Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

Μονάχα της Κερύνειας...




Άρχισε να πουμπουνίζει ο αέρας, και ξαφνικά σταματά η τροχαία κίνηση μπροστά από το κτίριο μας. Είμαστε σ' ένα από τους πιο κεντρικούς και πολυάσχολους δρόμους της Λευκωσίας.

Ο βόμβος αναλύεται και απλοποιείται ηχητικά σε αναγνωρίσιμα τεμάχια: ανθρώπινες φωνές, συνθήματα! Ίσως περνά μπροστά στο δρόμο μας η διαδήλωση.

Τρέχω στο παράθυρο, και βλέπω σε όλα τα κτίρια και γραφεία της περιοχής να κρέμονται όπως εμένα από τα παράθυρα οι γείτονες μας, κάτοικοι και εργαζόμενοι στα γραφεία όλο γύρω, γραμματείς, δικηγόροι, γιατροί και έμπορες να δούμε: εμφανίζονται εκατοντάδες έφηβοι. Εισέρχονται στο δρόμo μας  τραγουδώντας με σημαίες και κρατώντας χειροποίητα πανό φτιαγμένα - σίγουρα ψες όλη νύκτα - στο σπίτι.

Με εντυπωσιάζει η σύνθεση του πλήθους. Οι κοπέλες είναι διπλάσιες αριθμητικά από τα αγόρια. Οι πλείστες με μαλλιά μακριά, λυτά, πρόσωπα καθαρά και γνήσια χωρίς ξινίλες ή μακιγιάζ, και σε αντίθεση με τ' αγόρια, χωρίς προσποιήσεις ή ψεύτικες πόζες. Υπέροχες. Αν έβλεπα μεμονωμένα τα πρόσωπα τους σε φωτογραφίες δεν θα μπορούσα να τις ξεχωρίσω από τις Κούρδισσες αντάρτισσες που σήμερα απελευθερώνουν το Κουρδιστάν με τ' όπλο στο χέρι, βήμα-βήμα, πολεμώντας για τους αγαπημένους τους, για τις οικογένειες, την πατρίδα, την Ελευθερία. Άλλωστε πόσο απέχει το Κομπανί από τη Λευκωσία;

Ούτε και στην όψη πολύ διαφορετικές από τις έφηβες συναγωνίστριες μας στην Παλαιστίνη που σήμερα μες τους δρόμους με τις πέτρες ενάντια στ' άρματα μάχης, με σφενδόνες και μαχαίρια αναζωογονούν την αντίσταση και θεμελιώνουν την Τρίτη Ιντιφάδα. Πόσο απέχει η Παλαιστίνη από τη Λευκωσία;

Οι ήχοι απλώνονται αποσυντονισμένοι και αναδύονται ταυτόχρονα αλλά ετεροχρονισμένα από διάφορες εστίες μες το πλήθος - από εκεί όπου κάποιοι κρατούν τηλεβόες, ή όπου κάποιες ομάδες τεσσάρων-πέντε εφήβων συντονίζονται μαζί και ρίχνουν συνθήματα που τα πιάνει μετά το πλήθος και τα τραγουδά.

Ο χώρος ακριβώς μπροστά από το κτίριο μας αποτελεί το πιο μεγάλο ηχείο στην πόλη. Ένα μικρό φαράγγι από ψηλά κτίρια παράλληλα του δρόμου μεγεθύνει, πολλαπλασιάζει και αντηχεί τον κάθε ήχο και φωνή που περνά διαμέσου του. Όποιος ήχος παραχθεί εδώ, αμέσως διακτινίζεται με δύναμη δονώντας την πόλη και ακούεται ως ένα χιλιόμετρο μακριά.

Ξαφνικά οι νέοι σταματούν. Χωρίς να διακρίνεται κάποια μέθοδος συνεννόησης, προπαρασκευής η συντονισμού φωνάζουν, και σείονται τα γυαλιά στα παράθυρα:
"Δεν θέλω επενδύσεις, δεν θέλω μετοχές
Μονάχα της Κερύνειας ελεύθερες ακτές".

Η γραμματεύς στο απέναντι παράθυρο γέρνει απότομα μπροστά σαν να την κτύπησε σφαίρα. Ξέρω όμως ακριβώς τι την κτύπησε, γιατί κτυπήθηκα και εγώ την ίδια στιγμή. Κατάκαρδα. Δεν ήταν σφαίρα, μα κάτι πολύ χειρότερο. Έγειρα και εγώ μπροστά και τρέμοντας από τον πόνο στο στήθος έκλεισα το παράθυρο.

Κλαίω και δεν μπορώ να συγκρατηθώ. Τα παράθυρα ακόμα βουίζουν με τον βόμβο των συνθημάτων• οι νεολαίοι προχωρούν.

Η γειτονιά άδειασε, και άρχισαν να επιστρέφουν δειλά-δειλά τα πρώτα αυτοκίνητα. Τρέμω, και δεν μπορώ να σταματήσω το κλάμμα. Από την ταραχή δυσκολεύομαι να δακτυλογραφήσω: κάθε δύο, τρία ψηφία πρέπει να κάμω διορθώσεις.

Γνωρίζω πως ήμουν μάρτυρας μιας από εκείνες τις σπάνιες και μοναδικές στιγμές που το σπαθί της υπερνόησης υλοποιεί μια κίνηση επί Γής: ξεσχίζει το πέπλο της άγνοιας, ξεσχίζει τις παραισθήσεις, τα δολώματα και τις παραπλανήσεις, εμφανίζει την Επίγνωση της Αλήθειας κατά πρόσωπο, και επιτρέπει για ένα στιγμιαίο χρονόθραυσμα να διαλάμψει η συμπαντική καρδιά. Εκείνη που κτυπά μες' όλους μας. Εκείνη που παίρνει το ρυθμό και την ύπαρξη της από την Συμπαντική Ψυχή.

Η μικρή ανθρώπινη συνείδηση δεν αντέχει πολύ φως. Ούτε πολλή Επίγνωση... η διέγερση της συνείδησης μας ταράζεται, αντιδρά με πνίξιμο και με υπαρξιακό βήχα αν δεν είναι μαθημένη στις ενέσεις φωτός που ακτινοβολούν οι καρδιές που πάλλονται με ήθος και ζητούν Ελευθερία.

Και ακόμα τρέμω. Και κλαίω.

Πέτρος Ευδόκας, petros@cyprus-org.net

Δεν υπάρχουν σχόλια: