτος αυτός παραλογισμός, αποτελεί κανόνα της καθημερινής μας ζωής, μέσα στα πλαίσια του απόλυτου παραλογισμού της καπιταλιστικής διαχείρισης. Τα αποτελέσματα αυτής της διαχείρησης είναι η εικόνα της σημερινής Ελλάδας.

Τα κοινωνικά αγαθά εμπορευματοποιούνται και δίνονται ως λάφυρα στους ιδιώτες. Η ρεμούλα, η διαπλοκή και η αποκάλυψη οικονομικών σκανδάλων είναι στοιχεία της καθημερινότητας. Η κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με την αναλγησία των νέων κάθε τόσο μέτρων. Η ανεργία βρίσκεται σε πρωτοφανή ύψη, οι αυτοκτονίες ξεπέρασαν τις 20 χιλιάδες.

Μέσα σ΄αυτή τη μιζέρια, ¨οι άθλιοι¨ των Αθηνών,  Κουμουτσάκος και κυβέρνηση δοσιλόγων φαντάζουν σαν (υπο) προιόντα παρελθούσης διατηρησιμότητας.

Από δω και πέρα, να είναι σίγουροι γι αυτό, ο ΛΑΟΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΛΟΓΟ.

*Ο Μανώλης Παπαδάκης
 Είναι στέλεχος του ΕΠΑΜ