Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Η ανάγκη του εθνικού κρατικού νομίσματος και τι εξυπηρετεί;



                                         

 Του Δημήτρη Καζάκη
Γιατί μιλάμε για εθνικό κρατικό νόμισμα; Τι είναι εκείνο που μας εξαναγκάζει να τοποθετηθούμε υπέρ του εθνικού κρατικού νομίσματος και εναντίον του ευρώ; Η ιδεολογία; Η συγκυρία; Η σκοπιμότητα;

Τίποτε απ’ όλα αυτά. Δεν ανήκουμε στην ομιχλώδη και άκρως επικίνδυνη κατηγορία των δραχμιστών. Κι ο λόγος είναι απλός. Δεν ανήκουμε σ’ εκείνους που έχουν ανάγει σε πανάκεια τη δραχμή. Δεν είμαστε καν υπέρ της δραχμής. Ούτε θεωρούμε την έξοδο από το ευρώ κάτι περισσότερο από μια αναγκαία αφετηριακή πράξη προκειμένου να αποκτήσουμε την απαραίτητη ελευθερία των κινήσεων και των επιλογών που έχει ανάγκη η ελληνική οικονομία και κοινωνία.

Τα λέμε όλα αυτά γιατί δεν ανήκουμε σ’ εκείνους που επιχειρούν να βάλουν τα πάντα στο ίδιο τσουβάλι. Στο τσουβάλι της δραχμής. Είναι τελείως άλλο να μιλάς για νέο εθνικό κρατικό νόμισμα και άλλο για δραχμή. Είναι άλλο να μιλάς για νομισματική κυριαρχία σε μια Ελλάδα ανεξάρτητη και δημοκρατική κι άλλο να μιλάς για ένα ευτελές δικό σου νόμισμα δεύτερης κατηγορίας, όπως ήταν η παλιά δραχμή, που χρησιμοποιείται για να διαιωνίζεται η ιθύνουσα κλεπτοκρατία με το κόστος να φορτώνεται πάντα στις λαϊκές τάξεις.

Αν νομίζετε ότι όλα αυτά είναι παιχνίδια με τις λέξεις, τότε, συγνώμη, δεν έχετε ιδέα και καλό είναι να στρωθείτε να μάθετε γιατί η δική σας και η δική μας ζωή παίζεται κορώνα γράμματα. Εκτός βέβαια κι αν ανήκετε σ’ εκείνους που με σκοπιμότητα μιλάνε για δραχμή για να μην μιλήσουν για εθνικό κρατικό νόμισμα. Σ’ εκείνους δηλαδή που μιλάνε για επιστροφή στη δραχμή ώστε να συνεχιστούν οι ίδιες πολιτικές και να κρατηθούν στην εξουσία οι ίδιες δυνάμεις που μας οδήγησαν στη σημερινή χρεοκοπία.

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτούς που μιλάνε για δραχμή και σ’ εμάς που μιλάμε για εθνικό κρατικό νόμισμα; Πρώτα-πρώτα δεν μιλάμε για επιστροφή στη δραχμή, δηλαδή στο παλιό νόμισμα και στον τρόπο διαχείρισής του. Δεν μιλάμε για κανενός είδους οπισθοδρόμηση. Μιλάμε για ένα εντελώς καινούργιο εθνικό κρατικό νόμισμα, που θα στηρίζεται στην εκ βάθρων ανοικοδόμηση της ελληνικής οικονομίας προς το συμφέρον των πολλών.

Γιατί εθνικό; Διότι το νόμισμα αυτό οφείλουν να το εκδίδουν οι εθνικές νομισματικές αρχές και η αξία του να εξαρτάται άμεσα από τις ανάγκες, αλλά και τη δυναμική της εθνικής οικονομίας στο σύνολό της. Είναι το αποκλειστικό μέσο συναλλαγών για την εγχώρια αγορά, για τις χρηματοδοτήσεις και τις πληρωμές εντός της χώρας. Δεν είναι διεθνές συναλλακτικό μέσο ώστε να διενεργούνται μ’ αυτό οι εξωτερικές συναλλαγές της χώρας κι έτσι να είναι διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος.

Γιατί κρατικό; Διότι οι νομισματικές αρχές οφείλουν να ανήκουν αποκλειστικά στο κράτος και να εποπτεύονται υπό καθεστώς πλήρους διαφάνειας από το κοινοβούλιο και τους πολίτες. Αυτό απαιτεί η δημοκρατία. Αυτό απαιτεί το πιο στοιχειώδες συμφέρον του απλού πολίτη. Αυτό απαιτεί μια αληθινά αναπτυξιακή προσπάθεια που θα στηρίζεται και θα υποστηρίζει την ευημερία όχι των παράσιτων, αλλά των εργαζομένων σ' αυτή τη χώρα.

Η κεντρική τράπεζα δεν θα είναι ένας ανεξάρτητος μηχανισμός που θα εγγυάται τα κέρδη και την παρασιτική διόγκωση των ιδιωτικών τραπεζών, αλλά ένα νέο αποκλειστικά κρατικό ίδρυμα υπό δημόσιο έλεγχο και πλήρη διαφάνεια, χωρίς τραπεζικά απόρρητα. Βασικός σκοπός της η διαχείριση της νομισματικής κυκλοφορίας και του πιστωτικού συστήματος με κριτήριο το άμεσο συμφέρον του απλού Έλληνα πολίτη, του μικρομεσαίου επιχειρηματία, του εργαζόμενου.

Γιατί έχει τόση σημασία το νόμισμα; Διότι το νόμισμα δεν είναι ένα απλό μέσο, ούτε πολύ περισσότερο ένα εργαλείο, όπως λανθασμένα νομίζουν πολλοί. Εκφράζει κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις ισχύος, δύναμης, εξουσίας. Η επιλογή του νομίσματος είναι συνυφασμένη σχεδόν απόλυτα με την επιλογή του τρόπου διακυβέρνησης μιας χώρας, αλλά και προς ποιανού το όφελος γίνεται η ρύθμιση της οικονομίας.

Να γιατί το να μιλά κανείς απλά για δραχμή, ή ακόμη χειρότερα για επιστροφή στη δραχμή, επιχειρεί σκόπιμα να περιορίσει το όλο ζήτημα στο τεχνικό κομμάτι, δηλαδή στο πώς θα πάμε από το ευρώ στη δραχμή που υπόσχεται. Δεν θέλει – και δεν το θέλει όπως δεν θέλει ο διάολος το λιβάνι – να μιλήσει για το σύστημα πολιτικών που θα απαιτηθούν από το πέρασμα στη δραχμή. Ποια κοινωνικά και πολιτικά συμφέροντα θα ευνοηθούν από αυτές τις πολιτικές; Τα ίδια με τα σημερινά; Ή τα άμεσα και πιο ζωτικά συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών;

Τι θα γίνει με την υποτέλεια της Ελλάδας; Θα εξακολουθήσουμε «να ανήκομεν εις την Δύσιν», ή θα ανοίξουμε τους διεθνείς ορίζοντες της χώρας χωρίς εξαρτήσεις και πελατειακές σχέσεις; Τι θα γίνει με το καθεστώς κατοχής της χώρας; Θα ανατραπεί προς όφελος της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας του ελληνικού λαού, ή όχι;

Τι θα γίνει με τα μνημονιακά χρέη των Ελλήνων πολιτών προς τράπεζες, εφορίες, κοκ; Θα σβήσουν ή όχι; Τι θα γίνει με τις τραγωδίες που βιώνει σήμερα η πλειονότητα των πολιτών; Θα αποκατασταθούν οι αδικίες ή όχι; Θα γυρίσουν οι περιουσίες δημοσίου και πολιτών που δημεύτηκαν από τον μνημονιακό καθεστώς πίσω στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους, ή όχι;

Τι θα γίνει με τη σύνταξη; Τι θα γίνει με τους μισθούς και τις εργασιακές σχέσεις; Τι θα γίνει με το 40% των νοικοκυριών που έχουν καταδικαστεί στην απόλυτη ανέχεια; Θα τους δοθεί εισόδημα και δουλειά αμέσως, ή θα παραμείνουν έρμαια της κρατικής και ιδιωτικής φιλανθρωπίας;

Τι θα γίνει με τους επαγγελματίες και τους παραγωγούς; Θα έρθει η δραχμή για να ενισχυθεί και να προστατευθεί η εγχώρια παραγωγή, ή θα συνεχίσουμε να είμαστε έρμαιο των πολυεθνικών και κάθε λογής καρτέλ, ολιγοπωλίων και τραστ; 

Θα στηριχθεί κατά προτεραιότητα η ελληνική οικονομία στην πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγή, ή θα συνεχίσει να είναι μια παρασιτική οικονομία υπηρεσιών;

Τι τράπεζες θα έχουμε; Σαν αυτές που είχαμε τις τελευταίες δεκαετίες ή ριζικά διαφορετικές; Θα συνεχίσουν να κερδίζουν από το εισοδηματικό έλλειμμα του μέσου νοικοκυριού; Θα συνεχίσουν να παρασιτούν με σαράφικο και τοκογλυφικό τρόπο σε βάρος των επαγγελματιών, των μικρομεσαίων και των νοικοκυριών;

Τι θα γίνει εντέλει με την πολιτειακή συγκρότηση της χώρας; Θα συνεχίσουμε στον ίδιο κατήφορο ενός απόλυτα εχθρικού κράτους προς τον πολίτη, ή επιτέλους θα θεμελιώσουμε τη δημοκρατία στον τόπο μας;

Είναι τυχαίο νομίζετε που οι δραχμιστές αποφεύγουν, όπως ο διάολος το λιβάνι, να απαντήσουν σε όλα αυτά. Το πολύ-πολύ να τα μεταθέσουν όλα για το μετά. Πρώτα η δραχμή κι ύστερα βλέπουμε. Όποτε ακούτε κάτι παρόμοιο, να ξέρετε ότι αυτό που υπόσχονται είναι νέες θυσίες, νέες λιτότητες, νέες τραγωδίες για τους αδύναμους πολλούς στο όνομα της δραχμής αυτή τη φορά.

Η μετάβαση στο εθνικό κρατικό νόμισμα ή θα πατήσει γερά από την πρώτη κιόλας μέρα στην κατά προτεραιότητα άμεση βελτίωση της ζωής, του εισοδήματος και της δουλειάς όσων υποφέρουν σήμερα, ή ξεχάστε το. Θα ζήσουμε νέα μνημόνια, με δραχμή αυτή τη φορά.

Να γιατί οι δραχμιστές μένουν μόνο στην εύκολη καταγγελία του ευρώ και στα τεχνικά της μετάβασης στη δραχμή. Ποια δραχμή; Ο Θεός και η ψυχή τους! Βλέπετε δεν θέλουν με τίποτε να διευκρινίσουν το ποιος-ποιόν. Δηλαδή το ποιος θα κερδίσει από αυτή τη δραχμή. Οι πολλοί ή οι γνωστοί λίγοι; Οι παραγωγοί ή τα παράσιτα; Οι εργαζόμενοι ή οι κρατικοδίαιτοι;


Δεν θέλουν να ξεκαθαρίσουν ούτε καν το αν θα εκφράζει την εθνική κυριαρχία της χώρας, το ιστορικό δικαίωμα του ελληνικού έθνους στα χώματα του, στην πατρίδα του. Ή θα είναι ένα νόμισμα ευκαιρίας για την εξυπηρέτηση των αρπακτικών της αγοράς και της υποτέλειας.

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Έχουμε χάσει την ουσία! Καιρός να την βρούμε, πριν χάσουμε τα ...πάντα!



ΣΣ: Το κείμενο αυτό είναι μια ζωγραφιά, μια πινελιά της ίδιας της ζωής. Ενδεχομένως σε πολλούς να ξυπνά συναισθήματα, σε άλλους ενοχές και σε άλλους να μην λέει  τίποτα απολύτως. Πάντως όπως και να το δούμε, καλό θα είναι απλά μα ....σκεφτούμε και ας προβληματιστούμε. Μόνο καλό θα μας κάνει.....

Έχουμε χάσει την ουσία. Όλοι μας. Όχι μόνον οι πολιτικοί σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Όλοι μας. Ασχολούμαστε με την επιφάνεια, με το φαίνεσθαι, με τη διαφορά ύψους, βάρους, στήθους. Έχουμε μετατραπεί σε θεατές των πάντων, καταπιανόμαστε σχολαστικά με την εικόνα και μόνο.

Οι δρόμοι του κόσμου έχουν γεμίσει πρόσφυγες, ανθρώπους που σέρνονται διωγμένοι, κυνηγημένοι, κρατώντας μέσα τους μιαν αμυδρή ελπίδα ότι κάπου θα βρουν ένα μέρος να μαζέψουν τα συντρίμμια μιας ζωής που έχασαν οριστικά. Και αυτό που ενδιαφέρει είναι αν τους έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ, αν θα χαλάσουν την "καλή εικόνα" της χώρας μας στην κορύφωση της τουριστικής περιόδου, αν προσβάλουν με τα κουρέλια τους και το μελαμψό τους δέρμα τη νεοκλασική αισθητική της Εθνικής Βιβλιοθήκης, αν αλλοιώσουν την πολύτιμη εθνική ομοιογένεια της χώρας και βεβηλώσουν την ανωτερότητα της λευκής ευρωπαϊκής φυλής. 

Κοινοί δολοφόνοι αποφυλακίζονται για τυπικότητες, το κόμμα στο οποίο ανήκουν έχει διατυπώσει δημοσίως τις πλέον απεχθείς απόψεις περί εθνικής καθαρότητας, περί μεταναστών, περί "πατρίδος" και η κ. Πρόεδρος της Βουλής, η μοναδική, ως φαίνεται, πρόμαχος της δημοκρατίας εν Ελλάδι, ανησυχούσε μονάχα για την εγκυρότητα μιας διαδικασίας.

Δεν θα πολλαπλασιάσω τα παραδείγματα. Με πληγώνει και με θυμώνει. Και με εξοργίζει ακόμη περισσότερο ότι κανείς, μα κανείς, δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τις επιλογές του, τις πράξεις του, τις ενέργειές του. Δεν μιλάω για τους πολιτικούς - μιλάω για όλους μας. Γιατί φαίνεται να μη συνειδητοποιούμε πως τα πάντα ξεκινούν από ατομικό επίπεδο, από ό,τι κάνουμε στην καθημερινότητά μας, από τη συμπεριφορά μας στην προσωπική μας ζωή. 

Βολευόμαστε σε μια κατάσταση που βλέπουμε πως είναι δυσλειτουργική - στη δουλειά, στον γάμο, στις σχέσεις, στις φιλίες. Και λέμε "δε βαριέσαι, θα φτιάξουν τα πράγματα", ή περιμένουμε πως κάτι θα γίνει, θα βρεθεί ένα "μαγικό κουμπί" να το πατήσουμε για να διορθωθούν όλα. Μαγικά. Χωρίς να αναγκαστούμε να λάβουμε καμία απόφαση, χωρίς να κουνήσουμε το δαχτυλάκι μας, χωρίς να συγκρουστούμε. 

Δεν μας αρέσουν οι εντάσεις, δεν μας αρέσουν οι αλήθειες, προτιμούμε τη βελούδινη ζεστασιά των ψευδαισθήσεων που κατασκευάζουμε, συνεχίζουμε να χτίζουμε κι ας βλέπουμε πως το έδαφος είναι ασταθές, κινούμενη άμμος που κάποια στιγμή θα καταπιεί τα πάντα. 

Και δεν μας νοιάζει αν με αυτή μας την οκνηρία, τη δειλία, τη μικρότητα καταστρέφουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε, τους συντρόφους μας, τους φίλους μας, τα ίδια μας τα παιδιά. Εμμένουμε σε αποφάσεις που πήραμε δεκαπέντε, είκοσι χρόνια πριν, παρ' όλο που βλέπουμε πως είναι λάθος, παρ' όλο που η ίδια η ζωή μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε καλύτερες επιλογές, με συγκρούσεις, ναι, με πόνο, όμως με προφανώς καλύτερα αποτελέσματα. 

Αφηνόμαστε να μας καθοδηγούν τα στερεότυπα που δημιουργήθηκαν πριν από τρεις γενιές, ελεγχόμαστε από νοοτροπίες του περασμένου αιώνα, και νομίζουμε ότι με ένα "έτσι μεγάλωσα, έτσι έμαθα" δικαιολογούμε την αβουλία μας, ξορκίζουμε το βόλεμά μας. Και μετά ελεεινολογούμε, ψάχνουμε να βρούμε γιατί η ριμάδα η ζωή μας φέρθηκε σκάρτα, γιατί ο Θεός μας έχει βάλει στο μάτι, γιατί ενώ τα είχαμε σχεδιάσει όλα τόσο όμορφα, καταστράφηκαν. Έλα που δεν τα είχαμε σχεδιάσει όμορφα - βολικά τα είχαμε φτιάξει, μέτρια, επίπεδα, και μικροαστικά.

Κι όταν ζούμε έτσι την καθημερινότητά μας, όταν λειτουργούμε έτσι στην προσωπική μας ζωή, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο πηγαίνουμε να επιλέξουμε κόμματα και πολιτικούς. Κοιτάμε τι θα μας βολέψει, τι δεν θα μας υποχρεώσει να πάρουμε αποφάσεις, να συγκρουστούμε, να κάνουμε τομές, να αλλάξουμε.

Κι ενώ κι εκεί τα "σχεδιάζουμε τόσο καλά", τελικά δεν μας βγαίνει. Και, βεβαίως, ελεεινολογούμε ξανά: αυτή η χώρα δεν έχει καλούς πολιτικούς, πού είναι οι ηγέτες του παρελθόντος, τι κρίμα να μη ζει ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Χαρίλαος Τρικούπης, ο Περικλής, ο Μέγας Αλέξανδρος. 

Κι ύστερα συνεχίζουμε στο ίδιο τέμπο: κολυμπάμε αμέριμνοι στο καθημερινό μας βόλεμα και βλέπουμε τη ζωή μας να περνάει, σαν σε κινηματογραφική οθόνη. Αλλά, ξανά, δεν μας νοιάζει η ουσία - μονάχα αν η κάμερα μας κολακεύει...

*Η Λίτσα Χατζοπούλου είναι φιλόλογος


Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Τι άλλο μας περιμένει και τι μπορούμε να κάνουμε;

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017


Ερωτήσεις και απαντήσεις στον Δημήτρη Καζάκη:
Ερώτηση: Η χώρα ήδη οδεύει στην εφαρμογή του 4ου μνημονίου το οποίο βέβαια συνεπάγεται σκληρή δημοσιονομική λιτότητα, "ακρωτηριασμό" των εργασιακών σχέσεων, περαιτέρω φτωχοποίηση μισθωτών και συνταξιούχων και πολλά άλλα. Πού θα οδηγήσει τελικά τη χώρα μας αυτή η συνεχόμενη ύφεση συναρτήσει του δανεισμού είτε τελικά κλείσει η αξιολόγηση της 15ης Ιουνίου είτε όχι;
Απάντηση: Η ύφεση στην οποία έχει καταδικαστεί η Ελλάδα έχει σαν βασικό στόχο την υποτίμηση του συνόλου των περιουσιακών της στοιχείων και την μαζική τους εκποίηση. Δεν υπάρχει ούτε ίχνος ενδιαφέροντος από τους δανειστές και εταίρους μας για το αν θα ανακάμψει η χώρα. Μας μεταχειρίζονται όπως τις κατεστραμμένες μετά-αποικιακές χώρες της Αφρικής, που έχουν καταδικαστεί εσαεί στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική αποσύνθεση. Είμαστε εν ολίγοις η Αφρικανική ενδοχώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τι προοπτικές μπορεί να έχει μια τέτοια χώρα;
Πρέπει να διαλέξουμε.
Ερώτηση: α] ΄Έχετε επανειλημμένως υποστηρίξει ότι στο σημείο που έχει φτάσει η Ελλάδα η μοναδική λύση είναι η έξοδος της χώρας από την Ε.Ε. η διαγραφή του χρέους και η ανάπτυξη ανταγωνιστικότητας. Επικαλείστε το άρθρο 50 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύμφωνα με το οποίο η κάθε χώρα μπορεί να αποχωρήσει σύμφωνα με εσωτερικούς συνταγματικούς κανόνες; Παράλληλα, το άρθρο 49 της Συνθήκης της Βιέννης προβλέπει ότι κάθε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να αποχωρήσει εάν διαπιστώσει δόλια συμπεριφορά από άλλο κράτος-μέλος όπως και το άρθρο 61 της ίδιας Συνθήκης το οποίο επικαλείται αδυναμία εκτελέσεως των υποχρεώσεών της σε περίπτωση αποχώρησης της.
β] Από την άλλη πλευρά οι πολέμιοι αυτής της άποψης ισχυρίζονται πως η μονομερής αποχώρηση της χώρας μας θα οδηγούσε σε ασύντακτη χρεωκοπία και σε φτώχεια πλήρους εξαθλίωσης -όπως στη Βενεζουέλα - δεδομένου ότι εδώ και χρόνια η Ελλάδα δεν παράγει και δεν εξάγει επαρκώς ούτε βιομηχανικά ούτε καν γεωργικά προϊόντα. Πως θα επιβιώσει;
Απάντηση: Υπάρχουν δυο οπτικές στο ζήτημα. Η μια έχει να κάνει με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών, αλλά και του θεμελιώδους δικαιώματος της εθνικής τους αυτοδιάθεσης, του δικαιώματος δηλαδή οι κυβερνήσεις και οι πολιτικές που ασκούνται σ’ αυτόν τον τόπο να υπηρετούν τα άμεσα ζωτικά συμφέροντα του ελληνικού λαού. Να θυμίσω ότι το δικαίωμα αυτό συνιστά ίσως τον πιο αναγκαστικό κανόνα του γενικού Διεθνούς Δικαίου. Αναγκαστικός κανόνας του γενικού Διεθνούς Δικαίου είναι εκείνος που είναι δεκτός και αναγνωρισμένος υπό της διεθνούς κοινότητος των κρατών στο σύνολό τους ως κανόνας, εκ του οποίου ουδεμία παρέκκλιση επιτρέπεται και ο οποίος δεν δύναται να τροποποιηθεί ειμή δια νέου, του ίδιου χαρακτήρα κανόνα του γενικού Διεθνούς Δικαίου.
Και στην Ελλάδα τι έγινε; Της επέβαλλαν – οι δανειστές εταίροι εξ Ευρώπης με τη συνδρομή του ΔΝΤ – την κατάλυση αρχικά της εθνικής της κυριαρχίας, ενώ σήμερα έχει ουσιαστικά καταλυθεί και το δικαίωμα της εθνικής αυτοδιάθεσης του ελληνικού λαού. Με άλλα λόγια η κυριότητα του τόπου δεν ανήκει πια στον ελληνικό λαό, αλλά στους δανειστές και στον συνταγματικά εξωθεσμικό μηχανισμό, που έχουν οικοδομήσει διαμέσου των μνημονίων.
Έχει συμβεί πουθενά αλλού κάτι παρόμοιο; Όσο και να ψάξει κανείς δεν θα βρει κανένα ανάλογο παράδειγμα. Είναι η πρώτη φορά, τουλάχιστον στη νεότερη Ευρωπαϊκή ιστορία, όπου κυρίαρχο κράτος-έθνος καταλύεται προς το συμφέρον ξένων δυνάμεων και κέντρων. Δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ.
Κι ενώ ο ελληνικός λαός, το ελληνικό έθνος χάνει τα ιστορικά του δικαιώματα στα πατρώα του εδάφη, στις εστίες των προγόνων του, στο λίκνο της ιστορία του, υπάρχει και η άποψη που θεωρεί όλα αυτά αναγκαία διότι δεν γίνεται αλλιώς. Μας λένε ότι ο μόνος τρόπος για να ανακτήσουμε την κυριαρχία μας είναι με το να υποταχθούμε. Άμα κάνουμε ότι μας λένε και μάλιστα κατά γράμμα, τότε αργά ή γρήγορα θα ανακτήσουμε τα δικαιώματά μας – πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι. Πότε συνέβη κάτι τέτοιο, για να συμβεί και σήμερα; Πότε ένας λαός, ένα έθνος ολόκληρο παρέδωσε και μάλιστα αμαχητί τα ιστορικά του δικαιώματα και τελικά τα ξαναπέκτησε;
Κι αν αυτό το δόγμα είναι σωστό, τότε γιατί γενιές και γενιές Ελλήνων πολέμησαν για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του γένους, του έθνους, του λαού; Δεν θα ήταν καλύτερα να υποταχθούν στους ισχυρούς με την ελπίδα κάποτε να τους χαρίσουν αυτά που δικαιούνται; Ειλικρινά, υπάρχει μεγαλύτερη προσβολή στους αγώνες για ελευθερία και ανεξαρτησία όχι μόνο των Ελλήνων, αλλά όλων των λαών της ανθρωπότητας, από αυτή τη θεωρία;
Πρέπει λοιπόν να πάρουμε μια απόφαση. Τι θέλουμε να είμαστε. Λεύτεροι στη χώρα μας, να διαφεντεύουμε εμείς την πατρίδα μας; Ή δουλικά και ραγιάδες, παρείσακτοι και μετανάστες στην ίδια μας την πατρίδα;
Οι τράπεζες είναι η επιτομή του κακού.
Ερώτηση: Ποια είναι η παρούσα κατάσταση του τραπεζικού συστήματος στην Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη; Ποιοι οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν;
Απάντηση: Οι τράπεζες σήμερα συνιστούν την επιτομή όλου του κακού. Μετά από τρεις περίπου δεκαετίες ξέφρενης δανειακής επέκτασης στις απελευθερωμένες αγορές του κεφαλαίου, δημιουργήθηκαν τραπεζικά τέρατα με οικονομική επιφάνεια πολύ μεγαλύτερη από όλα τα κράτη του πλανήτη. Τα τραπεζικά τέρατα ενυποθήκευσαν γύρω στις 20 φορές το συνολικό προϊόν που παράγει κατ’ έτος ο πλανήτης σε αγαθά και υπηρεσίες. Οι 40 μεγαλύτερες παγκόσμια τράπεζες διαθέτουν ενεργητικά που ισοδυναμούν με το ΑΕΠ σχεδόν της μεγάλης πλειοψηφίας των κρατών του πλανήτη. Μέσω αυτών των ενεργητικών εξαγοράζουν, αγοράζουν και πωλούν κυβερνήσεις κι ολόκληρες χώρες. Αρκεί οι χώρες αυτές να είναι προς πώληση από την ιθύνουσα τάξη τους.
Οι τράπεζες στην ΕΕ είναι στην κορυφή αυτής της τερατογέννεσης. Διαθέτουν ενεργητικά πάνω από 4 φορές του ΑΕΠ συνολικά της ευρωζώνης. Αυτό σημαίνει ότι για να μπορέσουν να επιβιώσουν οι τράπεζες της ευρωζώνης θα πρέπει να βυθίζονται διαρκώς και περισσότερο στα χρέη τα νοικοκυριά, οι επιχειρήσεις και τα κράτη. Μ’ αυτό ακριβώς έχει οδηγήσει στην σημερινή παγκόσμια ύφεση.
Το ίδιο ισχύει και στην Ελλάδα. Ποιο λοιπόν είναι το ζητούμενο; Να ξεχρεώσουμε τις τράπεζες; Να τις βοηθήσουμε να κρατήσουν τα τερατώδη ενεργητικά αυτά με διασώσεις εκ των έσω με κουρέματα καταθέσεων (bail in) ή δια του κρατικού προϋπολογισμού (bail out); Και πού θα μας βγάλει κάτι τέτοιο; Μόνο σε μεγαλύτερα χρέη για τον πολίτη και την πραγματική οικονομία, αλλά και σε πιο ανάλγητες τράπεζες, πιο τοκογλυφικές και σαράφικες ακόμη κι απ’ ότι ήταν.
Επομένως έχουμε να επιλέξουμε: Ή διάσωση των σημερινών σαράφικων τραπεζών σε βάρος των νοικοκυριών και της πραγματικής οικονομίας; Ή διάσωση των νοικοκυριών και της πραγματικής οικονομίας σε βάρος των τοκογλυφικών πρακτικών των τραπεζών και της παρασιτικής τους υπερδιογκωση; Μέσος δρόμος δεν υπάρχει.
Τι σόι ξένες επενδύσεις μπορεί να περιμένει η χώρα;
Ερώτηση: Τα τραπεζικά ιδρύματα βρίσκονται σε συνεχείς επαφές και διαβουλεύσεις με open funds για την πώληση ελληνικών ακινήτων αλλά και τη διαχείριση των κόκκινων δανείων που έχουν μετατραπεί σε μάστιγα. Εν τέλει η περιουσία των Ελλήνων -ιδιωτική αλλά και δημόσια [όπως αεροδρόμια, λιμάνια κ.α.] περνά σε ξένια χέρια χωρίς καμία δικλείδα ασφαλείας;
Απάντηση: Αυτός ήταν ο σκοπός εξαρχής. Η περιουσία των Ελλήνων, δημόσια και ιδιωτική, το οικόπεδο – όπως συνηθίζω να λέω – που αποκαλείται Ελλάδα κι εμείς αντιλαμβανόμαστε ως πατρίδα, έχουν βάλει στο μάτι οι δανειστές εταίροι μας. Και μας μεταχειρίζονται όπως κάθε άλλη τριτοκοσμική χώρα της Αφρικής, που βρέθηκε είτε ως αποικία, είτε κατόπιν ως απελεύθερη στην ανάγκη τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίφημη επένδυση της Fraport, η οποία δανείστηκε το ποσό εξαγοράς των 14 αεροδρομίων της χώρας με εγγύηση του ελληνικού κράτους. Έτσι ώστε σε περίπτωση στραβής να πληρώσει ο Έλληνας φορολογούμενος τις τράπεζες.
Δεύτερο, στη σύμβαση προβλέπεται προστασία της εν λόγω επένδυσης από τον μετεμφυλιακό αποικιοκρατικό νόμο του 1953 για την προστασία των ξένων κεφαλαίων, που οι κυβερνήσεις μετά τη Χούντα είχαν θέσει σε αχρηστία λόγω ακριβώς των αποικιοκρατικών όρων που προβλέπει υπέρ των ξένων επενδυτών.
Τρίτο, εισάγεται για πρώτη φορά η τριμερής εξωδικαστική διαιτησία με τον επενδυτή. Με βάση αυτήν σε περίπτωση αντιδικίας με το ελληνικό κράτος, τότε δεν επιλαμβάνονται τα ελληνικά δικαστήρια, αλλά μια εξωθεσμική διαιτησία, που συγκροτείται αυθαίρετα από το κράτος, τον επενδυτή και κάποιον τρίτο ουδέτερο παράγοντα, όπως π.χ. η Παγκόσμια Τράπεζα, που διαθέτει τέτοιο μηχανισμό.
Η εξωθεσμική διαιτησία είναι ο μοχλός που χρησιμοποιήθηκε στην Αφρική, την Ασία και την Λατινική Αμερική, προκειμένου να κατοχυρωθούν τα αποικιοκρατικά προνόμια ξένων επενδυτών στις υποδομές και το φυσικό πλούτο της χώρας. Είναι ένα είδος διομολογήσεων, από το οποίο έχει λυτρωθεί η Ελλάδα από τον 19ο αιώνα. Και τώρα χάρις τους εταίρους της επανέρχεται σ’ αυτό το άθλιο καθεστώς.
Αν σ’ αυτά προσθέσουμε και το γεγονός ότι η Fraport δεν έχει καμιά υποχρέωση να υποστηρίζει την πολεμική αποστολή που έχουν πολλά από αυτά τα 14 αεροδρόμια. Δεν έχει καμιά υποχρέωση να ακολουθεί το αμυντικό δόγμα της Ελλάδας. Εκτός της περίπτωσης πολέμου όπου προβλέπεται η επίταξη των αεροδρομίων με αποζημίωση της Fraport. Αν βέβαια συμμορφωθεί η εν λόγω εταιρεία. Διαφορετικά ο μόνος δρόμος είναι η προσφυγή στην τριμερή εξωθεσμική και εξωδικαστική διαιτησία.
Με τέτοιες επενδύσεις, μπορούμε να έχουμε χώρα; Ούτε χώρο δεν θα μπορούμε να έχουμε.
Ο Βαρουφάκης και τα συμφέροντα Σόιμπλε και ΗΠΑ
Ερώτηση: Κατά τη δική σας εκτίμηση ποιος ο ρόλος του Γιάννη Βαρουφάκη, του Σόιμπλε και των Ηνωμένων Πολιτειών σε σχέση με την κατάσταση που ΄χει διαμορφωθεί στη χώρα μας αλλά και συνολικότερα στην Ευρώπη;
Απάντηση: Ο κ. Σόιμπλε εκφράζει από πολύ παλιά – από την εποχή του Μάαστριχτ – την πιο ξεκάθαρη άποψη για την μετατροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης σ’ ένα υπερκράτος με ενιαία διακυβέρνηση, εκτός από ενιαίο νόμισμα, στα πλαίσια μια χαλαρής ομοσπονδίας, όπως λειτουργεί σήμερα η Γερμανία. Τα κράτη μέλη οφείλουν να χάσουν υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον σκληρό πυρήνα της εθνικής τους κυριαρχίας. Με τις πολιτικές που εκπορεύονται από τα όργανα της ΕΕ να αποκτούν υπερσυνταγματική ισχύ έναντι όλων των κρατών μελών. Πρωτίστως στον τομέα της δημοσιονομικής και αμυντικής πολιτικής. Αυτό το «όραμα» ακολουθεί με συνέπεια ακόμη και στην περίπτωση της Ελλάδας.
Ο κ. Βαρουφάκης ήταν ο ιδεώδης στον ρόλο που ανέλαβε να παίξει με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μέχρι τότε ήταν ο μόνος αντιμνημονιακός «αναλυτής», ο οποίος δεν πίστευε στη δυνατότητα της Ελλάδας να ορθοποδήσει μόνη της. Δηλαδή χωρίς τα δεκανίκια της ΕΕ. Κι αυτό το έλεγε και το ξανάλεγε. Κι έτσι ήρθε για να ονομαστεί δικαίως ως ο κύριος 70%, όταν στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης Τσίπρα το 2015 δήλωσε άξαφνα ότι το 70% του μνημονίου μας κάνει και μόλις το 30% πρέπει να διαπραγματευθούμε. Υπήρξε ο κύριος αρχιτέκτονας της δήλωσης του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου 2015 με βάση την οποία για πρώτη φορά στα χρονικά των μνημονίων οι «ελληνικές αρχές» αποδέχθηκαν επίσημα να μην υιοθετούν, ούτε καν να προωθούν, την παραμικρή απόφαση αν πρώτα δεν πάρουν την έγκριση του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ των φίλων του. Ήταν ο πρώτος απ’ όλους που μετονόμασε την τρόικα σε «θεσμούς» ώστε ένας άτυπος και παράνομος – σύμφωνα ακόμη και με το ευρωκοινοβούλιο – μηχανισμός επιβολής πολιτικών σε βάρος της χώρας μας να μετατραπεί σε θεσμοθετημένη μορφή άσκησης εξουσίας πάνω στην κατεχόμενη Ελλάδα. Και ήταν αυτός που εμφανίστηκε ως λαγός για την αποδοχή της πρότασης Σόιμπλε του Ιουλίου 2015, η οποία προέβλεπε διπλό ή παράλληλο νόμισμα εσωτερικών συναλλαγών υπό ειδικό καθεστώς εντός της ΕΕ. Για να μάθει και η δική μας γενιά τι σημαίνει στην πράξη αυτό που οι παππούδες μας ονόμαζαν λεφτά της κατοχής.
Όσο για τις ΗΠΑ θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι – για τα δικά τους συμφέροντα – βρίσκονται σε διαμάχη με τους Γερμανούς και τις Βρυξέλλες, όχι για τον έλεγχο της Ελλάδας, αλλά για το παρόν και το μέλλον της Ευρώπης. Στα πλαίσια αυτά η κυρίαρχη μερίδα της Αμερικανικής πολιτικής πιέζει το ΔΝΤ να φύγει παντελώς από το πρόγραμμα της Ελλάδας. Έχει κατατεθεί και σχέδιο νόμου στο Κογκρέσο, που ζητά με την ψήφισή του την απόσυρση του ΔΝΤ από οποιαδήποτε εμπλοκή στο πρόγραμμα, τωρινό, ή μελλοντικό, της Ελλάδας. Ο λόγος είναι για να μην χρησιμοποιείται το ΔΝΤ ως φύλλο συκής για τα συμφέροντα των Ευρωπαϊκών ελίτ και του ευρώ. Η διαμάχη αυτή μάλλον θα ενταθεί στο μέλλον, κάτι που μπορεί να διευκολύνει μια άλλη πατριωτική δημοκρατική κυβέρνηση – σαν αυτή που διεκδικεί το ΕΠΑΜ – να αξιοποιήσει προκειμένου να λυτρωθεί η χώρα από τα χρέη και να ανακτήσει την κυριαρχία της προς όφελος των Ελλήνων πολιτών.

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Γιατί θέλουν να εμφανίσουν την Ελλάδα σε τροχιά εικονικής ανάπτυξης;





Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017
Του Δημήτρη Καζάκη     


Τα μάθατε; Η οικονομία της Ελλάδας μπήκε σε αναπτυξιακή τροχιά. Βεβαίως! Μας το διαβεβαιώνει η ίδια η κυβέρνηση δια στόματος του υπουργού Οικονομίας και Ανάπτυξης Δημήτρη Παπαδημητρίου.
«Η οικονομία βρίσκεται εκτός κινδύνου και έχει εισέλθει σε τροχιά ανάκαμψης και αυτό δεν αφορά μόνον τον τουρισμό, τη βιομηχανία, τις εξαγωγές ή τις ξένες άμεσες επενδύσεις, φορά και κλάδους που μέχρι πρότινος υποφέρανε εξαιτίας της δημοσιονομικής και εισοδηματικής λιτότητας, όπως είναι οι κατασκευές, το εμπόριο ή άλλες υπηρεσίες. Κυρίως, όμως, αφορά την δημιουργία 260.000 καθαρών θέσεων απασχόλησης στο διάστημα αυτής της διακυβέρνησης και τη μείωση της ανεργίας σχεδόν κατά 5.5 ποσοστιαίες μονάδες».

Τάδε έφη ο κύριος υπουργός κατά την ομιλία του στο περιφερειακό αναπτυξιακό συνέδριο της Θεσσαλίας στις 10 του μηνός. Και δεν τον πήραν με τις ντομάτες. Εκείνες τις σάπιες που προορίζονται για τις χωματερές. Βλέπετε το ακροατήριο δεν ήταν απλός κόσμος της δουλειάς, αλλά παρατρεχάμενοι, ημέτεροι και λοιποί αυτού είδους.
Μας το διαβεβαιώνει επίσης και το ΔΝΤ, το οποίο αναθεώρησε προς τα πάνω την πρόβλεψή του για το δείκτη του ΑΕΠ στην Ελλάδα.

Μη γελάτε. Όχι, δεν είναι για γέλια. Ούτε θα πρέπει να ξεπερνάτε αυτές τις δηλώσεις αδιάφορα. Μα θα μου πείτε, λένε ψέματα. Ναι, είναι αλήθεια, ψεύδονται ως εκεί που δεν παίρνει. Γιατί; Το σκεφτήκατε;

Τι θέλουν να πετύχουν; Ποιόν θέλουν να ξεγελάσουν; Εσάς, εμάς, δηλαδή τους απλούς πολίτες που βιώνουν την αλήθεια καθημερινά; Ίσως κι αυτό, μιας και η ανθρώπινη βλακεία είναι ενδημική και ακαταμάχητη. Όλο και κάποιον θα βρουν για να πιστέψει αυτές τις ανοησίες.

Όμως το κύριο δεν είναι αυτό. Αν ήταν μόνο για να ξεγελάσουν τα γνωστά υποζύγια που τους πιστεύουν και ύστερα αυτοκτονούν δια της ψήφου, δεν θα χρειάζονταν τόσα πολλά.

Ούτε θα χρειαζόταν όλη αυτή η προσπάθεια χειραγώγησης των επίσημων στοιχείων με τις πλάτες της Eurostat και του ΔΝΤ. Δεν θα χρειαζόταν ο κ. Γεωργίου να στήσει την ΕΛΣΤΑΤ ως «ανεξάρτητη αρχή» υπό τον άμεσο έλεγχο των δανειστών, ώστε να παράγει καθ’ όλα διαβλητά στοιχεία και δείκτες. Σε επίπεδο κυρίως Εθνικών Λογαριασμών.

Ο στόχος όλης αυτής της απάτης είναι, αφενός, οι αγορές και, αφετέρου, η προετοιμασία του εδάφους για τις νέες πολιτικές πιο άγριων περικοπών και ξεπουλήματος που προετοιμάζονται για τη χώρα μας. Τόσο στα πλαίσια της περίφημης τρίτης αξιολόγησης, όσο και κατόπιν.

Ζούμε υπό ένα παγκόσμιο καθεστώς αγυρτείας και απάτης, πού ανάλογό του δεν έχει βιώσει η ανθρωπότητα. Πρόκειται για μια οικονομία πλασματικού, εικονικού κεφαλαίου, το οποίο αποσπά κέρδη όχι τόσο από την παραγωγή, αλλά πρωτίστως από τις αγορές χρήματος.

Για να πάρετε μια ιδέα για το μέγεθος αυτής της οικονομίας του πλασματικού, εικονικού κεφαλαίου παγκόσμια, όπου ο βασικός φορέας της είναι η παγκόσμια τράπεζα, αρκεί θεωρώ να σημειώσουμε τα εξής:

• Οι 30 μεγαλύτερες τράπεζες στον κόσμο ανήκουν σε 5 βασικές οικονομίες. Ανήκουν σε Κίνα, Ευρωζώνη, Ιαπωνία, Βρετανία, ΗΠΑ. Αυτές οι τράπεζες έχουν χαρακτηριστεί κι ως Global Systemic Banks (GSBs), ή Παγκόσμια Συστημικές Τράπεζες, διότι η διάσωσή τους είναι πιο σημαντική από το σύνολο των οικονομιών παγκόσμια.

• Τα τραπεζικά ενεργητικά και των 5 αυτών οικονομιών ανέρχονταν το 2015 σε άνω των 96 τρις δολαρίων. Από αυτά το 50% ανήκει στα ενεργητικά αυτών των 30 τραπεζικών κολοσσών, δηλαδή άνω των 48 τρις δολάρια το 2015.

• Το παγκόσμιο ΑΕΠ σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Παγκόσμιας Τράπεζας για το 2015 ανερχόταν σε 74,5 τρις δολάρια. Δηλαδή, τα τραπεζικά ενεργητικά μόνο των 5 πιο μεγάλων οικονομιών της παγκόσμιας οικονομίας, είναι σχεδόν 32% μεγαλύτερα από το παγκόσμιο ΑΕΠ. Ενώ τα ενεργητικά των 30 GSBs αντιστοιχούν στο 65% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Για να διασωθούν και να συνεχίσουν να αναπτύσσονται οι παγκόσμιοι τραπεζικοί κολοσσοί θα πρέπει ολόκληρη η παγκόσμια οικονομία να δουλεύει γι’ αυτούς. Θα πρέπει ο δανεισμός να καλπάζει, ιδιωτικός και δημόσιος. Το ίδιο και η κερδοσκοπία στις παγκόσμιες χρηματαγορές, ο τζίρος των οποίων ξεπερνά κατά 10 και πλέον φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ.

Όλα αυτά είναι πλασματικά, εικονικά. Πλασματικά και εικονικά ενεργητικά και τζίροι των χρηματαγορών. Πλασματικά και εικονικά γιατί δεν τα έχει ανάγκη η πραγματική οικονομία για να λειτουργήσει και να αναπτυχθεί. Ωστόσο, όσο πλασματικά, όσο εικονικά κι αν είναι, τόσο πιο αληθινά υπερκέρδη παράγουν. Τέτοια που κανένα διεθνές καρτέλ, ή τραστ, καμιά πολυεθνική ή υπερεθνική εταιρεία δεν έχει αποδώσει σ’ αυτούς που την ελέγχουν.

Σύμφωνα με έναν μετριοπαθή υπολογισμό τα κέρδη από την κερδοσκοπία στις χρηματαγορές συνιστούν άνω του 60% των συνολικών κερδών που αποδίδουν οι επενδύσεις όλων των ειδών. Να γιατί όλο και περισσότερα κεφάλαια διοχετεύονται στις χρηματαγορές. Ακόμη και οι πολυεθνικές προτιμούν να συγκεντρώνουν τεράστια ρευστά αποθεματικά κι αντί να τα κάνουν επενδύσεις επέκτασης της επιχειρηματικής δράσης τους, τα διοχετεύουν κι αυτές στις χρηματαγορές. Διαμέσου ποιου; Πρώτα και κύρια των GSBs.

Και πώς να μην το κάνουν όταν οι πολυεθνικές έχουν κατά μέσο όρο απόδοση κεφαλαίων της τάξης του 6% ετήσια, συχνά λιγότερο, ενώ οι χρηματαγορές έχουν τη δυνατότητα έως και διψήφιες αποδώσεις ετήσια. Ακόμη και μέσα στην παγκόσμια κρίση. Αρκεί τα κράτη, οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά να εξαρτούν την ίδια την επιβίωσή τους από δάνεια, χρέη και κάθε μορφής χρεόγραφο της κεφαλαιαγοράς.

Κι επομένως αυτό που ενδιαφέρει όσους υπηρετούν αυτή την πλασματική, εικονική οικονομία δεν είναι η αποτύπωση των πραγματικών δεικτών της οικονομικής ζωής, αλλά η δυνατότητα χειραγώγησής τους. Οι βασικοί δείκτες κάθε οικονομίας έχουν μετατραπεί σε δείκτες της χρηματαγοράς. 
Κι όσο εύκολα χειραγωγούνται οι χρηματαγορές από τους μεγάλους παίκτες παγκόσμια, έτσι πρέπει να χειραγωγούνται και οι δείκτες της οικονομίας.

Δεν τους ενδιαφέρει αν στ’ αλήθεια μια οικονομία αναπτύσσεται, αλλά η δυναμική των πιο πλασματικών και εικονικών δεικτών της, όπως το ΑΕΠ, ο τιμάριθμος, ο δείκτης ανεργίας, οι οποίοι εύκολα μπορούν να χειραγωγηθούν ώστε να επιδράσουν – ανάλογα τις σκοπιμότητες της συγκυρίας – στη 

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Το ΕΠΑΜ μια συνεχής και σοβαρή δύναμη στην Αποτροπή των πλειστηριασμών



Τετάρτη 11/10/2017 ,  η λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων πολιτών στα Ειρηνοδικεία της χώρας συνεχίζεται και ο Λαός μας υφίσταται τις συνέπειες μιας παράνομης χρέωσης στερούμενος τα νόμιμα μέσα για να αντιμετωπίσει τις δανειακές του υποχρεώσεις . Ταυτόχρονα καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματά του και ενώ έχει το δικαίωμα να προστατευτεί προσφεύγοντας στα ελληνικά δικαστήρια και στο συμβούλιο της Ευρώπης αδυνατεί μη έχοντας τα οικονομικά μέσα.

Μοναδικό μέσο διάσωσης η αποτροπή των πλειστηριασμών.

Τα μέλη του ΕΠΑΜ παρόντα και πάλι με την κινηματική δράση τους συμμετείχαν με τα υπόλοιπα κινήματα σε πολλά Ειρηνοδικεία της χώρας μας.  Το κίνημα συνολικά σε όλη την Ελλάδα, δίνει τον παλμό του αντιμνημονιακού αγώνα και κρατά σε εγρήγορση τον αγωνιζόμενο λαό που σιγά σιγά αναθαρρεί και βγαίνει από το λήθαργο. 

Στον αντίποδα, η κυβέρνηση προσπαθεί να απαντήσει με την ενεργοποίηση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών έχοντας ως δούρειο ίππο το ΔΣ του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αθηνών. Το ΔΣ του συλλόγου έχει εγκρίνει στο παρελθόν την πιλοτική μορφή της πλατφόρμας των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών και γίνεται προσπάθεια να γίνει η τελική αποδοχή της πλατφόρμας. Θεωρείται ότι διάμεσο της πλατφόρμας αυτής θα μπορούν να βγαίνουν σε πλειστηριασμό κινητά και ακίνητα για όλη την Ελλάδα, παρακάμπτοντας του υπόλοιπους συμβολαιογραφικούς συλλόγους της χώρας. Για το σκοπό αυτό έχει προγραμματιστεί γενική συνέλευση του συλλόγου στις 21/10/2017 όπου αναμένεται να συζητηθεί το σχετικό θέμα.

Στο Ειρηνοδικείο Αθηνών υπήρξε μεγάλη συμμετοχή του κόσμου όπου και παρεμποδίστηκε η είσοδος σε συμβολαιογράφους και λοιπά κοράκια με όλες τις αίθουσες όπου διεξάγονται οι πλειστηριασμοί να παραμένουν κλειστές. Η αστυνομία με την παρουσία της πιο διακριτική από τις προηγούμενες φορές, έμεινε στο περιθώριο του Ειρηνοδικείου. Αίσθηση έκανε η οργανωμένη παρουσία του ΠΑΜΕ στο προαύλιο χώρο του μεγάρου όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον 3χρονο αγώνα που δίνεται στο συγκεκριμένο Ειρηνοδικείο.



Στον Πειραιά οι συναγωνιστές – αδιάλειπτα παρόντες στις επάλξεις του αγώνα – κατάφεραν και απέκλεισαν την είσοδο του Ειρηνοδικείου παρόλο που υπήρχαν αρκετά κοράκια έτοιμα να παρέμβουν . Δεν έκαναν πίσω στην παρουσία των αστυνομικών που ζήτησαν τα στοιχεία τους, ούτε και στη παραπλανητικές μεθοδεύσεις που «μίλησαν» για εργαζόμενους χωρίς να βρίσκεται κάνεις -έστω εκπρόσωπος τους- εκεί. Η διαδικασία τελικά ολοκληρώθηκε χωρίς να χαθεί καμιά περιουσία στα χέρια τραπεζίτη.

ΣΣ: Ανταποκρίσεις από όλη τη χώρα αναφέρουν την επιτυχία της δράσης.




   
ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ στα ΧΕΡΙΑ των ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ και των Κυβερνησεων ΚΑΤΟΧΗΣ
ΑΓΩΝΑΣ  ΑΝΕΝΔΟΤΟΣ  η  ΑΝΑΤΡΟΠΗ τους
για την ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ της ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ
της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
& της ΛΑΪΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ
ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ  στην ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΜΑΦΙΑ
Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ των ΛΑΜΟΓΙΩΝ στα Χερια του ΛΑΟΥ και ΟΧΙ των ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ


                                                                                                            

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Προσυνεδριακός Διάλογος του Ε.ΠΑ.Μ

Προσυνεδριακός Διάλογος του Ε.ΠΑ.Μ. –

 15 Οκτωβρίου 2017

Το Ε.ΠΑ.Μ διοργανώνει προσυνεδριακό διάλογο για δημόσια συζήτηση της πρότασής του για μία Ελλάδα κυρίαρχη, ανεξάρτητη και δημοκρατική.
Πρόταση που μόνον μία Πατριωτική, Δημοκρατική, Κυβέρνηση μπορεί να ακολουθήσει και να δώσει άμεσα λύση.
Μέλη ​και φίλοι που επιθυμούν να συμβάλουν στον προσυνεδριακό διάλογο, προσκαλούνται να προσέλθουν στην ανοικτή συζήτηση με τις προτάσεις τους για να ανταλλάξουμε απόψεις.
Κυριακή 15 Οκτωβρίου 2017, ώρα 11.00
Ξενοδοχείο Royal Olympic, Αίθουσα KALLIRROHE
Οδός Αθανασίου Διάκου 28, Μακρυγιάννη (Απέναντι από στύλους Ολυμπίου Διός, σταθμός ΜΕΤΡΟ Ακρόπολη)
Αθήνα

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Δεν βγαίνει ο προϋπολογισμός ; Κανένα πρόβλημα !Πάντα έτοιμη η λύση!


Δημήτρης Κυπριώτης

Για μια ακόμη φορά, τα «μπακαλίστικα» είναι εύκολη υπόθεση για τη σκληρή νεοφιλελεύθερη αριστερή κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Δεν τους βγαίνει ο προϋπολογισμός και δεν μπορούν να τον ισοσκελίσουν; Πολύ απλά πράγματα και χωρίς πολλές κουβέντες.

Οι άθλιοι κόβουν το επίδομα τέκνων και φτώχειας! Και όλα αυτά γιατί τους έλειπαν 12 εκατ. Ευρώ!! Και σωρεία οι τοποθετήσεις γραμματέων και φαρισαίων και προσλήψεις εκατοντάδων συμβούλων αυτών. Αρκεί να μεγαλώνει η κομματική πελατεία, από τη μια πλευρά και από την άλλη, «τώρα που βρήκαν παπά να τους θάψουμε». Που θα βρεθεί αλλά ευκαιρία;

Το υπουργείο οικονομικών, για ακόμη φορά και μάλιστα με τον πιο αήθη και ανάλγητο τρόπο , έχει προσβληθεί από ιό  που το οδήγησε σε και έτσι δεν μπορεί ανθρώπους να πένονται, να είναι σε κατάσταση μόνιμης κατάθλιψης και έτοιμους για το μεγάλο ταξίδι. Το μόνο που βλέπει είναι οι αριθμοί και οι οδηγίες των δανειστών και αυτά πρέπει να εκτελέσει με κάθε τρόπο.

Όλα  και όλοι στην κλίνη του Προκρούστη! Και αυτό δεν μπορεί κανείς να το δικαιολογήσει, αφού είναι φως φανάρι και δεν κρύβεται. Προϋπολογισμός 2018 προσχέδιο, αν κανείς αμφιβάλει. Φαίνεται ότι από κάπου τους λείπουν τα 12 εκατ. Ευρώ, βλέπουν μπροστά τους ότι σε κάποια γωνία, έχει ξεφύγει κάποιο από τα επιδόματα αλληλεγγύης και αμέσως βουτάνε να το κατασπαράξουν.

Καταργούν το επίδομα απροστάτευτων τέκνων και κερδίζουν οι αφιλότιμοι 3 εκατ. Ευρώ, τα επιδόματα ανεργίας για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας και τσιμπάνε και από εκεί άλλα 5 εκατ. Ευρώ , ενώ δεν γλυτώνουν από τη βουλιμία τους ούτε και τα επιδόματα φτώχειας και φυσικών καταστροφών από τα οποία βουτάνε 4 εκατ. Ευρώ. 

Τι πειράζει και  αν από αυτές τις περικοπές πεινάσουν μερικές χιλιάδες οικογένειες, μείνουν απλήρωτοι αγρότες , μεροκαματιάρηδες, άνεργοι, πολύτεκνοι και άλλοι δυστυχισμένοι που θα έχουν πληγεί από φυσικές καταστροφές, τι τον νοιάζει τον Τσακαλώτο; 

Αυτός θα μείνει χωρίς σπίτι και αυτός θα πεινάσει; Πρώτος όμως βγήκε για να στηρίξει την αλλαγή φίλοι  από τα γεννοφάσκια των παιδιών…..

Άντε λοιπόν , φάτε , κόψτε, αρπάξτε και αφήστε τους υπηκόους σας στο έλεος της φύσης. Αλλά που θα πάει; Δεν θα αργήσει η ημέρα που θα κοιτάτε όλους αυτούς με φοβισμένο το μάτι  σας.


Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Υπάρχει Ελευθερία και Δημοκρατία στην Ευρώπη; Ποια είναι η πραγματικότητα;


Του Δημήτρη Κυπριώτη

Μας μιλούν για παγκοσμιοποίηση και για τα καλά που θα  δώσει στην ανθρωπότητα και τους λαούς, μια παγκοσμιοποιημένη κυβέρνηση, που θα λειτουργεί με υπερεθνικούς θεσμούς!!
Έτσι λοιπόν αν πάρουμε ως παράδειγμα το πως ακριβώς λειτουργούν οι «θεσμοί» στην ΕΕ και ειδικά στην Πατρίδα μας, τότε ο κόσμος που την "έχει πληρώσει ακριβά" αλλά και όσοι ακόμη αντέχουν τα δεινά τους,  σίγουρα θα λένε ή θα σκέπτονται τη φράση, «μακριά και αγαπημένοι»

Και αυτό δεν γίνεται άδικα, αφού η έννοια της Ελευθερίας έχει παραμορφωθεί, όχι μέσα στην ευρωπαϊκή ιδέα, αλλά μέσα στη γερμανοευρωπαική ένωση, αφού για αυτό ακριβώς πρόκειται  όταν μιλάμε σήμερα για ΕΕ. Και η κατάσταση αυτή έχει δημιουργηθεί στο όνομα της παγκοσμιοποίησης και έχει δημιουργήσει ένα πραγματικό κολαστήριο για τους λαούς της Ευρώπης, μηδέ εξαιρουμένου και του  λαού της Γερμανίας.

Σήμερα η λέξη και μόνο «Ευρώπη», δίνει πολλές αφορμές για τη δημιουργία συγχύσεων, αφού ένας κόσμος που ζει στον εργασιακό Μεσαίωνα της Ευρώπης, έχει γονατίσει στην κυριολεξία από αυτά τα καλά που έφερε η Νέα Τάξη Πραγμάτων, με την καθοδήγηση της γερμανικής ηγεμονίας.

Ποιος λαός που μάχεται κάτω από τις αισχρές οικονομικές συνθήκες που έχουν δημιουργήσει οι νοσηροί εγκέφαλοι της παγκοσμιοποίησης, μπορεί να αισθάνεται ελεύθερος; Πως μπορεί να αισθάνεται ελεύθερος ένας πολίτης της ΕΕ και ειδικά αυτών των χωρών που ζουν υπό καθεστώς κατοχής, όπως η χώρα  μας  ή  έστω υπό καθεστώς  επιτροπείας, αφού οι τύχες του καθορίζονται από το «ιερατείο» των Βρυξελλών και η κυβέρνηση του παίζει μόνο διαχειριστικό ρόλο εκτέλεσης εντολών;  

Και όλα αυτά δεν είναι λόγια για να εντυπωσιαστεί κανείς, αλλά είναι η σκληρή πραγματικότητα που ζούμε, αφού το βλέπουμε καθαρά, ότι η συγκέντρωση όλων των εξουσιών βρίσκεται στα χέρια μιας «μαφίας», όπως είναι αυτή των Βρυξελλών, που έχει καταργήσει  κάθε έννοια εθνικής ανεξαρτησίας και έχει διαστρεβλώσει εντελώς την έννοια της δημοκρατίας. 

Και αυτό γίνεται εκουσίως από τις κυβερνήσεις των χωρών, όταν μεταβιβάζουν κυριαρχικά δικαιώματα στην αόρατη εξουσία των Βρυξελλών, σε ανθρώπους άγνωστους, διορισμένους, από μια άλλη πολιτική υπερεθνική ελίτ. Για αυτήν τη δημοκρατία μιλάμε και από αυτήν την υπερεθνική εξουσία περιμένουμε να υπάρχουν συνθήκες ελευθερίας!

Και αυτό, σε ότι αφορά τη χώρα μας,  αποδεικνύεται όχι μόνο από τις πράξεις της υποτιθέμενης ελληνικής κυβέρνησης, που δεν κάνει τίποτα περισσότερο, από το να εξαναγκάζει τους Έλληνες να ζήσουν σε συνθήκες ελευθερίας και δημοκρατίας που επιβάλλονται από υπερεθνικούς θεσμούς, που λειτουργούν σε καθεστώς ασυδοσίας, αλλά και από την αξιωματική αντιπολίτευση, που δια στόματος Κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, δήλωσε με περίσσεια αλήθεια, ότι: «θα διεκδικήσω μείωση φόρων και θα το πετύχω». Και δεν βρέθηκε κανείς  από αυτούς που του γράφουν τους λόγους που να ξέρει ότι ο πρωθυπουργός μιας χώρας δεν διεκδικεί αλλά αποφασίζει; Αλλά είπαμε,  ποια Ελευθερία και πια Δημοκρατία μπορεί να βρει η χώρα που ζει στο  στο κελί της ΕΕ και συνεπακόλουθα και ο πολίτης της;

Αν όμως πιστεύουμε και θέλουμε να ζούμε σε καθεστώς πραγματικής ελευθερίας και δημοκρατίας στη χώρα μας και αφού έχουμε πιστέψει πραγματικά και όχι επιφανειακά, ότι η Πατρίδα μας έχει μεγάλη ιστορία και ο λαός της ιστορική ευθύνη, τότε χρειαζόμαστε και εμπνευσμένη πολιτική ηγεσία, που δεν θα γονατίζει και δεν θα εκλιπαρεί κανέναν ισχυρό. 

Ηγεσία  που να μπορεί να χαράζει άλλους δρόμους, πέραν  από το μονόδρομο που μας επέβαλλαν  εθελόδουλοι και συμφιλιωμένοι με τα μεγάλα συμφέροντα  και με όλες τις παγίδες που βάζουν οι ελεεινοί εγκέφαλοι της παγκοσμιοποίησης, που τη μόνη αποστολή που έχουν αναλάβει, είναι η επιδίωξη της κηδεμονίας  του κόσμου.