Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Το έγκλημα συντελέστηκε στη Δ. Αττική και έχει αυτουργό. Την αυθαίρετη χώρα και τους αυθαίρετους λειτουργούς της.


 Του Δημήτρη Κυπριώτη

Αν αναζητήσει κάποιος στα αρχεία ή στις στήλες των εφημερίδων και στις φωτογραφίες του παρελθόντος, σχετικά με μεγάλες νεροποντές και πλημμύρες, που έπνιξαν κατά καιρούς τόσο τις φτωχογειτονιές της Αθήνας όσο  και τα νεότευκτα Ανατολικά προάστια της, θα δει παρόμοιες εικόνες με αυτές που βλέπουμε σήμερα στη Δ. Αττική. Έτσι μόνο με την αναδρομή αυτή,  θα  συνειδητοποιήσει ότι στη χώρα αυτή τίποτα δεν έχει αλλάξει από τα στοιχειώδη, που να φανερώνουν ότι έχει υπάρξει πρόοδος και ανάπτυξη. Τίποτα εκτός από ενέργειες  του «άρπα κόλα»

Τι είδαμε από το έγκλημα που συντελέστηκε όλα αυτά τα χρόνια στη Μάνδρα, τη Ν. Πέραμο και στις γύρω περιοχές, που στοίχισε ανθρώπινες ζωές, τεράστιες υλικές ζημιές και καταστροφή του περιβάλλοντος; Την πλήρη αυθαιρεσία, τη συγκάλυψη, την προχειρότητα και τελικά την καταστροφή, για την οποία τώρα όλοι βγάζουν την ουρά τους από τις ευθύνες, καθότι είναι διαχρονικό το έγκλημα.

Και κανείς δεν ξέρει ακριβώς από πότε χρονολογείται, αλλά  και κανείς δεν θυμάται να πλήρωσε κάποιος για αυτό το έγκλημα, αφού μετά την καταστροφή, όλα ξεχνιούνται μέχρι να έρθει η επόμενη και η πολιτεία δια των λειτουργών της (Κυβέρνηση, Νομαρχίες, Περιφέρειες, Δήμοι, Κοινότητες), να αρχίσει να δίνει υποσχέσεις και πάλι υποσχέσεις και επί της ουσίας να μην γίνεται τίποτα απολύτως, εκτός:

-Από δήθεν αναδασμούς μετά από πυρκαγιές δασών, που γρήγορα οι καμένες περιοχές μεταβάλλονται σε οικιστικά φιλέτα με βίλες και πισίνες.

-Από τα συνεχή μπαζώματα ρεμάτων και τις  πάσης φύσεως περιβαλλοντολογικές και άναρχες δομήσεις, που αποτελούν την κύρια αιτία πλημμυρών.

Και για όλη αυτήν την κατάσταση, το μόνο που παρατηρείται και με συστηματικό τρόπο συντηρείται, είναι η αυθαιρετούσα διοίκηση προς χάριν είτε κομματικού ή τοπικού συμφέροντος (ψηφοθηρία), αλλά και η αυθαιρετούσα κοινωνία, που συνήθισε αυτού του τρόπου τη συναλλαγή. Φυσικά και δεν  μιλάμε για το σύνολο όλων αυτών. Σίγουρο όμως είναι ότι και η σιωπούσα πλειοψηφία, φέρει τις δικές της ευθύνες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα μπορούσαν να γίνουν με νόμιμο τρόπο όλες οι παραβάσεις και οι αυθαιρεσίες που γίνονται. Τουναντίον θα λέγαμε, αφού  σε μια ευνομούμενη πολιτεία τα πάντα μπορούν να ρυθμιστούν με τρόπο κανονικό, νόμιμο και σωστό. Όμως αν αυτό γίνει για τους πάντες, που θα βρεθεί η εκλογική πελατεία;

Έτσι λοιπόν έχει επικρατήσει το « άρπα κόλα και όποιον πάρει ο χάρος», ας κάνω εγώ  το δικό μου και ας «ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Και για αυτό, δεν είναι να απορεί κανείς με παρόμοιες διαπιστώσεις. Αρκεί όπως και αρχικά αναφέρθηκε, να δει κανείς το αρχειακό υλικό, ή  να θυμηθεί το τι ακριβώς έγινε το φετινό Καλοκαίρι με τις φωτιές στην Α. Αττική και τι γίνεται αυτές τις ημέρες με τις πλημμύρες, στη Δ. Αττική και ποιος ξέρει, το τι μας ξημερώνει με τις συνεχιζόμενες νεροποντές.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, το αρμόδιο Υπουργείο, η Περιφέρεια και οι Δήμοι, ψάχνονται και τσακώνονται για τις αρμοδιότητες του καθενός και σε ποιον θα αφήσουν τον « μουτζούρη», παριστάνοντας όλοι τις αθώες περιστερές, ρίχνοντας τα βάρη σε περασμένες διοικήσεις, αρκεί να τη βγάλουν αυτοί καθαρή, μέχρι να λήξει ο «συναγερμός» και μετά μία πάλι από τα ίδια.

Και δυστυχώς, ενώ όλα αυτά τα φαινόμενα θα έπρεπε να μας κάνουν καλλίτερους και προσεκτικότερους,  είναι μαθηματικά βέβαιο ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, αν παραμένει η ίδια νοοτροπία για τη διοίκηση της χώρας, (κεντρική και περιφερειακή) είτε αυτή βρίσκεται σε μνημόνια και επιτροπεία, είτε εκτός.


 Μόνος τρόπος για να δούμε πρόοδο, τάξη , ευνομία και ανάπτυξη είναι να μπορέσει να γίνει αλλαγή αυτού του κατεστημένου, των πολιτικών που εφαρμόζονται και της λογικής που επικρατεί. Αυτό όμως χωρίς τη σταθερή βούληση του λαού για αλλαγή,  δεν πρόκειται να γίνει. Για αυτό δεν θα κουραστούμε να το τονίζουμε, ότι η ευθύνη είναι όλων μας και όχι μόνον των επιτήδειων που έμαθαν το πως να κοροϊδεύουν και να εξαπατούν τον ελληνικό λαό. Το μόνο που χρειάζεται είναι η  διάθεση για αγώνα και διεκδίκηση και η τόλμη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: