Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

«Ως εδώ!» είπαν στη Γερμανία και αστοί από τις ελίτ της ΕΕ


Του Γιώργου Δελαστίκ

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι από πολιτική σκοπιά, για τη Γερμανία αξίζει περισσότερο η Γαλλία μόνη της από τις υπόλοιπες 26 χώρες-μέλη της ΕΕ, όσο κυνικό κι αν ακούγεται αυτό. 
Ο λόγος είναι απλούστατος: ούτε Ευρωζώνη ούτε ευρωπαϊκή ολοκλήρωση μπορούν να υπάρξουν χωρίς τη Γαλλία! 
Οταν λοιπόν η Μαρίν Λεπέν και το Εθνικό Μέτωπό της έρχονται στις ευρωεκλογές της Κυριακής πρώτο κόμμα με 25% από... 7% που είχε στις προηγούμενες ευρωεκλογές του 2009, πριν δηλαδή από την κρίση, αυξάνοντας τις έδρες της στο Ευρωκοινοβούλιο από 3 σε... 24 (!), λογικό είναι να αντηχήσουν οι σειρήνες συναγερμού στο Βερολίνο. 
 
Το ερώτημα δεν είναι φυσικά αν οι Γάλλοι ψηφοφόροι έγιναν ξαφνικά ακροδεξιοί και φασίστες. Είναι προφανές ότι δεν συνέβη αυτό. Το πραγματικό ζήτημα που θέλει απάντηση είναι γιατί το ένα τέταρτο των Γάλλων ψηφοφόρων ψήφισε το Εθνικό Μέτωπο, μόλις αυτό έκανε σημαία του το σύνθημα «Εξω η Γαλλία από το ευρώ!» και υποσχέθηκε τη διενέργεια δημοψηφίσματος για το θέμα αυτό.
 
Οταν ένα κόμμα με αυτό το σύνθημα βγαίνει πρώτο κόμμα, είναι αυτονόητο ότι συσπειρώνει γύρω του κοινωνικά στρώματα που ασπάζονται το σύνθημα αυτό. 
 
εκΑν το κόμμα αυτό ήταν αριστερό, θα μπορούσαμε να πούμε ότι συσπείρωσε γύρω του πληττόμενα από το ευρώ εργατικά, αγροτικά, φτωχότερα μικροαστικά στρώματα που το βιοτικό τους επίπεδο έχει υποβαθμιστεί λόγω του ευρώ. Επειδή όμως το Εθνικό Μέτωπο είναι δεξιό και μάλιστα ακροδεξιό κόμμα, τα πράγματα αλλάζουν. 
 
Είναι φανερό ότι η γραμμή της Λεπέν βρίσκει απήχηση όχι μόνο στα λαϊκά στρώματα που έχουν πληγεί, αλλά και στα μεσαία στρώματα και σε εκείνα τα τμήματα της γαλλικής αστικής τάξης, εκείνους δηλαδή τους επιχειρηματίες και τα κόμματα της οικονομικής ελίτ, που είτε έχουν ήδη καταστραφεί λόγω ευρώ είτε έχουν δεχθεί ισχυρότατα πλήγματα.
 
Αυτοί οι κατεστραμμένοι ή βαρύτατα απειλούμενοι αστοί βρίσκονται αντικειμενικά στην ηγεσία της μετατόπισης προς τη Λεπέν, ακολουθούμενοι από εκατομμύρια θιγόμενους ψηφοφόρους που προέρχονται από τα μεσαία και τα λαϊκά στρώματα. Αυτό είναι εμφανέστερο στην Ιταλία. Τα λαϊκά και μέρος των μεσαίων στρωμάτων που είδαν το βιοτικό τους επίπεδο να υποβαθμίζεται εξαιτίας του ευρώ εκφράστηκαν εκλογικά υπερψηφίζοντας τον Μπέπε Γκρίλο, ο οποίος πήρε πάνω από 21%. 
Αντιθέτως, εκείνο το τμήμα των Ιταλών επιχειρηματιών που υποφέρει λόγω του ευρώ, εκείνοι οι εκπρόσωποι των βιομηχανικών και βιοτεχνικών μεσαίων στρωμάτων υψηλής ειδίκευσης, εκείνοι οι Ιταλοί μεγαλοαγρότες και αγροτοβιομήχανοι που δεινοπαθούν με το ενιαίο νόμισμα, όπως φυσικά και δεξιά λαϊκά στρώματα, συμπεριφέρθηκαν με διαφορετικό τρόπο στις ευρωεκλογές.
Αυτοί υπερψήφισαν αφενός το κόμμα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι (17% περίπου) και αφετέρου τη Λίγκα του Βορρά (λίγο πάνω από 6%) τοπικά στις βόρειες, άκρως ανεπτυγμένες βιομηχανικά περιοχές της Ιταλίας. Το σημαντικότατο πολιτικά φαινόμενο εδώ βρίσκεται στο ότι τόσο το κόμμα του Μπερλουσκόνι όσο και η Λίγκα του Βορρά έκαναν κυριολεκτικά στροφή 180 μοιρών και από λάτρες του ευρώ το 2009, που είχαν γίνει οι προηγούμενες ευρωεκλογές, έχουν στο μεταξύ μεταβληθεί σε φανατικούς πολέμιούς του! 
Από εκεί που στη Γαλλία στις προηγούμενες ευρωεκλογές είχαμε 3 όλες κι όλες έδρες στην Ευρωβουλή εχθρών του ευρώ και στην Ιταλία καμία έδρα, τώρα έχουμε... 24 στη Γαλλία και 34 στην Ιταλία -από 3 έγιναν... 58!!! 
Περίπου... 20πλασιάστηκαν!!! Και στη Βρετανία όμως, η οποία δεν ανήκει στην Ευρωζώνη, η πρωτιά του Κόμματος της Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου στις ευρωεκλογές ανέτρεψε εκ βάθρων τη σχέση του Λονδίνου με την ΕΕ.
Ρίχνοντας τους Συντηρητικούς στην τρίτη θέση και διαλύοντας εκλογικά τους Φιλελεύθερους που συγκυβερνούν, καταβαραθρώνοντάς τους στην... πέμπτη (!) θέση, πιο πίσω και από τους οικολόγους, γίνονται εμφανείς δύο τάσεις. 
Πρώτη, η συνένωση της δυσφορίας της αγγλικής οικονομικής ελίτ για την περιθωριοποίησή της στην ΕΕ με τη δεδομένη και γνωστή εχθρότητα των βρετανικών λαϊκών στρωμάτων προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. 
Δεύτερη, η αδυναμία διεξαγωγής δημοψηφίσματος στη Βρετανία με ερώτημα «Μέσα ή έξω από την ΕΕ», γιατί η απάντηση θα είναι σίγουρα «Εξω»!

Το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την Ελλάδα των μνημονίων!



Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων                                    
7 Μαρτίου2014                                              
Εικοστή πέμπτη συνεδρία                                                                                                                              

Αναφορά του Cephas Lumina  Ανεξάρτητου Εμπειρογνώμονα  του ΟΗΕ που αφορά τις διεθνείς χρηματοοικονομικές υποχρεώσεις των κρατών και το εξωτερικό χρέος, σε σχέση  την πλήρη κατοχύρωση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδίως των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων.
                                                                                
    ΣΥΝΟΨΗ

Από τον Μάιο του 2010, η κυβέρνηση της Ελλάδα έχει θέσει σε εφαρμογή ένα οικονομικό πρόγραμμα προσαρμογής ως προϋπόθεση για την εξασφάλιση συνολικής χρηματοδότησης  € 240 Δις απο  το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο , την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Το πρόγραμμα αποτελείται από αυστηρά μέτρα πολιτικής που συνεπάγονται βαθιές περικοπές των δημοσίων δαπανών , περικοπές θέσεων εργασίας στο δημόσιο τομέα , αύξηση των φόρων , την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ( συμπεριλαμβανομένων των μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας ) , οι οποίες φαινομενικά αποσκοπούν στη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος και του χρέους της χώρας σε ένα « βιώσιμο» επίπεδο.

Παρ 'όλα αυτά , τα μέτρα αυτά, έχουν ωθήσει την οικονομία σε ύφεση και γενικότερα υπονομεύσει την άσκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων , ιδίως των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων, στην Ελλάδα.

Οι περικοπές των δημοσίων δαπανών και οι μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, έχουν σαν αποτέλεσμα την αύξηση της ανεργίας ( ιδιαίτερα στους νέους ) , την αύξηση των αστέγων , τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό ( με περίπου 11 τοις εκατό του πληθυσμού να ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας ) , καθώς και σοβαρά μειωμένη πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες , όπως η υγειονομική περίθαλψη και η εκπαίδευση.

Ο αντίκτυπος ήταν ιδιαίτερα σοβαρός στις πλέον ευπαθείς ομάδες : στους φτωχούς ,  στους ηλικιωμένους , στους συνταξιούχους και στα άτομα με ειδικές ανάγκες , τις γυναίκες , στα παιδιά και τους μετανάστες.

Τι μετριέται;


του Ηλία Αλεξανδρή 

Μετριέται μήπως ξαφνικά το ήθος, από των ψήφων του το πλήθος;
 
Μήπως μετριέται κι η τιμή από του φόβου τη στιγμή;
 
Κι αλήθεια λέω αν μετράς το δίκιο κόντρα  στον λόγο τον ανοίκειο
τότε πως θέλεις τώρα να σταματήσει η κατηφόρα;

Μετριέται μήπως η ανάγκη που σε έχει αρπάξει σαν δαγκάνη;
 
Μηπως μετριέται η αλήθεια αν την συγκρίνεις με συνήθεια;
 
Κι αλήθεια λέω αν μετράς την ώρα που πέρασες μέσα στην μπόρα
τότε πως θες να ρθει το φως αν δεν ρωτάς το τι και πως;

 
Μετριέται μήπως η συνέχεια μέσα στης φτώχιας την ανέχεια;
Μήπως μετριέται η ζωή σου που σβήνουνε όλοι οι εχθροί σου;
 
Κι αλήθεια λέω αν μετράς το θάρρος από των ψήφων τους το βάρος
τότε πως θες να αλλάξεις πες μου τον κόσμο τούτο αδερφέ μου;


Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Μία ακόμη ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος!


Σημείωση:  Στη σειρά της ανάρτησης άρθρων και κειμένων που αναφέρονται στην ανάλυση και στην εκτίμηση  των εκλογικών αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών, παρουσιάζεται με το κείμενο που ακολουθεί, ακόμη μία τέτοια ανάρτηση, η οποία σαφώς και εκφράζει τις απόψεις του συγκεκριμένου αρθρογράφου και όχι της σελίδας μας. Βέβαια σε αρκετά σημεία της ανάλυσης συμφωνούμε, χωρίς όμως να ταυτιζόμαστε απόλυτα με αυτήν.

Χαρακτηριστικά, μία τέτοια μη ταύτιση με το κείμενο, είναι και η αναφορά που γίνεται στα λεγόμενα και "κόμματα της δραχμής"  και ειδικότερα η ταύτιση που επιχειρείται των κομμάτων αυτών με το Ε.ΠΑ.Μ, έστω και αν το Μέτωπο συνεχώς προσπαθεί με κείμενα, αναφορές και επιχειρήματα να διαχωρίσει τη θέση του, χωρίς όμως  να μπορεί  να το κατορθώνει αυτό σε αρκετές περιπτώσεις, όπως πχ και η παρούσα.

Και η ταύτιση αυτη δεν είναι επιθυμητή, επειδή η επιχειρηματολογία του ΕΠΑΜ, στην κατάθεση της πολιτικής του πρότασης, δεν αρχίζει και δεν τελειώνει μόνο στο εθνικό νόμισμα (επιμένει το ΕΠΑΜ στη χρήση αυτού του όρου και όχι δραχμή, γιατί δεν επιθυμεί την ανάμνηση και άσχημων πολιτικών περιόδων χρήσης της δραχμής), αφού τα προτάγματά του είναι 5 και 1 από αυτά, ουσιαστικό βέβαια, είναι το εθνικό νόμισμα. 

 

ΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ


 Του Νίκου ΙΓΓΛΕΣΗ
             
Μετά τέσσερα χρόνια εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών που έχουν μετατρέψει τη χώρα σε αποικία χρέους του Δ΄Ράϊχ και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου τα αποτελέσματα των εκλογών του Μαϊου 2014 καταγράφουν τα πολιτικά αδιέξοδα της ελληνικής κοινωνίας.
Μελετώντας τα αποτελέσματα και συγκρίνοντάς τα με αυτά προηγούμενων εκλογικών αναμετρήσεων διαπιστώνει κανείς ότι:
  1. Τα μνημονιακά κόμματα συρρικνώνονται σε σημαντικό βαθμό, αλλά όχι τόσο όσο θα ανέμενε κανείς αν αναλογιστεί την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που έχουν προκαλέσει στη χώρα.
  2. Τα μνημονιακά κόμματα διαθέτουν αξιόλογες εκλογικές εφεδρείες που την κρίσιμη στιγμή μπορούν να διασώσουν τη συγκυβέρνηση Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ και το καθεστώς επικυριαρχίας.
  3. Η γκεμπελικής υφής προπαγάνδα, που από το Μάίο του 2010 παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων, κορυφώθηκε το διάστημα πριν τις ευρωεκλογές, με το successstory του «πρωτογενούς πλεονάσματος» του τέλους του Μνημονίου, της εξόδου στις αγορές και της διανομής «κοινωνικού μερίσματος» με αποτέλεσμα να περιορίσει τις απώλειες των μνημονιακών κομμάτων και να φρενάρει την άνοδο των αντιμνημονιακών.
  4. Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται αδιέξοδη, αφού μετά δύο χρόνια σκληρής λιτότητας και κοινωνικής εξαθλίωσης δε μπόρεσε να αυξήσει τα ποσοστά του σε σχέση με το 2012, Η πρωτιά που πέτυχε οφείλεται στη σημαντική πτώση της Ν.Δ.
  5. Η Χρυσή Αυγή, παρά τις ποινικές διώξεις και την επικοινωνιακή επίθεση που δέχεται, επιτυγχάνει σημαντική αύξηση των ποσοστών της.
  6. Το ΚΚΕ, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα, παρουσιάζει συνεχή συρρίκνωση της δύναμής του.
  7. Η αναξιοπιστία των μνημονιακών και κρυφομνημονιακών κομμάτων οδηγεί στην εμφάνιση, ελληνικής εκδοχής φαινομένων «μπερλουσκονισμού». Πρόκειται για τη δημιουργία κομμάτων και τοπικών συνδυασμών από επιχειρηματικά συμφέροντα.
  8.  Τα κόμματα και οι οργανώσεις που υποστηρίζουν την επάνοδο της χώρας στο εθνικό νόμισμα (δραχμή) , κατακερματισμένα, οδηγήθηκαν σε πολιτική ανυπαρξία.
Ας δούμε αναλυτικά τα επί μέρoυς κόμματα, τη στρατηγική τους και τα εκλογικά αποτελέσματά τους.

ΣΥΡΙΖΑ

Μέχρι τις εκλογές του 2012 η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση ήταν το μικρότερο κόμμα του Κοινοβουλίου, στις εκλογές τους 2009 είχε λάβει ποσοστό 4,60%. Μετά δύο χρόνια μνημονιακών πολιτικών ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται το κύριο πολιτικό όχημα με το οποίο εκφράζεται η αντίθεση σημαντικού τμήματος της κοινωνίας (πρόκειται κυρίως για πρώην ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ αλλά όχι μόνο) στις ακολουθούμενες πολιτικές που επιβάλλουν οι επικυρίαρχοι δανειστές. 

Στις εκλογές του Μαϊου 2012 παίρνει ποσοστό 16,78% ενώ σ’ αυτές του Ιουλίου 2012, σε συνθήκες έντονης πόλωσης, ανεβάζει το ποσοστό του στο 26,89%, δηλαδή μέσα σ’ ένα μήνα κερδίζει 10,1 μονάδες. Χαρακτηριστικό της πόλωσης της περιόδου Μαϊου – Ιουνίου 2012 είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει, μόνο από το ΚΚΕ, τέσσερις μονάδες και το τελευταίο συρρικνώνεται από το 8,48% στο 4,50%.

Πρέπει να παρατηρήσουμε ότι οι ψηφοφόροι που επιλέγουν το ΣΥΡΙΖΑ δεν ταυτίζονται κατ’ ανάγκην με τις ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις του αλλά το χρησιμοποιούν ως το προσφορότερο εργαλείο για να σταματήσουν την προσωπική τους εξαθλίωση και την καταστροφή της χώρας από την πολιτική της λιτότητας που εφαρμόζουν τα κόμματα του Μνημονίου.

Στις εκλογές του 2014 η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ συνοψίζεται στο σύνθημα «Πρώτη φορά Αριστερά». Καλεί δηλαδή τους πολίτες να ψηφίσουν, έστω και για πρώτη φορά την Αριστερά, προκειμένου να μπεί τέλος στη διαρκή λιτότητα, να καταργηθούν τα Μνημόνια, να αναδιαπραγματευθούμε το χρέος, διαγράφοντας ένα μεγάλο τμήμα του κλπ.

Η στρατηγική αυτή βασίζεται σε μια λανθασμένη εκτίμηση του σημερινού ελληνικού προβλήματος. Το ζητούμενο δεν είναι η εφαρμογή μιας αριστερής πολιτικής απέναντι σε μια δεξιά πολιτική, δε ζούμε σε κανονικές εποχές.

 Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους των δανειστών, δηλαδή της χρηματοπιστωτικής αυτοκρατορίας με επικεφαλής το Δ΄Ράϊχ, οι μισθοί και οι συντάξεις ληστεύονται, η ανεργία έχει πάρει κολοσσιαίες διαστάσεις γιατί η ΕΚΤ στραγγαλίζει τη ρευστότητα της οικονομίας και ο δημόσιος πλούτος εκποιείται έναντι πινακίου φακής.

Το ζητούμενο για τη χώρα είναι η αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας που αποτελεί προϋπόθεση για την εφαρμογή πολιτικών που θα αντιστρέψουν την πορεία των πραγμάτων, γι’ αυτό και ο αγώνας του ελληνικού λαού είναι πρωτίστως εθνικοαπελευθερωτικός. 

Αντί ο ΣΥΡΙΖΑ να επιδιώκει μια νίκη της Αριστεράς θα όφειλε να αποτελέσει τον πυρήνα ενός εθνικοαπελευθρωτικού μετώπου, ενός σύγχρονου ΕΑΜ, και αυτό γιατί υπάρχουν σημαντικά τμήματα της κοινωνίας που ενώ αντιπαλεύουν τα Μνημόνια και τη λιτότητα, ενώ θέλουν την εθνική απελευθέρωση δεν είναι διατεθειμένα να μπουν κάτω από την ιδεολογική ομπρέλα της Αριστεράς. 

 Η χώρα δε χρειάζεται μια κυβέρνηση της Αριστεράς, χρειάζεται μια Ελληνική Κυβέρνηση με βασική συμμετοχή της Αριστεράς.

Παράλληλα ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει ένα οικονομικό πρόγραμμα που πείθει μόνο ένα μικρό μέρος της κοινωνίας ενώ ένα άλλο τμήμα της φοβάται ότι τα πράγματα μπορεί και να χειροτερεύσουν. Πώς π.χ. μπορεί να αυξηθούν οι κατώτατοι μισθοί και οι συντάξεις, πώς θα μειωθούν οι φόροι και θα καταργηθούν τα χαράτσια χωρίς ταυτόχρονα να μην αυξηθεί το έλλειμμα του προϋπολογισμού; Και αυτό το έλλειμμα, εφ’ όσον δεν φεύγουμε από την Ευρωζώνη, θα πρέπει να καλυφθεί με δανεισμό σε ευρώ.

Με τα δεδομένα αυτά και συνυπολογίζοντας τη χαλαρότητα της ψήφου των ευρωεκλογών, παρά το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε, μάλλον ανεπιτυχώς, να τους δώσει χαρακτήρα δημοψηφίσματος, καθώς και τη γκεμπελική προπαγάνδα του ευρύτερου κόμματος του Μνημονίου, η αξιωματική αντιπολίτευση πήρε 26,58%, ποσοστό που είναι λίγο πιο χαμηλό από αυτό του Ιουνίου 2012 που ήταν 26,89%. Ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή μετά δύο εφιαλτικά χρόνια παρέμεινε στα ίδια επίπεδα, γι’ αυτό στην αρχή μιλήσαμε για αδιέξοδη στρατηγική.
 
Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ

Οι δύο κυβερνητικοί συνεταίροι προσπαθούν χρησιμοποιώντας κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσον να διατηρήσουν την εξουσία, για δύο λόγους:

α) Διότι έχουν αναλάβει από τους επικυρίαρχους δανειστές να τελειώσουν τη δουλειά, δηλαδή να μεταμορφώσουν τη χώρα, μέσω των λεγόμενων μεταρρυθμίσεων, σε οικονομικό χώρο, συμπληρωματικό του γερμανικού ιμπέριουμ και να εκποιήσουν, έναντι πινακίου φακής, τις στρατηγικές υποδομές και το φυσικό πλούτο της χώρας.

β) Γιατί η απώλεια του γκουβέρνου, που τους εξασφαλίζει πολιτική και οικονομική επιρροή, θα σημάνει την ταχύτατη απαξίωση και διάλυσή τους.

Ως βασικό τους όπλο χρησιμοποιούν μια ασύλληπτης έκτασης γκεμπελική προπαγάνδα με την αμέριστη συμπαράσταση των εξαρτημένων-συστημικών Μέσων Ενημέρωσης. Πριν τις εκλογές του 2012 τρομοκράτησαν τους πολίτες με την επιστροφή στη δραχμή, περιγράφοντας ένα σενάριο ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας που οι ίδιοι, σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστία των δανειστών θα προκαλούσαν αν ο λαός αρνείτο να υποταχθεί στις μνημονιακές πολιτικές. 

Πλησιάζοντας προς τις ευρωεκλογές στην τρομοκρατία της δραχμής πρόσθεσαν το successstory:

α) ενός πρωτογενούς πλεονάσματος που δεν υπάρχει, ούτε έχει επικυρωθεί από την Eurostat. HEurostat επικύρωσε το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2013 που ανέρχεται σε 23,1 δις. Αν από αυτό το ποσό αφαιρεθούν οι τόκοι (7,2 δις.) που πληρώθηκαν για την εξυπηρέτηση του Δημόσιου Χρέους, τότε καταλήγουμε σ’ ένα πρωτογενές έλλειμμα 15,8 δις.
Μάλιστα μια εβδομάδα πριν τις εκλογές άρχισαν να μοιράζουν πεντακοσάρικα (κοινωνικό μέρισμα) από το ανύπαρκτο πλεόνασμα του 2013, προκειμένου να εξαγοράσουν κάποιους ψηφοφόρους. Όσα λεφτά μοιράσουν αυξάνουν το έλλειμμα του 2014 και σύντομα θα λάβουν τα απαραίτητα μέτρα ώστε να πάρουν πίσω ό,τι έδωσαν.

β) Το τέλος των Μνημονίων, που δήθεν θα έλθει επειδή κάποια στιγμή στις αρχές του 2016 τελειώνουν οι δόσεις της δεύτερης Δανειακής Σύμβασης. Αποκρύπτουν όμως από τους πολίτες ότι οι ίδιοι έχουν υπογράψει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, που ισχύει από 1-1-13 και προβλέπει ότι η χώρα μας θα είναι υπό αυστηρή επιτήρηση μέχρι να αποπληρώσει το 75% των δανείων που έχει πάρει, δηλαδή τουλάχιστον μέχρι το 2040. Αναλυτικά για τη μνημονιακή προπαγάνδα βλέπε το άρθρο «Πρωτογενής απάτη και πλεόνασμα προπαγάνδας» στο http://greekattack.wordpress.com

Παρ’ όλες τις προσπάθειες των εγχώριων μνημονιακών, παρ’ όλη τη βοήθεια που τους έδωσαν τα αφεντικά τους από το εξωτερικό, παρ’ όλη την προπαγάνδα οι δύο συνιστώσες του κόμματος του Μνημονίου έχασαν συνολικά 11,21 μονάδες σε σχέση με τις εκλογές του 2012. 

Συγκεκριμένα η Ν.Δ. υποχώρησε από το 29,66% (2012) στο 22,71% (2014), απώλεια 6,95 μονάδες και το ΠΑΣΟΚ (Ελιά) η μεγάλη «Δημοκρατική Παράταξη» sic, από το 12,28% (2012) στο 8,02% (2014) απώλεια 4,26 μονάδες, ή πάνω από 1/3 της δύναμής του. 

 Προκειμένου να διασώσουν ό,τι μπορεί να διασωθεί οι παράγοντες του ΠΑΣΟΚ σχεδιάζουν την ανασύνταξη της «Κεντροαριστεράς» μαζί με το «Ποτάμι» (6,61%) και τα ρετάλια της ΔΗΜΑΡ (1,21%). Αν τα καταφέρουν θα πρόκειται για την «κεντροαριστερά» συνιστώσα του κόμματος του Μνημονίου ή σωστότερα για την «κεντροαριστερά» του δωσιλογισμού.

Έχοντας χάσει την επαφή με την πραγματικότητα οι μεν της Ν.Δ πανηγυρίζουν που η διαφορά τους από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι μόνο στις τέσσερις μονάδες οι δε του ΠΑΣΟΚ επειδή δεν έπεσαν στο 5% όπως προέβλεπαν οι δημοσκοπήσεις.

 Σήμερα η Ελλάδα έχει μια Κυβέρνηση που υπερψηφίστηκε από ένα ποσοστό (30,7%) μικρότερο από το 1/3 του εκλογικού σώματος, είναι δηλαδή μια Κυβέρνηση μειοψηφίας μέσα στο λαό αλλά πλειοψηφίας στη Βουλή, λόγω του bonus των 50 εδρών. Θα ήταν σωστότερο να μιλάμε για τη Δημοκρατία του bonus.

Προσοχή όμως, πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι η Κυβέρνηση διαθέτει κάποιες εφεδρείες. Πέρα από το «Ποτάμι» που αποτελεί το δυνητικό συνεταίρο του μνημονιακού μπλόκ, υπάρχει και η δεξαμενή των πολύ μικρών κομμάτων που δεν έπιασαν το 3% και έμειναν εκτός της κατανομής των ευρωβουλευτών.

 Λόγω της χαλαρής ψήφου των ευρωεκλογών σ’ αυτή τη δεξαμενή κατευθύνθηκε το 17,3% των ψήφων. Στις εκλογές του Μαϊου 2012 το ποσοστό αυτό είχε φτάσει το 19% αλλά ένα μήνα μετά, τον Ιούνιο 2012, λόγω της πόλωσης, έπεσε κατακόρυφα στο 6%. 

Τα σημαντικότερα από αυτά τα μικρά κόμματα είναι ο ΛΑΟΣ (2,70%), οι Έλληνες Ευρωπαίοι Πολίτες του Γ. Χατζημαρκάκη (1,44%), η ΔΗΜΑΡ (1,20%) και οι Γέφυρες των Θ.Τζήμερου-Θ. Σκυλακάκη (0,90%). Μόνο τα τέσσερα μικρά αυτά κόμματα αθροίζουν ποσοστό 6,2%. 

Ο σχεδιασμός των μνημονιακών κομμάτων για τις προσεχείς εθνικές εκλογές είναι, σε συνθήκες πόλωσης και εκβιαστικών διλημμάτων, το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων αυτών των κομμάτων, καθώς και άλλων που δεν έχουν σαφή αντιμνημονιακή γραμμή, να οδηγηθούν στην υπερψήφιση κυρίως της Ν.Δ. ώστε αυτή να διεκδικήσει την πρωτιά από τον ΣΥΡΙΖΑ και να πάρει ξανά το bonus των 50 εδρών. 

Το αν καταφέρουν κάτι τέτοιο εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό και από το πόσο ελκυστική θα είναι η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ.

Χρυσή Αυγή

Ο Λαικός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή αναδείχθηκε στο τρίτο κόμμα των ευρωεκλογών αυξάνοντας το ποσοστό του κατά 2,48 μονάδες από το 6,92% τον Ιούνιο του 2012, σε 9,40% τον Μάίο 2014. Η αύξηση του ποσοστού της Χρυσής Αυγής έγινε κάτω από τις δυσμενέστερες γι’ αυτήν συνθήκες, όπως η προφυλάκιση της ηγεσίας της, οι ποινικές διώξεις για το σύνολο σχεδόν των βουλευτών της και η καθημερινή επίθεση εναντίον της απ’ όλα τα μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης.

Το πολιτικό φαινόμενο της Χρυσής Αυγής δε μπορεί να αντιμετωπίζεται με χαρακτηρισμούς όπως νεοναζιστικό μόρφωμα και εγκληματική οργάνωση όταν άνοδος των εθνικιστικών κομμάτων παρατηρείται σ’ όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης. 

Το φαινόμενο αυτό έχει πολύ βαθύτερα οικονομικά και πολιτικά αίτια. Η οικονομική κρίση, η αλματώδης αύξηση της ανεργίας, η άνοδος των μεταναστευτικών ροών που θεωρούνται από το ντόπιο πληθυσμό ως απειλή των, λιγοστών ήδη, θέσεων εργασίας και η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας προς όφελος της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και της χρηματοοικονομικής αυτοκρατορίας οδηγούν στην ενίσχυση των εθνικιστικών κομμάτων.

 Η Ευρώπη που ξεκίνησε ως μία Ένωση κρατών-εθνών έχει μεταβληθεί σε μια πολυπολιτισμική χοάνη και ένα ενιαίο οικονομικό χώρο που εξυπηρετεί την παγκοσμιοποίηση και την παγκόσμια διακυβέρνηση από τη χρηματοπιστωτική αυτοκρατορία. 

Η αντίδραση των λαών-εθνών που θέλουν να διατηρήσουν την εθνική τους ταυτότητα, τη γλώσσα τους, τη θρησκεία τους, τα έθιμα και τις παραδόσεις τους, ενώ επιθυμούν την οικονομική και κοινωνική προστασία του εθνικού κράτους, είναι αναπόφευκτη.

Η Χρυσή Αυγή έχει μια αντιμνημονιακή ρητορική, αντιτίθεται στην εισβολή των μεταναστών και υπερασπίζεται τα εθνικά θέματα στην Κύπρο, το Αιγαίο, στη Θράκη, στο Σκοπιανό κλπ. Μ’ αυτή την ατζέντα η Χρυσή Αυγή κερδίζει ψηφοφόρους απ’ όλο το πολιτικό φάσμα από την συντηρητική Δεξιά μέχρι την παραδοσιακή Αριστερά. 

Αυτό το τελευταίο δεν πρέπει να μας παραξενεύει γιατί έχει συμβεί και σ’ άλλες χώρες με κλασσικό παράδειγμα τη Γαλλία όπου, τις δύο τελευταίες δεκαετίες τα προπύργια του άλλοτε πανίσχυρου κομμουνιστικού κόμματος αλώθηκαν και μετατράπηκαν σε προπύργια του Εθνικού Μετώπου γιατί οι εργάτες έχαναν τις δουλειές τους από τους φτηνότερους και χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις μετανάστες.

«Το Ποτάμι»

Πρόκειται για το νέο φρούτο στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Περίπου δύο μήνες πριν από τις ευρωεκλογές ένας δημοσιογράφος που εργαζόταν στο μεγαλύτερο εκδοτικό συγκρότημα της χώρας αναγγέλλει τη δημιουργία ενός κόμματος. Από την επόμενη μέρα όλα τα μεγάλα ραδιοτηλεοπτικά μέσα και οι εφημερίδες που συνδέονται μ’ αυτά αρχίζουν να προβάλουν το νέο κόμμα και τις δραστηριότητες του αρχηγού του. 

Ο τηλεοπτικός χρόνος που δίνεται στο νέο κόμμα ξεπερνάει κατά πολύ το χρόνο που δίνεται σ’ άλλα κόμματα που εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο. Μετά από λίγο έρχονται και οι δημοσκοπήσεις που δίνουν στο νέο κόμμα διψήφια ποσοστά που φτάνουν ακόμη και το 14%.

To «Ποτάμι» είναι ένα κατασκεύασμα των επιχειρηματικών συμφερόντων που ελέγχουν τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης, είναι η ελληνική εκδοχή του «μπερλουσκονισμού». 

Ο σκοπός αυτών των επιχειρηματικών συμφερόντων ήταν να δημιουργήσουν ένα ανάχωμα που θα συγκρατήσει τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ ώστε αυτοί να μην καταλήξουν στο ΣΥΡΙΖΑ, εξασφαλίζοντάς του την πρώτη θέση και μάλιστα με μεγάλη διαφορά. 

Ο σχεδιασμός ήταν αρκετά επιτυχής μέχρις ενός σημείου, το «Ποτάμι» ένα κόμμα χωρίς ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα, χωρίς υποψία προγράμματος, πήρε ένα ποσοστό 6,60% στις ευρωεκλογές και περιόρισε τη διαφορά μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. 

Ταυτόχρονα όμως το «Ποτάμι» συνέτεινε αποφασιστικά στη διάλυση της ΔΗΜΑΡ ως μελλοντικής εφεδρείας του μνημονιακού μπλόκ. Όπως κάθε επιχείρηση, έτσι και η επιχείρηση «Ποτάμι» είχε και μάλιστα σοβαρές παράπλευρες απώλειες.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει επίσης ότι, παράλληλα με το «Ποτάμι», ανάλογα εγχειρήματα έγιναν και στο επίπεδο των Δημοτικών εκλογών με πολύ ενθαρρυντικά αποτελέσματα για τους εμπνευστές τους.

ΚΚΕ

Το Κομμουνιστικό κόμμα συνεχίζει τη μοναχική πορεία του. Το κομματικό του συνδικάτο, το ΠΑΜΕ, διαδηλώνει χωριστά από τα άλλα συνδικάτα. Το ΚΚΕ δεν συζητάει ούτε συνεργάζεται με κανένα άλλο κόμμα, γιατί θεωρεί ότι μόνο αυτό έχει τη σωστή στρατηγική και τακτική για τη λύση των προβλημάτων του λαού και της χώρας. Μέχρις ότου η πλειοψηφία των πολιτών προσχωρήσει στις θέσεις του ΚΚΕ μπορεί να συνεχίσει να κυβερνάει ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο ή οποιοσδήποτε άλλος γιατί δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική διαφορά.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου το ΚΚΕ επιτίθετο κυρίως κατά του ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό τα ελεγχόμενα-συστημικά Μέσα Ενημέρωσης προέβαλαν τις δηλώσεις των στελεχών του που κατέκριναν με σφοδρότητα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

 Στόχος ήταν να επαναπατριστούν στο ΚΚΕ οι ψήφοι που χάθηκαν από αυτό, τον Ιούνιο του 2012, προς όφελος του ΣΥΡΙΖΑ και έτσι να μειωθεί το ποσοστό του τελευταίου.
 
Θυμίζουμε ότι στις εκλογές του Μαϊου 2012 το ΚΚΕ έλαβε ποσοστό 8,48%, αλλά ένα μήνα μετά, με την προοπτική ανατροπής των μνημονιακών δυνάμεων και νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, το ποσοστό του έπεσε στο 4,50%. Αυτό δείχνει ότι πέρα από το σκληρό πυρήνα του κόμματος ένα μεγάλο, σχεδόν το μισό, τμήμα των ψηφοφόρων του είναι έτοιμο να ακολουθήσει μια άλλη αριστερή πορεία με την ελπίδα τα πράγματα ν’ αλλάξουν σήμερα και όχι στη δευτέρα παρουσία.

Η εκλογική τακτική του ΚΚΕ πέτυχε να επαναπατρίσει στο κόμμα μόνο ένα μέρος των ψηφοφόρων που έχασε τον Ιούνιο του 2012, συγκεκριμένα από το 4,50% έφτασε στο 6,09%, κέρδισε δηλαδή 1,59 μονάδες έναντι των 3,98 που είχε χάσει. Πέρα όμως από τα ποσοστά του κόμματος μεταξύ 2012 και 2014 η σταδιακή αποδυνάμωση του ΚΚΕ, παρά τις δραματικές συνθήκες που βιώνει η χώρα, είναι εμφανής και στην περιφέρεια Αττικής και στο Δήμο Αθηναίων που συμπτωματικά είχαν κατέβει οι ίδιοι υποψήφιοι και το 2010 και το 2014. Συγκεκριμένα στην περιφέρεια Αττικής ο Θ.Παφίλης συγκέντρωσε το 2010 το 14,44% και το 2014 το 10,66%, στο Δήμο της Αθήνας ο Ν. Σοφιανός έλαβε το 2010 το 13,74% και το 2014 το 7,41%. ‘Ολα αυτά μετά τέσσερα χρόνια οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης των Ελλήνων.

Είναι φανερό ότι το ΚΚΕ πιέζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ που δίνει μια προοπτική αλλαγής της παρούσας δραματικής κατάστασης στους παραδοσιακούς αριστερούς ψηφοφόρους και η περιχαράκωσή του, προκειμένου να επιβιώσει εκλογικά, δε θα το βοηθήσει, αντίθετα στερεί από το αντιμνημονιακό μέτωπο ένα αξιόλογο και δυναμικό τμήμα της κοινωνίας.

ΑΝΕΛ

Το κίνημα των Ανεξάρτητων Ελλήνων δημιουργήθηκε από βουλευτές και στελέχη της Ν.Δ που αντιτάχθηκαν στη μεγάλη κωλοτούμπα του Α.Σαμαρά να στηρίξει την Κυβέρνηση Παπαδήμου και να ψηφίσει το δεύτερο Μνημόνιο μαζί με το ΠΑΣΟΚ. 

Αργότερα προσχώρησαν στους ΑΝΕΛ ορισμένα στελέχη του αντιμνημονιακού και πατριωτικού ΠΑΣΟΚ.
Στις εκλογές του Μαϊου 2012 οι ΑΝΕΛ έλαβαν ένα σημαντικό ποσοστό 10.61% αλλά τον Ιούνιο του 2012 υποχώρησαν στο 7,51% καιστις ευρωεκλογές του 2014 συρρικνώθηκαν ακόμη περισσότερο στο 3,46%.

Έχοντας μια έντονα αντιμνημονιακή αντζέντα αλλά παράλληλα μια πατριωτική στάση στα εθνικά θέματα οι ΑΝΕΛ πιέζονται εκλογικά από τον ΣΥΡΙΖΑ και σε μικρότερο βαθμό από τη Χρυσή Αυγή.

 Ψηφοφόροι των ΑΝΕΛ διαρρέουν προς το ΣΥΡΙΖΑ με την προοπτική ανατροπής της μνημονιακής Κυβέρνησης και προς την Χ.Α. ως μια πιο δυναμική έκφραση του πατριωτικού χώρου.

Το μέλλον του κόμματος του Π. Καμμένου δε διαγράφεται ελπιδοφόρο, γιατί οι προσεχείς εθνικές εκλογές θα γίνουν σε κλίμα ακόμη πιο έντονης πόλωσης. Οι ΑΝΕΛ θα πρέπει ν’ αλλάξουν την ακολουθούμενη τακτική τους και να ενισχυθούν με νέα στελέχη του δημοκρατικού – πατριωτικού χώρου. Μια τέτοια προσπάθεια έγινε στο ευρωψηφοδέλτιο με χαρακτηριστικές περιπτώσεις αυτές των Γ. Ρωμανιά, Κ. Ζουράρι, Ζ. Γεωργαντά και Π. Σγουρίδη.

Τα κόμματα της Δραχμής

Με το ξέσπασμα της κρίσης και της υπογραφής της πρώτης Δανειακής Σύμβασης – Μνημονίου το Μάϊο του 2010 μερικά μικρά κόμματα πρόταξαν το καίριο θέμα της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, ως αποτελεσματικό εργαλείο για την αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας και την αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων.

Το κόμματα αυτά στις ευρωεκλογές του 2014 απέτυχαν να δημιουργήσουν έναν εναλλακτικό πόλο και οδηγήθηκαν σε πολιτική ανυπαρξία. Συγκεκριμένα το ΕΠΑΜ του Δ. Καζάκη έλαβε 0,86%, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ 0,72%, το Σχέδιο Β΄του Α. Αλαβάνου 0,20% και η ΔΡΑΧΜΗ του Θ. Κατσανέβα 0,15%.  

Παρά τις συζητήσεις που έγιναν κατά την προεκλογική περίοδο τα κόμματα αυτά δεν κατάφεραν να συνεννοηθούν και να παρουσιάσουν ένα κοινό ψηφοδέλτιο εκλογικής και μόνο συνεργασίας.

Παράλληλα, τα κόμματα αυτά, με την εξαίρεση του ΕΠΑΜ, παρουσίαζαν στους πολίτες μια πρόταση επιστροφής στη Δραχμή με υποτίμησή της κατά 50% ή 100% και μεγάλη αύξηση του πληθωρισμού. 

Έλεγαν δηλαδή στους ψηφοφόρους αυτό που λένε οι απολογητές των μνημονιακών πολιτικών, ότι μην τολμήσετε να επιλέξετε την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα γιατί η υποτίμηση με τον πληθωρισμό που ακολουθεί θα προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή και δυστυχία, από αυτή που βιώνουμε σήμερα.

Ο χώρος αυτός αν θέλει να επιβιώσει και να παίξει καθοριστικό ρόλο στις δραματικές εξελίξεις που θα ακολουθήσουν θα πρέπει να ενώσει τις δυνάμεις του στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, να συνεργαστεί με αντίστοιχες δυνάμεις που βρίσκονται σε μεγαλύτερα κόμματα, και να επεξεργαστεί ένα πρόγραμμα επιστροφής στο εθνικό νόμισμα που θα προβλέπει σταθερή ισοτιμία ένα προς ένα, δηλαδή μια Δραχμή προς ένα Ευρώ, χωρίς υποτίμηση και χωρίς αξιόλογο πληθωρισμό. Αυτό είναι απόλυτα εφικτό υπό τις παρούσες συνθήκες. Ένα τέτοιο σχέδιο παρουσιάζεται στο βιβλίο του γράφοντος «Επιστροφή στη Δραχμή – η απάντηση στην ευρωκατοχή» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Α.Λιβάνη.

Συμπεράσματα και εθνική προοπτική

Οι προσεχείς εθνικές εκλογές θα γίνουν σε συνθήκες πολύ έντονης πόλωσης γιατί το διακύβευμα είναι καθοριστικό για την τύχη του ελληνικού λαού και του έθνους, είτε η χώρα θα παραμείνει αποικία χρέους και οι πολίτες της δούλοι, είτε θα επανακτήσει την εθνική κυριαρχία της και θα αρχίσει την ανοικοδόμηση της οικονομίας της.

Εκείνο που απαιτούν οι καιροί είναι ένα Μέτωπο απέναντι στις δυνάμεις του δωσιλογισμού, της εξάρτησης, της υποδούλωσης, της εκποίησης και της καταστροφής της χώρας. Ένα Μέτωπο για τη σωτηρία του ελληνικού έθνους που απειλείται, εκτός των άλλων, και από την υπογεννητικότητα και τη μετανάστευση της νεολαίας του, εξαιτίας των δραματικών οικονομικών συνθηκών που έχουν επιβληθεί.

Το μέγιστο διακύβευμα είναι η απομάκρυνση της Κυβέρνησης των δωσιλόγων ώστε να παύσει η χώρα να πορεύεται σύμφωνα με τα συμφέροντα του Δ΄ Ράϊχ και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

 Όσες πολιτικές ηγεσίες δεν το κατανοήσουν αυτό και εξακολουθήσουν να πορεύονται με βάση τα στενά κομματικά συμφέροντά τους θα αποδειχθούν κατώτερες των περιστάσεων και θα εξαφανιστούν όταν η χώρα θα έχει οριστικά καταρρεύσει.

Διαφορές μεταξύ των αντιμνημονιακών κομμάτων και οργανώσεων υπάρχουν πολλές και σημαντικές. Αλλά ούτε κανένα οικονομικό πρόγραμμα ανόρθωσης της χώρας μπορούμε να εφαρμόσουμε, ούτε να επιλέξουμε αν θα παραμείνουμε ή όχι στην Ευρωζώνη, ούτε να υπερασπιστούμε αποτελεσματικά τα εθνικά δικαιώματα σε Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη και Μακεδονία αν η Ελλάδα εξακολουθεί να κυβερνάται από τους εντολοδόχους της κ. Μέρκελ, του κ. Ντράγκι και της κ. Λαγκάρντ.

Αυτό πρέπει να γίνει αντιληπτό από τις ηγεσίες όλων των αντιμνημονιακών κομμάτων και ιδιαίτερα από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Η χώρα χρειάζεται ένα νέο ΕΑΜ με μίνιμουμ κοινό πρόγραμμα την αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας, όλα τα άλλα θα βρεθούν στην πορεία, εξ άλλου η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ.

Το Ε.Πα.Μ. για το αποτέλεσμα των εκλογών

 
Το εκλογικό αποτέλεσμα κι εμείς

Φίλες και φίλοι, συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Η Πολιτική Γραμματεία  του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου ευχαριστεί όλους τους φίλους και τα μέλη,  που στρατεύτηκαν ανιδιοτελώς στην μεγάλη μάχη που δώσαμε συμμετέχοντας στις εκλογές της 25ης Μαΐου 2014 για το ευρωκοινοβούλιο. Τους ευχαριστούμε γιατί όλοι έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, παρά τις όποιες αδυναμίες, τις δυσκολίες και τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια αυτού του αγώνα. Ιδιαίτερα ευχαριστούμε τις φίλες και τους φίλους μας που δέχτηκαν να εκτεθούν, εμπλουτίζοντας το αγωνιστικό ψηφοδέλτιό μας και έδωσαν μαζί μας αυτόν τον υπέροχο αγώνα.

Η Πολιτική Γραμματεία επιχειρεί να προσεγγίσει ορισμένες καίριες - κατά την γνώμη της - πλευρές του εκλογικού αποτελέσματος και θέτει τις εκτιμήσεις αυτές στην κρίση των μελών και φίλων του ΕΠΑΜ.

Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν μια ακόμη επιβεβαίωση της ισχυρής επιρροής που διατηρούν οι επίσημοι κομματικοί μηχανισμοί, αλλά και το σύστημα μαύρης προπαγάνδας. Το μεγαλύτερο μέρος του ... εκλογικού σώματος ψήφισε με βάση όχι προγράμματα και πολιτικές, αλλά ιδεολογικές και κομματικές συγγένειες. Για πρώτη φορά κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης υπάρχει ένα εκλογικό αποτέλεσμα που διαχωρίζει κάθετα το εκλογικό σώμα σε αριστερά και δεξιά με την ακροδεξιά - και μάλιστα την φασιστική - να εισπράττει σημαντικά εκλογικά oφέλη.

Πρόκειται για μια τραγική εξέλιξη που μας πηγαίνει πίσω στα χρόνια της μετεμφυλιακής περιόδου, μόνο που σήμερα τείνει να εισάγει ολόκληρη την χώρα σε μια περίοδο προετοιμασίας ενός νέου εμφύλιου σπαραγμού.

Η ίδια η Νέα Δημοκρατία κατόθρωσε να μην υποστεί συντριβή, να περιορίσει την εκλογική ήττα, επενδύοντας στα πιο συντηρητικά αντανακλαστικά της εκλογικής βάσης της. Ο φόβος, η καχυποψία και τα εμφυλιοπολεμικά  πάθη ανακλήθηκαν στην πρώτη γραμμή. Η αριστερά έγινε πάλι το φόβητρο για τον φοβισμένο δεξιό. Παρουσιάστηκαν σαν φορείς της αστάθειας σε μια εποχή που χρειάζεται σταθερότητα. Κατ΄ αναλογία με την μετεμφυλιακή περίοδο που αποτέλεσε το άλλοθι κάθε είδους εκτροπής, παρακρατικής δράσης , ως και την επιβολή της επτάχρονης δικτατορίας.

Ανίκανη η ηγεσία και ο μηχανισμός της να πείσει για την πολιτική που ακολουθεί και για τα συμφέροντα που εκφράζει, επένδυσε στο πόσο βαμμένος δεξιός είναι ο ψηφοφόρος της και πόσο δεμένος είναι με το συγκεκριμένο κόμμα. Για πρώτη φορά στην ιστορία της - από την επoχή του ιδρυτή της Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος προσπάθησε εναγωνίως να απαλλάξει το κόμμα του από την ρετσινιά της μετεμφυλιακής δεξιάς - αυτοπροσδιορίστηκε ανοιχτά με πολιτικό λόγο που εξάπτει εθνικά πάθη και διχασμούς μέσα στον λαό. Έτσι συντελέστηκε η μετάλλαξη της ΝΔ σ' ένα κόμμα υποχείριο κρυπτοφασιστικών δυνάμεων, που δουλεύουν πια για το ολοκαύτωμα της χώρας και του λαού της.

Στην μετάλλαξη αυτή έχει συμβάλει και η αποκαλούμενη καραμανλική εσωκομματική αντιπολίτευση, που δηλώνει αντιμνημονιακή, για τα μάτια του κόσμου, ενώ υπερψηφίζει τα κυβερνητικά μέτρα. Εξαπάτησε τον μέσο ψηφοφόρο της ΝΔ, υποβάλλοντάς του  να ξαναψηφίσει ΝΔ προκειμένου να δώσει την δυνατότητα να απαλλαγεί από την φασιστική ηγετική ομάδα Σαμαρά. Κι έτσι να αλλάξει η κεντρική πολιτική. Με τον ίδιο τρόπο που η καραμανλική τάση μέσα στη ΝΔ επέτρεψε στον  Σαμαρά να αλώσει το συγκεκριμένο κόμμα, για να γλυτώσει η ίδια από τις τεράστιες πολιτικές και ποινικές ευθύνες που έχει για το γεγονός ότι οδήγησε στην χρεοκοπία την Ελλάδα, έτσι και τώρα εξασφαλίζει τα νώτα της σημερινής ηγετικής ομάδας για τους ίδιους ακριβώς λόγους.

Ταυτόχρονα, οι εκλογές αυτές μετεξελίχθησαν από την συγκυβέρνηση σε ένα πρωτοφανές παζάρι ψήφων. Ξοδεύτηκαν τεράστια ποσά από το κρατικό ταμείο για τους υποψηφίους της συγκυβέρνησης, την μαζική χειραγώγηση της "κοινής γνώμης", αλλά και την ανοιχτή εξαγορά ψήφων, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια ακόμη μαύρη τρύπα στον κρατικό προϋπολογισμό που καλείται να καλύψει τους επόμενους μήνες το γνωστό υποζύγιο, δηλαδή ο έλληνας φορολογούμενος. Οι πολιτευτές και οι κομματάρχες της συγκυβέρνησης δεν μοίραζαν μόνο σωρηδόν πενηντάρικα με αντάλλαγμα μια ψήφο στην κάλπη, αλλά έταζαν εξαιρέσεις από κατασχέσεις και πλειστηριασμούς, προστασία της ήδη πενιχρής σύνταξης, όπως και δουλίτσες σε δήμους, περιφέρειες και κράτος για τους "δικούς μας".

Από την άλλη, έχουμε μια αριστερά που έχει χάσει την πατριωτική αναφορά της, εχει χάσει κάθε αίσθηση αγώνα για την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία, αλλά και για τη δημοκρατία. Είναι μια αριστερά ιδανική για την διάσπαση και την περιχαράκωση του λαού, δωρίζοντας τα εθνικά σύμβολα της ενότητάς του στον σκοταδισμό και τον φασισμό.  Ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε με το αίσθημα απελιπισίας που διακατέχει μεγάλο μέρος του λαού που νιώθει την ανάγκη να γλυτώσει το ταχύτερο δυνατόν από την παρούσα κυβέρνηση και τις αδίστακτες πολιτικές της. Έταξε ότι αρκεί να βγει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ και με διαφορά από τη ΝΔ ώστε να εξαναγκαστεί σε εκλογές η κυβερνώσα παράταξη. Το πέτυχε για να αποδειχθεί άμεσα ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βασίστηκε στη συνειδητή ψήφο, ούτε καν στην ψήφο διαμαρτυρίας. Επένδυσε στην ψήφο απόγνωσης του αντιμνημονιακού χώρου. Ανίκανος να διεμβολίσει τον μνημονιακό χώρο, διεμβόλισε και άντλησε ψήφους από τους αντιμνημονιακούς σχηματισμούς. Κι έτσι κατάφερε να ανακόψει τις δυνατότητες νίκης από ολόκληρο τον αντιμνημονιακό χώρο, χωρίς να επιτύχει την ζητούμενη νίκη για τον εαυτό του. Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον είναι εγκλωβισμένος, αφού δεν μπορεί να προκαλέσει εκλογές, όπως υποσχόταν, και ούτε διαθέτει άλλες πολιτικές δυνάμεις στις οποίες μπορεί να απευθυνθεί για να δημιουργήσει μια οιονεί κυβερνητική πλειοψηφία με αντιμνημονιακό στόχο.

Είναι καταδικασμένος να ακολουθήσει την τακτική του "ώριμου φρούτου", ελπίζοντας ότι οι ζοφερές συνέπειες των πολιτικών που θα συνεχίσουν να εφαρμόζονται θα οδηγήσουν στην μεταστροφή μέρους του εκλογικού σώματος προς αυτόν. Ο ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ που ήλπιζε σε μια γρήγορη απαλλαγή από την κυβέρνηση, αλλά και η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, θα πληρώσει ακριβά αυτή την τακτική. Οι πολιτικές της καταστροφής και του εξανδραποδισμού θα συνεχιστούν με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να αναμένει πότε με χρόνια με καιρούς θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου, ώστε να αποκτήσει την πολυπόθητη κυβερνητική πλειοψηφία. Αν έρθει ποτέ.

Η ανατροπή της κυβέρνησης πήγε στις καλένδες και η πρωτοβουλία των κινήσεων παραδόθηκε στην παράταξη του μνημονίου με τον ΣΥΡΙΖΑ να μην αποτελεί άμεση απειλή για τους κυβερνώντες. Το πότε θα γίνουν και με ποιους όρους θα διεξαχθούν οι εθνικές εκλογές ανήκει πλέον στην συγκυβερνώσα παράταξη που διαθέτει όλα τα μέσα για να εξαναγκάσει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να διαλέξει: εσαεί αντιπολίτευση, ή κάποια μορφή συγκυβέρνησης με τις δυνάμεις του μνημονίου. Το γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας έχει κάνει ήδη άνοιγμα σε κάποια μελλοντική "καλή" ΝΔ και σε κάποιο "καλό" ΠΑΣΟΚ, που θα έχουν απαλλαγεί από τις κακές τωρινές τους ηγεσίες, προδικάζει πολλά.

Όλα αυτά οφείλονται στην τακτική που επέλεξε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία ενδιαφέρθηκε μόνο να «μαντρώσει» τους ψηφοφόρους της στο κομματικό παχνί και τίποτε άλλο. Απέρριψε κάθε δυνατότητα ανοιχτής συμπόρευσης και συμμαχίας από τα κάτω έτσι ώστε να δοθεί διέξοδος στην οργή πλατύτερων στρωμάτων από εκείνα που εκφράζονται από την αριστερά. Επέλεξε την επιβολή κομματικών υποψηφίων, συχνά φυτευτών, με αποτέλεσμα την συντριβή τους  στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Επέλεξε την τακτική της αυτοδυναμίας με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να διατηρήσει ούτε καν τους ψήφους που είχε πάρει τον Ιούνιο του 2012. Η διαρροή από τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν τέτοια, που αν δεν υπήρχε η αναπλήρωση από ψηφοφόρους των άλλων αντιμνημονιακών σχημάτων, οι οποίοι υπό καθεστώς απελπισίας τον ψήφισαν, ίσως να μην έφτανε ούτε καν το 20%.

Το συμπέρασμα είναι ότι ο αμφίσημος πολιτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν έπεισε, αλλά οδήγησε και σε τέτοιες πολώσεις που κάνει αδύνατη μια ευρύτερη συσπείρωση αντιμνημονιακών δυνάμεων με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης των μνημονίων πριν είναι πολύ αργά. Η κυβερνώσα παράταξη παρά την πολύ σημαντική εκλογική φθορά που έχει υποστεί, γνωρίζει πολύ καλά το δώρο που της πρόσφερε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπιασε "ταβάνι" λεηλατώντας εκλογικά τους οιονεί συμμάχους του. Κι επομένως δεν μπορεί να αποτελέσει άμεση απειλή για τους κυβερνώντες. Τουλάχιστον με όρους εκλογών.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν επιδιώκει κάποια συνεργασία με άλλους σχηματισμούς από  το αντιμνημονιακό τόξο. Γι' αυτό και τορπίλισε καθε δυνατότητα συνεργασίας από τα κάτω στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές με σκοπό να επιβληθεί ο κομματικός μηχανισμός. Έστω κι αν της στοίχισε ακριβά στα εκλογικά αποτελέσματα. Ψάχνει μόνο για υποταχτικούς. Δηλαδή για όσους προσελκύονται από το ενδεχόμενο της νομής της εξουσίας και με αντάλλαγμα κάποιον θώκο "ξεχνούν" θέσεις, αρχές, και διακηρύξεις. Οι κυβερνώντες το γνωρίζουν και αισθάνονται ασφαλείς.

Ταυτόχρονα, το εκλογικό αποτέλεσμα για την ευρωβουλή ήρθε σαν αποτέλεσμα μιας μακράς περιόδου κινηματικής άπνοιας. Η τελευταία ελπιδοφόρα αναλαμπή όπου πλατύτερες μάζες κινητοποιήθηκαν με την ελπίδα μιας γρήγορης ανατροπής της κυβέρνησης και των πολιτικών της, ήταν το κλείσιμο της ΕΡΤ. Οι κομματικοί μηχανισμοί όμως, μαζί με τις γνωστές συνδικαλιστικές αγκυλώσεις, έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στο να δεχθεί μια ακόμη ήττα ο κόσμος που ήθελε να κινητοποιηθεί. Από κει και πέρα κάθε σκίρτημα κινήματος, ή μαζικής πρωτοβουλίας, αντιμετωπίστηκε με όρους διάλυσης, ή ποδηγέτησης από τους κομματικούς μηχανισμούς σε συνδυασμό με τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες. Θανατώθηκε κάθε αγωνιστική διάθεση. Πάνω απ' όλα το κόμμα. Κι έτσι στο βωμό του κόμματος, θυσιάσθηκε και η τελευταία ικμάδα μαχητικού φρονήματος στον λαό.

Η μια μεθοδευμένη ήττα πάνω στην άλλη, η εγκατάλειψη και καταδίκη των όποιων ριζοσπαστικών λαϊκων διεκδικήσεων, ειδικά σε ότι αφορά το χρέος, το νόμισμα, την ΕΕ, έπεισαν την μεγάλη πλειοψηφία ότι δεν έχει κανένα νόημα ούτε η κινητοποίηση, ούτε ο αγώνας. Η ηττοπάθεια και το δόγμα "ο σώζων εαυτόν, σωθήτω" άρχισε να κυριαρχεί στην κοινωνία. Η πολιτική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε σοβαρό ρόλο στην κατεύθυνση αυτή, μιας και ακολούθησε τη γνωστή τακτική του "μην ανησυχείτε, θα έρθω εγώ και θα σας βολέψω". Κι έτσι κάθε εκδήλωση αγώνα εκφυλίστηκε σε κομματικό παραμάγαζο του ΣΥΡΙΖΑ, ή συνθλίφτηκε από τον κομματικό μηχανισμό του ΚΚΕ. Ενώ η συνδικαλιστική γραφειοκρατία φροντίζει όπως πάντα μόνο για τον εαυτό της με κινητοποιήσεις εκτόνωσης.

Υπό αυτές τις συνθήκες η μεγάλη πλειοψηφία προσήλθε στις κάλπες απογοητευμένη πιστεύοντας ότι δεν μπορεί να αλλάξει τίποτε κι επομένως βολεύτηκε είτε με τις υποσχέσεις της κυβερνώσας παράταξης, είτε με τις υποσχέσεις της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Έστω κι αν και στις δυο περιπτώσεις, είναι φρούδες υποσχέσεις. Υπήρχαν κι αυτοί που θέλησαν να τιμωρήσουν τα κόμματα του νέου διπολισμού ψηφίζοντας κόμματα που προσωποποιούν ως αντιπολίτευση το πλήρες αδιέξοδο. Τι μπορεί να ελπίζει κανείς ψηφίζοντας ΧΑ; Μόνο να εκφράσει το «άει σιχτίρ» και τίποτε περισσότερο. Το ίδιο ισχύει και για την ψήφο στο ΚΚΕ. Πρόκειται για ψήφους που δεν εμπεριέχουν καμιά ελπίδα να αλλάξει  ο,τιδήποτε, δεν διεκδικούν τίποτε, θέλουν μόνο να τιμωρήσουν τους πάντες και μάλιστα τυφλά.

 Έτσι ψηφίζουν κόμματα που συνιστούν ως αντιπολίτευση την πολιτική εγγύηση ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να πέσει και η πολιτική των μνημονίων δεν πρόκειται να αποτραπεί,αφού αυτά δεν θα θέσουν καν την πτώση της κυβέρνησης στην ημερήσια διάταξη κι επομένως δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή ελπίδα να αλλάξει κάτι. Πρόκειται για πολιτική αυτοχειριασμού. Ψηφίζουν για να εκδικηθούν τους πάντες, μαζί και τον εαυτό τους. Αυτό και μόνο. Και η νοοτροπία αυτή είναι ιδανική για να εκθρέψει ολοκαυτώματα σαν τον εμφύλιο, καταστάσεις σαν αυτή της σημερινής Ουκρανίας.

Το γεγονός αυτό μαζί με τη μεγάλη διασπορά ψήφων σε κόμματα και κομματίδια δίχως ταυτότητα και περιεχόμενο, τη σημαντική αποχή, αλλά και την ανάδειξη ενός ανύπαρκτου κόμματος, που αποκαλείται Ποτάμι, στην ευρωβουλή, υποδηλώνουν μια κοινωνία σε υποχώρηση και κατάρρευση. Μια κοινωνία που στρώματά της έχουν ήδη αρχίσει να παραδίνονται στα πιο στοιχειώδη και πιο επικίνδυνα ένστικτα του ανθρώπου, λίγο πριν αυτός αποκτηνωθεί παντελώς. Τα στρώματα αυτά δεν ξέρουν πλέον ή ακόμα χειρότερα αδιαφορούν για το τι σημαίνει δημοκρατία και τι δικαιώματα. Κι επομένως δεν μπορούν να αντιληφθούν ούτε καν τι πρέπει να υπερασπιστούν. Μοιάζουν σαν τους αγράμματους που αδιαφορούν παντελώς και εχθρεύονται τη γραφή και την ανάγνωση. Ζουν απλά για να ζουν και το θεωρούν φυσιολογικό. Γι' αυτό και πέφτουν θύματα των βαθύτερων προκαταλήψεών τους, αλλά και της μόδας, όπως αυτή διαμορφώνεται από τους διαμορφωτές της "κοινωνίας του θεάματος".

Σ' αυτές τις συνθήκες το ΕΠΑΜ δεν κατόρθωσε να πείσει ότι αποτελεί άμεση εναλλακτική επιλογή για τη σημερινή συγκυρία. Παρά το γεγονός ότι διεύρυνε την επιρροή του σε πολύ πλατειά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, αυτό δεν μπόρεσε να καταγραφεί στην κάλπη. Το ΕΠΑΜ μιλούσε και μιλά για την ενότητα του ελληνικού λαού, σε μια εποχή όπου η κοινωνία πολώνεται σε αριστερά και δεξιά. Προτάσσει το πατριωτικό και δημοκρατικό καθήκον, όταν πλατιά στρώματα δεν ξέρουν καν τι σημαίνει πατρίδα και δημοκρατία. Ζητά να πάρει την υπόθεση ο λαός στα χέρια του σε μια περίοδο όπου κυριαρχεί η ηττοπάθεια και "ο σώζων εαυτόν, σωθήτω". Υπερασπίζεται και οργανώνει αγώνες σε μια περίοδο όπου οι περισσότεροι έχουν χάσει κάθε ελπίδα. Μιλά και επιμένει σε μια επανάσταση προσωπικής αξιοπρέπειας, όταν οι περισσότεροι ωθούνται στην αναξιοπρέπεια για να επιβιώσουν, ή για να αναδειχθούν. Απευθύνεται στο νου, στην κοινή λογική και την γνώση, όταν κυριαρχούν τα συναισθήματα, του φόβου και της απελπισίας.  

Επίσης το ΕΠΑΜ, παρά τις επίμονες προσπάθειές του, δεν κατόρθωσε να πετύχει την οργάνωση κοινής δράσης ανάμεσα στις ευρύτερες δυνατές δυνάμεις με κοινά αιτήματα. Με αποτέλεσμα να μην καταστεί δυνατό να διασωθούν κινήματα και μαζικές δράσεις που θα μπορούσαν να δώσουν πνοή και ελπίδα στα πιο καθημαγμένα στρώματα του λαού. Το γεγονός ότι δυνάμεις και σχήματα όπως ΑΝΤΑΡΣΥΑ και "κόμματα της δραχμής", που στάθηκαν εναντίον της κοινής δράσης θέτοντας ιδεολογικά προσκόμματα, συνετρίβησαν εκλογικά, ίσως να συνιστά ένα αναγκαίο σοκ νηφαλιότητας.

Η μαζική δράση του ΕΠΑΜ δεν έχει την αναγκαία συνέπεια, ούτε έχει φτάσει ακόμη στο επίπεδο εκείνο που να επιτρέπει την κινητοποίηση λαϊκών στρωμάτων για τα πιο ζωτικά τους αιτήματα. Οι αδυναμίες και οι υστερήσεις στους τομείς αυτούς έπαιξαν καθοριστικό ρόλο όταν έφτασε η ώρα της κάλπης, καθώς το εκλογικο σώμα στις περισσότερες περιοχές της χώρας  δεν είχε πρόσφατη εμπειρία αγώνων τέτοιων ώστε να ξέρει πώς δρα το Μέτωπο.

Παρά την σημαντική οργανωτική ανάπτυξη του ΕΠΑΜ όλο το προηγούμενο διάστημα, το Μέτωπο δεν έχει κατορθώσει ακόμα να αναπτύξει την πολιτική του δουλειά σε ανάλογο επίπεδο για όλους τους τομείς και τους πυρήνες του. Δεν έχει κατακτηθεί ακόμη ενιαίος τρόπος και επίπεδο δουλειάς μέσα στην κοινωνία από όλες τις οργανωμένες δυνάμεις του Μετώπου. Κι αυτό αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση για το επόμενο διάστημα.

Τέλος, παραμένει σοβαρό το πρόβλημα της αναγνωρισιμότητας του Μετώπου, των προταγμάτων και της δράσης του από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Κι αυτήν δεν μπορούμε να την περιμένουμε από τα ΜΜΕ, ούτε από κανέναν άλλον, εκτός από την συστηματική δουλειά πόρτα-πόρτα των μελών και των φίλων του Μετώπου. Πρέπει ο κάθε πυρήνας μας, το κάθε μέλος του ΕΠΑΜ να αναδειχθεί σε σημείο αναφοράς για ολόκληρη την κοινωνία σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο δουλειάς. Δεν πρέπει να αφήσουμε κανέναν που να μην τον πλησιάσουμε, να του μιλήσουμε, να οικοδομήσουμε σχέσεις μαζί του, ώστε να αντιληφθεί ότι οι έννοιες αλληλεγγύη, δημοκρατία, αξιοπρέπεια δεν είναι κενές περιεχομένου.

Το αποτέλεσμα των εκλογών επιτείνει το συνολικό κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό αδιεξοδο της χώρας. Ο ελληνικός λαός και η χώρα είναι πολύ πιο εκτεθειμένοι στις πολιτικές εξανδραποδισμού, χωρίς καν να διαθέτει επίσημη αντιπολίτευση ικανή να υπερασπιστεί ακόμη και τα πιο στοιχείωδη. Βρίσκεται στη πιο δεινή θέση από την αρχή της νέας κατοχής. Το ΕΠΑΜ οφείλει να πάρει πρωτοβουλίες τέτοιες που να θέτουν προ των ευθυνών τους όλους εκείνους που μιλούν εναντίον της μνημονιακής πολιτικής.

Οι οργανωμένες δυνάμεις του ΕΠΑΜ οφείλουμε να ξαναβρούμε όλους εκείνους που βρεθήκαμε μαζί κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Να ανοιχτούμε σε φίλους και κυρίως σ' εκείνους που συμπαθούν το Μέτωπο, αλλά δεν το ψήφισαν. Να συζητήσουμε την κατάσταση που προέκυψε από αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα με τρόπο φιλικό και με σκοπό να ακούσουμε τις παρατηρήσεις και τον προβληματισμό τους. Πρέπει να ανοιχτούμε πιο πλατιά στην κοινωνία.

Το ΕΠΑΜ για μια ακόμη φορά θα αναλάβει πρωτοβουλία συνεύρεσης όλων των δυνάμεων που θεωρούν τον εαυτό τους αντιμνημονιακό. Η κυβερνώσα παράταξη ουσιαστικά ηττήθηκε εκλογικά. Δεν δικαιούται λοιπόν να μιλά πλέον εξ ονόματος του ελληνικού λαού. Ακόμα δε περισσότερο να αποδέχεται δεσμεύσεις και να εφαρμόζει πολιτικές που η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού έχει απορρίψει. Θα πρέπει λοιπόν να ενωθούμε όλοι για να ρίξουμε την υφιστάμενη κυβέρνηση το ταχύτερο δυνατό. Θα πρέπει όλες μαζί οι δυνάμεις να κηρύξουμε ένα νέο ανένδοτο αγώνα με αίτημα την πτώση της κυβέρνησης και τη διάλυση αυτού του κοινοβουλίου της διαρκούς Συνταγματικής εκτροπής.

Στόχος μας θα πρέπει να είναι η οργάνωση της κοινής δράσης μας με τέτοιο τρόπο ώστε να κλιμακωθούν οι λαϊκές κινητοποιήσεις,  με τέτοιο τρόπο ώστε ο ίδιος ο λαϊκός παράγοντας να επιβάλει τις πολιτικές εξελίξεις. Για τον σκοπό αυτό το ΕΠΑΜ θα αναλάβει, για άλλη μια φορά, πρωτοβουλία συνάντησης και διαλόγου με όλες τις ηγεσίες του αντιμνημονιακού τόξου, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα κοινό μέτωπο με βάση τα πιο άμεσα και ζωτικά αιτήματα του λαού.

Ένα όμως είναι το σίγουρο: Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, η πατρίδα και ο λαός χρειάζεται το Μέτωπο περισσότερο από ποτέ. Δεν θα γίνουμε ριψάσπιδες. Χάσαμε μια μάχη, αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται, θα έχει διάρκεια και εμείς, έχοντας δημιουργήσει γερές βάσεις μέσα στην κοινωνία, ανεξάρτητα αν αυτό δεν αποτυπώθηκε με την ψήφο της Κυριακής, θα συνεχίσουμε μέχρι την τελική Νίκη!

Αθήνα 27 Μαΐου 2014
Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Ισπανία: Οι Podemos η έκπληξη των ευρωεκλογών


Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Ισπανία: Οι Podemos η έκπληξη των ευρωεκλογών

To απόγευμα της 15ης Μαϊου 2011, σαν από το πουθενά, χιλιάδες ισπανοί πολίτες ξεχύθηκαν στους δρόμους και γέμισαν τις πλατείες πενήντα πόλεων της χώρας. Ορισμένοι παρέμειναν εκεί για μήνες.

Το σύνθημα δόθηκε από την οργάνωση «Πραγματική Δημοκρατία Τώρα», μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Στη συνέχεια, ο ένας ενημέρωνε τον άλλο. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε το κίνημα 15-Μ. Ελάχιστα μέσα ενημέρωσης το είχαν προβλέψει. Οσο για τα πολιτικά κόμματα, δεν είχαν καταλάβει τίποτα.

Τρία χρόνια αργότερα, το "Podemos" (Μπορούμε), ένα κόμμα που αποτελεί τη συνέχεια εκείνου του κινήματος, αναδείχθηκε η τέταρτη πολιτική δύναμη της χώρας. Ούτε αυτό το είχε προβλέψει κάποιος, δημοσιεύει η El Pais.

Το "Podemos" ενεγράφη στους εκλογικούς καταλόγους πριν από τρεις μήνες, ύστερα από μια έντονη συζήτηση στους κόλπους του για το αν έπρεπε να συνεχίσει να κινείται στον δρόμο ή να δοκιμάσει την τύχη του στους θεσμούς.

Δεν έχει κεντρικό πολιτικό συμβούλιο ούτε μέλη. Θα έχει όμως πέντε ευρωβουλευτές, αφού έλαβε 1,2 εκατομμύρια ψήφους. Αν αυτή η επιτυχία επαναληφθεί στις βουλευτικές εκλογές του 2015, το κόμμα αυτό θα είναι το κλειδί για τον σχηματισμό διοικήσεων στους δήμους ή τις αυτόνομες περιοχές.

«Γεννηθήκαμε πρακτικά στο δρόμο», λέει ο 30χρονος Ινίγο Ερεχόν, διδάκτωρ πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης και υπεύθυνος της εκστρατείας του κόμματος. «Μέχρι στιγμής είμαστε μια ομάδα, όχι ένα κόμμα.

Τώρα πρέπει να ξεκινήσει η διαδικασία συγκρότησής μας σε πολιτικό κόμμα».
Μέχρι τώρα, οι αποφάσεις λαμβάνονταν με ομοφωνία, εκπρόσωποι δεν υπήρχαν ή εναλλάσσονταν συνεχώς για να αποφεύγονται οι προσωπικοί ανταγωνισμοί και τα μέλη της ομάδας απέρριπταν την αντιπροσωπευτική δημοκρατία.
Ατυπος ηγέτης ήταν ο Πάμπλο Ιγκλέσιας, καθώς μπορούσε να προβάλλει τις θέσεις του κινήματος από την εκπομπή του στην τηλεόραση. Αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει.
Ο 35χρονος Ιγκλέσιας ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα σε ηλικία 14 ετών, στην Κομμουνιστική Νεολαία. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και πολύ γρήγορα άρχισε να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο και να λαμβάνει μέρος στα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης.
Μια σύντομη εκδοχή του διδακτορικού του λέγεται «Ανυπάκουοι». Ο Ιγκλέσιας μελέτησε το φαινόμενο των Ζαπατίστας, ίδρυσε οργανώσεις όπως «Νεολαία χωρίς μέλλον» και ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο.
Θα μπορούσε να είναι ένας θεωρητικός της Αριστεράς, ένας γενειοφόρος καθηγητής που κινείται σε ακαδημαϊκούς κύκλους. Κατέληξε όμως να γίνει ένας ειδικός της πολιτικής επικοινωνίας και το κεντρικό πρόσωπο ενός νέου κινήματος.
Οποιος τον χαρακτηρίζει προϊόν της τηλεόρασης κάνει λάθος, σχολιάζει η El Pais. «Πειραματιζόμαστε με την πολιτική επικοινωνία μέσα από το κυριότερο μέσο πολιτικής κοινωνικοποίησης που είναι η τηλεόραση», λέει ο ίδιος.
«Αυτά που μάθαμε από τη La Tuerka τα εφαρμόζουμε στη μεγάλη οθόνη». Η La Tuerka ήταν ένα πρόγραμμα που ο Ιγκλέσιας και οι συνεργάτες του (καθηγητές και φοιτητές από το Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης) μετέδιδαν στο παρελθόν από το Διαδίκτυο και μικρά τηλεοπτικά κανάλια. Εκεί εκπαιδεύτηκε ο Ιγκλέσιας ως παρουσιαστής και άνθρωπος της τηλεόρασης.
Το πέρασμά του στα μεγάλα κανάλια ήταν από την αρχή επιτυχημένο: μπορούσε να επιχειρηματολογήσει, ήταν άνετος μπροστά στην κάμερα, λάμβανε άνετα μέρος σε συζητήσεις. Και το μήνυμά του ήταν σκληρό, αλλά καθαρό. Με αποδέκτες τα θύματα της οικονομικής κρίσης και τη μεσαία τάξη που είδε τα εισοδήματά της να εξαφανίζονται.
Ο Ιγκλέσιας ταξίδεψε στην Ιταλία, το Μεξικό, την Ελβετία, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ερεχόν δίδαξε στο Κίτο του Ισημερινού. Ο Χουαν Κάρλος Μονεδέρο, ένας από τους ιδρυτές και ιδεολόγους του "Podemos", υπήρξε για εννιά μήνες σύμβουλος του πρώην προέδρου της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες. Και στη χώρα αυτή, άλλωστε, υπάρχει ένα κόμμα που λέγεται "Podemos".
Ο ίδιος παραπονιέται ότι όλοι τον ρωτούν για την εμπειρία του στη Βενεζουέλα και κανείς δεν ενδιαφέρεται για την περίοδο που έζησε στη Γερμανία και την εργασία του για τη διάλυση της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας.
«Οποιος λέει πως θέλουμε να μετατρέψουμε την Ισπανία σε Βενεζουέλα είναι ηλίθιος», σημειώνει. Το όραμά του είναι το εξής: «Θέλουμε να γίνουμε το κλειδί για τη συγκρότηση ενός ευρέος μετώπου όπως στην Ουρουγουάη, η γέφυρα ανάμεσα σε κόμματα και κοινωνικά κινήματα που θα μας επιτρέψει να επανεφεύρουμε τη δημοκρατία. Αυτό συνέβη στη Βολιβία, τη Βενεζουέλα και τον Ισημερινό».

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Ελευθερη Ελλάδα